geplaatst op 30 november, 2009 om 14:59
| 1 reactie
Door betalingsproblemen van Dubai is er grote onrust ontstaan in de financiële wereld. Marco de Baat is eigenaar van AA Properties Dubai.
Dat communicatie niet een van de sterke kanten is van de staat van Dubai is vorige week maar weer eens gebleken. Het simpel versturen van een persbericht met het nieuws dat Dubai World een aantal banken heeft gevraagd om in te stemmen met het 6 maanden later aflossen van een lening, heeft de hele (financiële) wereld op zijn grondvesten doen schudden. De media hebben dit opgevat als zijnde het signaal dat Dubai aan de rand van een faillissement staat en dat de bouwwoede de langverwachte bubbel uiteen heeft doen spatten.
Inmiddels is gebleken dat dit wel erg kort door de bocht was en dat niet alleen de vastgoedsector hier debet aan is, maar met name de wereldwijde recessie. Lagere cashflow en afronding van de op handen zijnde reorganisatie zijn de redenen voor dit verzoek. Inmiddels heeft ook Abu Dhabi bevestigd dat zij de ontwikkelingen in Dubai ondersteunen en Dubai financieel zullen bijstaan.
Dit is ook hetgeen AA properties bij Pauw en Witteman heeft verwoord en hieruit blijkt ook de meerwaarde van dit programma. Media verknippen vaak informatie, doch bij P&W heb je als bedrijf / persoon de mogelijkheid om een beter en breder beeld te geven. Wij en onze relaties hebben dit zeer op prijs gesteld en we hebben louter positieve reacties ontvangen. E.e.a. neemt niet weg dat wij, en ook de staat van Dubai, de verantwoording hebben om de belangen van onze relaties met zorg te behartigen en dat is ook datgene wat wij als AA nastreven. Mede ook middels het programma P&W hebben wij bewezen dat we er niet alleen zijn in de goede tijden maar ook in moeilijke tijden. Verder behouden wij het vertrouwen dat Dubai zichzelf niet alleen in goede tijden zal bewijzen maar ook in deze moeilijke tijden.
Hind had genoeg van het illegale downloaden en besloot zelf geld te verzamelen via de site SellaBand. Iedereen die gelooft in een artiest, kan investeren. Als er op de site genoeg believers zijn, kan de artiest de studio induiken.
Lieve Pauw en Witteman-lezers,
Ja, daar zat ik dan, aan tafel tegenover o.a. minister Eurlings, met spanningen in mijn onderbuik. Niet omdat ik gevraagd was om een liedje te zingen, maar om mijzelf te ‘verkopen’. Na aanleiding van een onderzoek dat ik verichtte in de Nederlandse muziekindustrie, kwam ik erachter dat ik zelfstandig verder moest. Dit wegens de enorme illegale downloads met als resultaat de dalende verkoop van cd’s. De platenmaatschappijen hebben het moeilijk. Ze durven niet zo snel meer te investeren in een artiest, omdat ze deze investering niet zo heel gemakkelijk terug kunnen verdienen. De oude contracten waarbij het royaltypercentage van de artiest nog hoog was, zijn vervangen voor contracten waarin de artiest veel van zijn rechten moet wegtekenen.
Daarnaast willen de meeste platenmaatschappijen een percentage van de optredens van de artiest. Je moet je voorstellen dat een hoop mensen moeten eten van één optreden. Je hebt het boekingskantoor, management, geluid, licht, muzikanten en tourmanager. Als daarvan ook nog een deel naar de platenmaatschappij moet, dan blijft er natuurlijk weinig over voor de artiest. Reden om te zoeken naar nieuwe mogelijkheden! Zo kwam ik in aanraking met Johan Vosmeijer, de CEO van SellaBand, die een alternatieve manier had om via je fans je nieuwe album te maken. Hoe werkt het? Op dit online platform vraag je als artiest een bepaald bedrag om uiteindelijk je album op te kunnen nemen. De zogenoemde ‘believers’ kunnen al vanaf €10 participeren, oftewel een part kopen. Wat krijg je daarvoor terug? Voor €10 koop je als het ware het album waar je normaal gesproken in de winkel €14,95 voor betaalt. Maar je kunt als believer natuurlijk ook meer parts kopen. Wanneer je bijvoorbeeld 2 parts (€20) koopt dan koop je niet alleen het album, maar ook nog eens 50% korting op een tweede en bij commercieel succes van de verkoop van het album geef ik ook nog eens 40% terug van de winst aan jou.
Ook bedrijven kunnen participeren! Tegenover elk bedrag dat wordt betaald, wordt een ander pakket teruggeleverd. Je kunt het beste even een kijkje nemen op de website, dan wijst het zich vanzelf: www.sellaband.com/hind. Om dit verhaal goed te kunnen uiteggen aan tafel tussen 5 heren die het die avond over financiële zaken als de km- heffing, Palm invest en Worldonline hadden, was ik goed gespannen. Ik ben een creatief persoon, geef me een microfoon, een podium en dan ben ik wie ik ben! Het liefst sta ik dan ook elke avond op het podium en schrijf ik dag in dag uit nieuwe songs. Maar dit is nou eenmaal niet de realiteit. Om dit weer te kunnen doen heb ik funding nodig voor mijn nieuwe album, om liedjes te kunnen schrijven met andere componisten, te reizen, demo’s te kunnen maken, het te kunnen opnemen, CD’s te kunnen drukken, uitbrengen en verkopen. Dit is een lang proces dat erg wordt onderschat. Vaak duurt het een jaar om een goed album te kunnen maken, als je alle voorbereiding meetelt.
Ik geloof heilig in SellaBand, ik denk dat dit voor artiesten de toekomst is! Je staat op deze manier direct in persoonlijk contact met je ‘believers’ en je kunt ze elk moment op de hoogte houden van nieuwe ontwikkelingen. Het enige dat ik vergeten ben te vertellen is dat SellaBand niet de platenmaatschappij vervangt: nadat je album hebt opgenomen begint de verkoop van het album pas. Daarom heb ik een team van mensen om mij heen verzameld die mij kunnen helpen bij de promotie van het album. Zo ben ik een samenwerking aangegaan met Yourscene (2 miljoen contactmomenten per maand), NL tracks (online muziekplatform voor Nederlandse artiesten), heb ik mijn eigen Youtube channel en zijn we in gesprek over verdere mogelijkheden en met nog vele andere partijen.
Ik ben Pauw en Witteman ontzettend dankbaar voor het feit dat ze mij ruim de tijd hebben gegeven om mijn verhaal te kunnen doen. Overigens was ik onder de indruk van minister Eurlings, ik vond dat hij goed sprak en dapper dat hij zijn menselijke kant liet zien. Na afloop heb ik nog even met hem staan praten en met Marco de Baat over de opgespoten eilanden in Dubai. Ik ben er nog nooit geweest maar het schijnt prachtig te zijn. Misschien dat ik een keer voor Marco een optreden kan doen haha… uiteraard wel alleen als hij ‘believer’ wordt .
Aan tafel kreeg ik het idee dat ik van alles was vergeten te zeggen, maar toen ik thuis kwam en de teller in plaats van €3.000 opeens op €10.000 stond bewees dat het tegendeel!! Ik heb thuis een paar vreugdedansjes gedaan!! Dank jullie allemaal als jullie na het kijken van de uitzending meteen believer zijn geworden. Ik beloof jullie dat ik mijn uiterste best doe om dit tot een succes te maken, mijn hart en ziel zit hierin, want dit is namelijk wat is wil doen…mooie albums met topmuziek maken!
Ik houd jullie op de hoogte via mijn BLOG op www.sellaband.com/hind. Wanneer het me lukt kom ik natuurlijk het goede nieuws graag in Pauw en Witteman vertellen!
Advocaat Inez Weski ging met Tweede Kamerlid Madeleine van Toorenburg (CDA) in debat over telefoontaps.
Tijdens de overigens zeer aangename uitzending heb ik getracht de structureel bijna achteloze wijze waarop taps worden toegepast weer te geven en de onmogelijkheid voor de verdediging om dit opsporingsmiddel te toetsen.
Helaas wordt vaak gemeend dat zonder dergelijke taps geen opsporing mogelijk is en dat dan vooral allerlei moordenaars blijven rond waren. Een fundamentele misvatting. Taps worden vooral ingezet bij onderzoeken naar fraude, de Opiumwet en organisaties in dat kader. Bij geweld als moord, wordt meestal gestart met het onderzoek nadat het feit is gepleegd. Succes is vooral afhankelijk van goed sporen- en getuigenonderzoek, dus vooral ouderwets recherchewerk. Te veel wordt vertrouwd op virtuele techniek, opsporing op luie afstand. In andere landen blijkt dat eerder het principe geldt: hoe minder taps, hoe meer opgeloste zaken.
Overigens vrees ik dat de cijfers van die meer dan 2200 taps per dag in Nederland slechts een klein deel van de werkelijkheid vertegenwoordigt. Omdat vermoedelijk niet de inktvlek aan betrokkenen die met die persoon worden getapt is gemeten en vooral ook niet al die personen die door andere diensten als de AIVD worden beluisterd, of al die mensen die direct worden afgeluisterd (de OVC), hetgeen tegenwoordig in vele onderzoeken in woningen, slaapkamers, auto’s, kantoren worden toegepast.
Steeds weer worden overigens ook de geheimhouderrechten met die taps getroffen. Zoals ik maanden geleden bemerkte toen ik aan cliënten vroeg in welke ruimtes in het huis van bewaring men nu direct werd afgeluisterd en zelfs soms gefilmd werd als men die OVC bij hun privébezoek bleek te hebben toegepast. Het bleek te gaan om de advocatenkamer. Ik heb enige tijd geleden verschillende advocaten in den lande gewaarschuwd voor dit verschijnsel en voorgesteld in een spoedprocedure waarborgen te eisen.
In Nederland lijkt een soort murwheid te bestaan tegen al die registratiedwang van overheden en het koppelen van al die databases. Men begrijpt kennelijk niet, dat het brein en het leven slechts zich kan uiten door te communiceren, door te lezen, te bewegen, te praten. Dat alle gegevens nationaal en internationaal worden gedeeld, besproken en gewogen en vooral ook nog via al of niet opzettelijke vergissingen tot vergaande gevolgen kunnen leiden.
Ik heb moeten meemaken dat door Nederland naar verschillende landen verkeerde informatie als veroordelingen voor moord werd gestuurd en in dat buitenland gewoon als bewijs in het vonnis werd genoemd. Het verbaast mij steeds, dat die digitale doorkoppeling van allerlei bestanden ondanks de steeds weer gebleken onbetrouwbaarheid daarvan, en van de mensen die deze beheren, men nog steeds vrolijk weer een nieuw kastje toevoegt aan dit geheel. Kennelijk is men vergeten dat dergelijke kastjes software bevatten en niet alleen voor storingen en fraude vatbaar zijn, maar zoals ooit met een door een buitenlands bedrijf aan Nederland geleverd tapsysteem is gebeurd zelfs wat extra gratis software kan bevatten, dat eventueel buiten de besteller om gegevens ten behoeve van onbekende derden verwerkt en verzendt.
Ongetwijfeld zal de aanschaf van al die nieuwe apparatuur, naast de al bestaande poortjes, scanapparaatjes, camera’s met of zonder gezichts-, emotie- en kentekenherkenning, en al die gekoppelde analyseapparatuur weer heel wat leuke offertes, budgetoverschrijdingen, fraude en rekenkamerrapporten tot gevolg hebben.
Ik vrees dat de gemiddelde politicus liever twittert, of men nog überhaupt ademt in de Tweede Kamer.
geplaatst op 28 november, 2009 om 14:39
| 1 reactie
Worden er in Nederland teveel telefoons getapt? Daarover ging Tweede Kamerlid Madeleine van Toorenburg (CDA) tijdens de uitzending in debat met advocaat Inez Weski.
Zo voer je een kamerdebat over telefoontaps en zo ben je ineens onderweg naar Pauw en Witteman om daarover een discussie te voeren met, onder meer, advocate Inez Weski. Dat de dag zo zou verlopen had ik niet gedacht, met al het geweld over de kilometerheffing. Het kan verkeren. Een hele ervaring! Boeiend ook hoe zo’n uitzending wordt voorbereid. Eerst mag het publiek van alles vragen, bij voorkeur niet over de te behandelen onderwerpen, en meteen zitten we midden in de discussie over de spitsheffing en de afluisterpraktijken. Een zeer betrokken en belangstellend publiek, dat moet worden gezegd. Wel een beetje het ‘hol van de leeuw’, omdat alles meteen met alles werd verbonden: de gevreesde privacy-schending van de kastjes voor in de auto, de zogenaamde ‘stasi-achtige afluisterpraktijken en de ‘geheime’ wereld van de prostitutie. Dat maakte de avond natuurlijk wel fascinerend.
Aan mij de schone taak ons standpunt toe te lichten. Wij vinden natuurlijk ook dat er best veel wordt getapt maar liever zo inzicht krijgen in criminele netwerken, dan via verregaande deals met criminelen of door misdrijven maar te laten lopen om zo te zien hoe het zich allemaal ontwikkelt. Dan maar wat meer taps. En natuurlijk wordt in Nederland meer getapt dan in Engeland. Daar worden tapverslagen niet toegelaten als bewijs. Woeste Weski was het natuurlijk helemaal niet met mij eens en zo werd het een levendig debat. Zij is bekend om haar dramatiek, rustig blijven dus. Uitleggen hoe het wel zit, want de kijker moet het goed kunnen begrijpen.
Na ons debat werd de schijnwerper gericht op de komende musical over Yab Yum. Prettig dat ik er vooraf nog even op gewezen was dat, ook al ben je zelf niet aan het woord, de camera’s wel op je gericht kunnen zijn. Veel van de reacties die ik later kreeg gingen over mijn gelaatsuitdrukkingen tijdens dit item. In het bijzonder na de uitspraak “De meisjes deden natuurlijk precies wat ik wilde.” Brrrr.
Na afloop nog een gezellige borrel en met de taxi terug naar ’s-Hertogenbosch. Een interessante rit, omdat de taxichauffeur mij heel uitvoerig en gedegen uitlegde waarom die taxiwet zo problematisch is. Fijn om zo meer inzicht te krijgen in wat mensen bezig houdt, ook, misschien wel juist, op onderwerpen waar je zelf niet ‘over gaat’. Om 01:30 kon de sleutel weer in het slot van de voordeur, maar eenmaal in bed was het lastig de slaap te vatten. Teveel adrenaline. Best lastig als om 06:05 de kids op je springen omdat ze NU willen weten of de Sint is langs geweest. Bijzonder dat kinderen het nog zo op prijs stellen dat iemand in het holst van de nacht zomaar je huis binnen sluipt. Over privacy gesproken…
geplaatst op 27 november, 2009 om 17:04
| 7 reacties
ProducentHenk van der Meyden vertelde samen met Theo Heuft aan tafel over zijn plannen voor een musical over de seksclub Yab Yum.
Na de uitzending bij jullie gisteravond over Yab Yum de Musical stond de telefoon vanmorgen roodgloeiend. Allemaal jonge vrouwen uit de showbusiness die mee willen spelen. Dat wordt straks een bijzondere auditie… Ik verheug me er al op! Ook Ben Cramer belde, hij wil inderdaad graag een onderwereldfiguur spelen zoals we al suggereerden in de show! Hij kent de Yab Yum ook! Ik heb er verschillende malen ‘’opgetreden” zei hij.
Het contrast van de gasten kon niet groter zijn, maar dat maakt zo’n uitzending juist spannend! Natuurlijk moesten de vragen prikkelend zijn anders valt iedereen in slaap om half twaalf ’s avonds! Een goed gesprek is net pingpong ,maar ik was blij dat het in gelijkspel eindigde. Jullie besloten me uit te laten praten en daar maakte ik misschien soms te gretig gebruik van, sorry! Naast het gesprek was de trailer een ‘’hoogtepunt’’ om in Yab Yum termen te spreken. Eerlijk gezegd werd ik er in de uitzending even door overvallen. Nu ik hem (zonder de spanning die bij zo’n live-uitzending hoort) terugzag genoot ik er pas goed van! Wat een werk is dat geweest met al die Moulin Rouge en gangster beelden. Dit is precies de sfeer, die we ook willen oproepen in de show. Dank aan alle mensen , die er zeker vele uren aan gewerkt hebben voor hun inzet. Inderdaad een mooi cadeau. Hoer(A)!
Er is overigens een groot verschil met die andere pikante producties zoals Cabaret, Sweet Charity, Irma La Douce, en opera’s als La Traviata – Rigoletto – en Butterfly! Yab Yum wordt een oer Nederlandse productie met emotie, spanning, human-interest, drama en hééééél veel humor! Een mooie mix zogezegd, zoals jullie dat ook nastreven met gasten uit de wereld van het amusement de politiek, sport etc. Net als in Yab Yum zijn authentieke ‘’characters’’ zoals de advocate Inez Wesky van groot belang. Authenticiteit blijft altijd scoren en de zwart omlijnde ogen van de advocate zouden goed passen bij een SM-meesteres!
Nu gaan we weer hard aan het werk met de voorbereidingen van ons 25ste Wereldkerstcircus dat op vrijdag 18 december in première gaat in Carré. KOMT DAT ZIEN! Dat geldt ook voor onze nieuwe musical Crazy Shopping – volgend jaar zomer zeven weken in Carré! Met als slogan ‘’Better than Sex” Wordt vervolgd…………………………………., ik kom graag weer aan tafel!
Freek de Jonge is 65 jaar geworden en viert dat met vier programma’s over de cultuur van locaties uit zijn jeugd. De serie eindigt met een nieuwjaarsconference.
het ging over schakelen
van het drama van urk
naar de leuke man
naar de zuster van de broer
die al 25 jaar in zijn lichaam gevangen zat
een vegetatief bestaan leidt
volgens de deskundige
het is voorbij voor je het weet
en vergeten na de zap
ik heb weer teveel beweerd
me bemoeid met zaken
waar ik geen verstand van heb
de agrarische sector de gezondheidszorg
you name it ik oreer
geef de ruimte neem de tijd
is in theorie mijn streven
maar vergeten in de zap
de emailbox stroomt vol
u dit en dat en zus en zo
het dessin van het jasje
boer zoekt land
de autoriteiten in de greep van de griep
kunt u niet eens ophouden
ik zap dus ik besta
ameland sprak schande van de jutter
een zonderling die leefde van de wind
die al de raarste dingen had gevonden
hoe kwam die jutter nou weer aan dat kind
geplaatst op 24 november, 2009 om 14:51
| 14 reacties
Anna Drijver speelt in de Kluun-verfilming Komt een vrouw bij de dokter, het regiedebuut van Reinout Oerlemans. Deze film draait vanaf komende donderdag in de bioscoop.
Femke Halsema spreekt me aan in de gastenruimte! Ze komt zojuist van De Wereld Draait Door. Dat is natuurlijk een immens compliment. Zij is toch wel een redelijk boegbeeld voor mij, als GroenLinkslid helemaal. Er moet een politiek drama komen met een Halsema-achtig personage, die Nederland redt van Wilders. En daar wil ik dan wel in spelen. Misschien moet Tofik Dibi daar ook iets mee, want de goeie jongen doet tussen de bedrijven (Kamerlid, manifesten schrijven…) door nog een beetje aan filmwetenschappen en wil eigenlijk ooit regisseur worden, las ik. Nou ja des te interessanter vanavond.
Ik heb zijn manifest gelezen thuis (drie kwartier want Elsevier interview etc.) en ik vond het erg interessant. Het deed me denken aan een uitspraak van Ola Mafalaani, een theatermaakster. Zij vond dat je tegenover een ‘NEE’ een net zo grote ‘JA’ moest zetten, en dan eigenlijk een nog grotere. Demonstreren is soms ook niet constructief, je moet een tegenwapen hebben, een argument, een even groot en nog beter verhaal. Ik steun Dibi. We worden inderdaad gedwongen alleen maar te reageren op Wilders, diens Dolle Uitspraken en stormen in glazen water. Zonde, erg zonde vind ik dat, enfin, dat heb ik maar niet eruit geflapt op tv, dat is ook weer niet chic.
Wel chic was het dat in de discussie over te dikke kinderen niet werd benadrukt dat dit probleem veel allochtone kids treft, dat is helaas wel het geval, maar ook weer goed om dat niet direct aan te grijpen.
Na de uitzending heb ik met de heren nog even na gepraat over de film. Veel muziek, teveel en niet zo mooi op sommige momenten, vond er één. Dat neem ik erg serieus, de man heeft kennis en een sensitief gehoor dus hij weet wat hij zegt. Ik verneem ook dat zijn dochter (die van de meesterlijke columns? Helaas, dat is een nicht) hem sms’t over de uitzending. Leuk. Mijn moeder sms’t mij ook. ‘Goed overgekomen, levendig, Barry was goed; allebei brains en know how’. Een vriendin: ‘Goed gedaan!! Trouwens leuke kinnen tegenover je, hihi. Kus!’
Kijk, daar had ik nou niet eens op gelet.
Wat een leuke avond, nu ga ik maar eens slapen om morgen weer vroeg te gaan filmen.
geplaatst op 19 november, 2009 om 18:34
| 1 reactie
Maria Mok regisseerde samen met Meral Uslu de documentaire Longstay. Wim Anker sprak naar aanleiding van deze documentaire over de problematiek rond de Longstayers.
Het zweet brak me uit toen we via het IDFA hoorden dat Pauw en Witteman de dvd van onze documentaire Longstay hadden opgevraagd. Geweldig dat ze aandacht aan de film wilden besteden, maar het idee om daar zelf met z’n tweeën stotterend en stamelend aan tafel te zitten… want dat was toch echt het eerste beeld dat ik voor me zag.
Gelukkig was daar Wim Anker, die graag aan tafel wilde. Een prachtige spreker, zeer fel tegenstander van het gemak waarmee tegenwoordig tbs-ers als uitbehandeld worden beschouwd en naar de Longstay worden doorgesluisd. Verborgen levenslang noemt hij het. Inmiddels meer dan 200 daders, waarvan het niet de bedoeling is dat ze ooit nog terug keren in de maatschappij. Niet alleen moordenaars en verkrachters, maar ook pyromanen of geweldadige overvallers. Ze zijn opgegeven.
Wat wij met deze film willen is het laten zien van een wereld die angstvallig verborgen wordt gehouden voor de Nederlandse bevolking. De verhalen zijn nooit zo eenduidig als de schreeuwende krantenkoppen ons willen doen geloven. Door de verhalen achter de delinquenten te nuanceren, zal het gemak waarmee vanuit de huiskamer wordt geoordeeld, hopelijk zo en dan op de helling kunnen komen te staan.
Helaas is het niet gelukt om Rudy, een van de Longstayers uit de film, naar de studio te krijgen. Er kwam geen toestemming voor dit begeleide verlof naar de studio van Pauw en Witteman. Het ministerie van Justitie is sowieso fel gekant tegen de film en oefent nu druk uit om een aantal belangrijke scènes uit de film, die 21 december bij NCRV Dokument wordt uitgezonden, verwijderd te krijgen. Er is al een landsadvocaat ingeschakeld. Iedereen is verbijsterd door deze poging tot censuur.
Tweede Kamerlid Mirjam Sterk (CDA) reageerde op de intergratienota van minister Eberhard van der Laan.
‘Een ding weet je in de politiek zeker, en dat is dat je niets zeker weet.’ Ik weet niet van wie ik deze uitspraak ooit heb gehoord, maar dat is wel waar ik gisteren aan moest denken toen ik op weg was naar Amsterdam. Je bereidt je natuurlijk zo goed mogelijk voor op de punten die je wilt inbrengen. De integratievisie van minister Van der Laan is stevig en reëel. Maar naast de forse maatregelen op het gebied van de huwelijksmigratie, zou er wat ons betreft nog wel verder gegaan mogen worden op sommige punten. Een diplomavereiste voordat mensen naar Nederland komen maakt dat er veel minder geld nodig is om achterstanden weg te werken en maakt dat mensen makkelijk hun plek kunnen vinden. Een leerplicht voor iedereen die nog geen startkwalificatie heeft en een vorm van maatschappelijke stage in de inburgeringcursus om te zien wat er belangeloos in Nederland wordt gedaan. Mij kon niks gebeuren. Maar er gebeurt altijd iets wat je niet verwacht.
Zo begon de uitzending met een korte impressie van een bezoek aan de koningin dat er uiteindelijk toe leidde dat een Kamerlid twee uur later zijn aftreden aankondigde. Dat had Boekestijn ’s ochtends vast niet gedacht. Ik vraag me echt af wat deze man bezield heeft, want zoiets doe je gewoon niet. De redactie was in rep en roer. Terwijl we bijna begonnen, bleek dat Mark Rutte een reactie wilde geven. Redactie blij en ik ook.
Het werd een wat rommelige uitzending door de slechte verbinding met Venlo. Maar ook boeiend. Topsporters die ook topmuzikanten zouden kunnen worden door een bepaalde unieke ontwikkeling van de hersenen. Ik moest onwillekeurig denken aan een Patrick Kluivert als pianist, maar kon me daar niet zo veel bij voorstellen. Het pianospel was prachtig en de TBS-documentaire lijkt me de moeite waard. Kortom: het ging anders dan gedacht. Maar dat heeft ook zijn positieve kanten. Althans voor mij dan…
geplaatst op 16 november, 2009 om 18:15
| 91 reacties
De ouders van Frénk van der Linden scheidden toen hij dertien was. Ze praten al 40 jaar niet met elkaar. De kinderen bleven bij hun vader. Van der Linden maakte een documentaire over de scheiding van zijn ouders.
Hoeveel interviews zal ik zelf in de afgelopen dertig jaar hebben afgenomen? Misschien wel vijfduizend. Vijfduizend keer vroeg ik mensen het hemd van het lijf, nee, het hemd van het hart. Ontzettend zenuwachtig was ik bijna nooit (of het moet die keer zijn geweest dat ik als 23-jarige journalist ruzie kreeg met Joseph Luns, secretaris-generaal van de NAVO, die dreigde me vanwege ‘al te brutale vragen’ de deur uit te zetten). Maar dezer dagen is alles anders. Ik moet zelf met de billen bloot. Moet, ja, want als je samen met regisseur Gisela Mallant een film hebt gemaakt over je ouders – die elkaar in de veertig jaar sinds hun scheiding nooit meer hebben gesproken, en die je weer ‘on speaking terms’ wilt krijgen -, kun je het niet maken om van alles en nog wat te verzwijgen. Dan zou je een dubbele moraal hebben. En dan moet je niet tegenover Pauw en Witteman gaan zitten.
Het interview van afgelopen vrijdagavond was soms slikken. Niet vanwege de rechtstreekse (tegelijkertijd invoelende) wijze waarop de vragen werden geformuleerd, maar doordat ik altijd in de veilige positie had gezeten van de vragensteller. Je kunt jezelf nog zo voornemen in P&W eerlijk en open te zijn, als het moet gebeuren staat het zweet in je handen. En blijkt het af en toe vechten tegen een traan. Terwijl ik toch echt vijfendertig, veertig jaar mijn verdriet zo goed de baas was dat ik niet eens kon huilen.
Niettemin ben ik verdomd blij dat ik naar de studio ben gegaan. Het maken van de documentaire over mijn vader Jan, moeder Erica en zus Desiree werkt bevrijdend en het praten over het filmproces, terwijl je weet dat een miljoen mensen kijken die allemaal hun eigen pijn hebben, versterkt dat effect. Mede door het interview met Jeroen en Paul heb ik het gevoel dat ik uit een steen klim.
• Reageer op de inhoud van het blog. Voor algemene reacties op de uitzending, kunt u hier terecht.
• Discussie juichen we toe, maar houd het netjes.
• De redactie behoudt zich het recht voor reacties te verwijderen die in strijd zijn met onze fatsoensnormen.