september » 2009 » Pauw & Witteman: Gastenblog

ReaZun blogt: “Het was magisch om getuige te zijn van de reis die de muziek maakte.”

geplaatst op 25 september, 2009 om 21:16 | 1 reactie

Vorige week vrijdag stal Kyteman de show bij Pauw & Witteman. ReaZun van Kytemans Hip Hop Orkest wist in een propvolle week toch nog een blog te schrijven.

Inmiddels een week geleden maakten wij, (Kyteman & ReaZun) de belofte om een blog te schrijven naar aanleiding van onze aanwezigheid bij P&W. Omdat Kyteman weer heel intens muzikant moest zijn de afgelopen dagen, ben ik (ReaZun) even de schrijver en heeft Kyte zijn keurende blik geworpen.
Normaliter schrijft men dit waarschijnlijk de dag na de uitzending, maar omdat het weekend erna van meet af aan hectisch verliep met repetities voor dvd opnamen en dvd opnamen in de week erna, heeft ons blog even op zich laten wachten. Waarvoor onze welgemeende excuses.

Desalniettemin was onze aanwezigheid in het programma nog lang in onze gesteldheid present. Toen wij in onze flat nog een TV hadden (welke we inmiddels weggegooid hebben omdat het een daadwerkelijk weapon of mass destruction is) waren wij al ‘fan’ van dit programma. Omdat het een van de weinige nog-echt-informatieve programma’s op de beeldbuis is.
Geloof het of niet, maar er zijn wel wat “wat-ik-wel-niet-zou-zeggen-als-ik-daar-zat”-momenten geweest in de “flat-in-Overvecht-waar-het-allemaal-begon”.
Nu was het dan zover.

In wat een kleine, maar in ieder geval ‘brandveilige’ studio, vond ik (ReaZun) het mooi om te zien hoe Kyte aandachtig luisterde naar wat de heren met elkaar bespraken. Verpakt in listige bewoordingen zoals politici en politieke journalisten dat kunnen. Minister Klink eerst: “misschien moet ik niet hier uitwijden over mijn eigen theses en theorieën”, waarna hij vervolgde: “ik ben eigenlijk van mening dat het koningshuis als instituut staat voor waarden die Nederland vertegenwoordigen?” Dit klopt als hij doelt op de waarde ‘ik zal alles doen om de ontvanger te misleiden’.

Op de vraag of wij voor het koningshuis zouden willen optreden, was het antwoord stellig “neen”. Hoewel de gastheren, charmant als altijd, scherp waren, pikten ze niet goed op wat onze beweegredenen waren. Eén van die redenen is dat wij in onze band een basisregel hebben die zowel in de muziek als in het uurloon naar voren komt: daadwerkelijke gelijkheid. Je kan nog zo’n met goud behangen rapper zijn, je draagt niet meer of minder bij dan één van de muzikanten. Helaas hebben leiders en titeldragers vaak de neiging om hun mensen gelijkheid voor te houden, maar ondertussen voelen ze zich alles behalve gelijk aan ons. Wanneer zulks verandert, willen wij ook voor het koningshuis spelen. Tot die tijd alleen voor elkaar en met elkaar en voor en met de mensen

In ieder geval gaf Kyte eerlijk antwoord op die vraag over het koningshuis. Vervolgens blies hij zijn nummer Sorry, om daarmee iedere eventuele ongenuanceerdheid in zijn woorden met zijn muziek weer te nuanceren. En wat voor een Sorry, getuige de twee toetsenisten die hun handen ineensloegen en de hongerige blik van Bink (drummer voor een keer). Voor iedereen die erbij was toen de muziek ontstond was het magisch om getuige te zijn van de reis die de muziek maakte van een kluizenaarsflat in een ‘kansenwijk’ tot het moment dat er een miljoen mensen op tv naar keken.

Bekijk hier de gehele uitzending.

Categorie: Gastenblogs

Tags: Koningshuis, Kyteman, ReaZun

Xander van Uffelen blogt: “Gewoon gaan praten en niet meer stoppen.”

om 14:44 | 1 reactie

Met een rap pratende Robin Linschoten als tegenstander werd ik in de live-uitzending direct in het diepe gegooid. Terwijl het voor een journalist die normaal gesproken slechts met pen en notitieblok in de weer is, al pittig genoeg is om eventjes rustig op tv uit te leggen wat bankiers allemaal fout doen met hun bonussen.

Gewoon gaan praten en niet meer stoppen, is het advies dat Linschoten me pas na afloop van de uitzending gaf. Maar aangezien de VVD’er – die overigens tot voor kort de bonussen geen strobreed in de weg wilde liggen – net deed alsof ik de oplossing van het bonusdebat alleen op het bordje van de klant wilde leggen, werd ik wel uitgedaagd om direct mijn verhaal te doen. Want, als we in de toekomst verlost willen worden van de hoge bonussen, moet iedereen zijn verantwoordelijkheid nemen. De staat dicteert een plafond voor bonussen, de aandeelhouder zet een streep door gouden handdrukken en de klant protesteert tegen bizarre inkomens door zijn spaargeld naar een bonusvrije bank te brengen. Als Linschoten ook nog even mijn boek leest, zal hij van dit inzicht vast ook overtuigd raken.

Categorie: Gastenblogs

Tags: bonussen, geld, Robin van Linschoten, VVD

Bas van der Vlies blogt: “Een talkshow is niet zo mijn ding.”

geplaatst op 22 september, 2009 om 17:49 | 141 reacties

Bas van der Vlies (SGP) ging gisteren in debat met Ton Elias (VVD) over koopzondagen. Van der Vlies verschijnt niet vaak op televisie. Het was voor hem dan ook wennen om aan te schuiven bij Pauw & Witteman.

Lang gewacht, tóch gekomen, zal het duo Pauw en Witteman gisteren wel gedacht hebben toen ik bij hen in de uitzending aanschoof. Wie mij kent weet het: ik houd niet zo van de camera. En een talkshow is ook niet zo mijn ding. De enige ‘talkshow’ waar ik voor opblijf, desnoods tot vroeg in de ochtend, is de vergadering van de Tweede Kamer. Dat is mijn werkterrein. Daar moet ik als volksvertegenwoordiger verantwoording afleggen en de standpunten van mijn partij uitdragen.

Dat ik me dit keer voor P&W heb laten ‘strikken’, is omdat het gespreksthema me na aan het hart ligt: de zondag. De SGP wil de zondag graag behouden als collectieve dag van rust. Eén dag per week met z’n allen een pas-op-de-plaats. Daar knapt een mens van op, en dat verhaal moet verteld worden.

Ook bij Pauw&Witteman! Daar is achter de schermen best wel het nodige vooroverleg over geweest tussen het SGP-fractieteam en de Haagse ‘jongens’ van P&W. Dat mijn tegenpool VVD’er Ton Elias was, heeft ook geholpen om dit keer ‘ja’ te zeggen op de uitnodiging. Ik ken Ton al heel lang, de laatste jaren als iemand die scherp, maar waardig debatteert.

Hoe het bevallen is? Het is en blijft een eigenaardig wereldje, zo’n toeters-en-bellen-studio, bekende tv-persoonlijkheden en felle lampen waarbij toch vooral de poppetjes in het middelpunt staan. Eraan wennen zal ik wel nooit, en dat wilde ik maar zo houden…

Categorie: Gastenblogs

Tags: Bas van der Vlies, koopzondagen, SGP, Ton Elias, VVD

Marike Stellinga blogt: “Het zijn niet de werkende moeders die overspannen raken maar de werkende vrouwen zónder kinderen.”

geplaatst op 17 september, 2009 om 15:34 | 30 reacties

In haar nieuwe boek ‘De mythe van het glazen plafond’ schopt Marike Stellinga tegen veel feministische heilige huisjes.

‘Het persoonlijke is politiek.’ Dat was de leus van de feministen in de jaren zeventig. Ik heb een boek geschreven dat niet alleen het feminisme aanvalt, maar ook de persoonlijke anekdote.

Als het over vrouwen en werk gaat, vertellen vrouwen altijd over hun eigen ervaringen. Over dat ze zo aan het schipperen waren tussen werk en moederschap dat ze er overspannen van werden. Over dat ze maar moeilijk kinderopvang konden vinden. Over dat hun hele salaris opgaat aan de crèche. Of over dat ze nooit topvrouw waren geworden zonder een quotum, zoals eurocommissaris Neelie Kroes gisteravond in een telefoongesprek in de uitzending zei.

Ik wil af van de persoonlijke anekdote. Ik wil naar de feiten. Aan het delen van persoonlijke ervaringen ligt een misverstand ten grondslag, namelijk het idee dat het persoonlijke exemplarisch is. Maar dat is zelden het geval.

Nederlandse vrouwen geven slechts een kwart van hun nettosalaris uit aan kinderopvang. Het zijn niet de werkende moeders die overspannen raken maar de werkende vrouwen zónder kinderen. En Neelie Kroes was ook zonder het zelfopgelegde quotum van de Europese Commissie een topvrouw geweest.

Presentator Jeroen Pauw kwam na de uitzending aan de bar met een fantastische opmerking die mij sterkte in mijn pleidooi tegen de persoonlijke anekdote. ‘We weten allemaal dat roken slecht voor je is,’ zei hij. ‘Maar toch zegt altijd iemand daarover: Ja, maar ik had een oma die drie pakjes per dag rookte en 99 is geworden.’ Zo is het. De kans is levensgroot dat jouw persoonlijke anekdote een uitzondering is.

Daarom heb ik een boek geschreven over de feiten. En wat blijkt daaruit? Nederlandse vrouwen zijn buitengewoon tevreden met hun leven. Ze hoeven niet naar de top. Ze gaan niet meer werken als de kinderopvang gratis wordt of als hun man minder gaat werken. Het verschil in uurloon tussen mannen en vrouwen is geen discriminatie. En zo voort.

Ik zeg: laten we het persoonlijke van het politieke scheiden. Dag activisme en emotie. Hallo ratio en feiten.

Bekijk hier de hele uitzending.

Categorie: Gastenblogs

Tags: De mythe van het glazen plafond, feminisme, Jeroen en Paul, Marike Stellinga, naborrel, Neelie Kroes, quotum, vrouwen aan de top

Maike Meijer en Margôt Ros bloggen: “Hedy D’Ancona had liever gehad dat we het feminisme wat meer hadden verdedigd, maar daar zijn we niet zo goed in.”

geplaatst op 14 september, 2009 om 23:41 | 66 reacties

Maike Meijer en Margôt Ros, makers van het satirische televisiedrama Toren C (VPRO), ontvingen van de Stichting Literaire Rechten Auteurs (Lira) de Scenarioprijs.

“Okay, we nemen de Beatles?”
“Zijn dood, tenminste grootste deel. We kunnen Harrison nog checken, maar ik acht de kans klein?”
“ Is dood”
“Wie, Harrison? Nee, toch, die ander is toch dood?”
“Star, Ringo. Die leeft nog, maar drummers zijn geen praters.”
“Die digitaal geremasterde albums. Net uitgekomen.”
“Weet ik. Maar iedereen heeft dat al in z’n programma zitten.”
“Ander idee…Lijkschouwer van Jackson. Eh….autopsierapport. Blijkt niets van te kloppen. Er is gerotzooid. Arts heeft iets in z’n ontbijt gestopt, en daar is het misgegaan. Hoeft maar een kleine jongen te zijn met een groot verhaal, we zetten hem aan tafel en BINGO!”
“Er moet wat vrouw bij.”
“Godsamme, nog maar een paar uur te gaan..eh…een voetbalster? Een politica? Hofdame? Iets met kunst? Wie o wie?”

Zo moet het toch ongeveer gegaan zijn, de uren voorafgaande aan ons bezoek aan P en W. Voor de tweede keer in een jaar tijd mochten we plaats nemen bij de heren aan de tafel . Feestneus nog op, champagne achter de kiezen, vrolijke jurkjes aan en straight van de uitreiking van onze LIRA prijs. Nog napuffend van alle geweldige woorden die over ons waren gezegd, blakend van zelfvertrouwen en gepantserd met een zelfverzekerde smile die winnaars eigen is. Een uitstraling van: we hebben een stap gemaakt. Het is niet onopgemerkt gebleven, nee, het wordt gezien, genoemd, geroemd.
En dan zitten we daar aan tafel en gaat het ineens over moord en doodslag, slachtoffers en daders en wat een allochtoon kost. “Laten we Margôt en Maike vragen.’’ “Wie?’’ “Margôt Ros en Maike Meijer” “Wie zijn dat?” “Van Toren C.” “Wat is dat?” “Ze hebben een prijs gewonnen, de LIRA Scenario Prijs. LIRA. Leuk. Meisjes. Leuk. Roze jurkjes, vrolijke krullen. Goed ook tegenover al dat testosteron in een pak.”

En dat was het ook: een avond met vrolijke meisjes en zware- onderwerp- mannen met kennis van zaken. Hedy D’Ancona, juryvoorzitster van De LIRA scenarioprijs , had liever gehad dat we het feminisme wat meer hadden verdedigd, en daar heeft ze waarschijnlijk gelijk in, maar daar zijn we niet zo goed in.

Bekijk hier de gehele uitzending

Categorie: Gastenblogs

Tags: allochtoon, Beatles, feminisme, Hedy D'Aconda, LIRA prijs, Maike Meijer, Margôt Ros, Michael Jackson, Scenario Prijs, Toren C, VPRO

Sjef van Gennip blogt: “Zo’n serieus onderwerp leent zich niet voor een amusementsprogramma.”

om 14:34 | 3 reacties

Doe hooligans en andere notoire relschoppers een enkelband om. Dit stelt Sjef van Gennip (Reclassering Nederland) voor om grootschalig geweld bij evenementen tegen te gaan.

Vrijdag 11 september. De Volkskrant opent met het nieuws dat Reclassering Nederland vindt dat hooligans die zich misdragen tijdens publieke evenementen wat ons betreft een locatieverbod, gecontroleerd met GPS-enkelband, krijgen. Dat willen wij in elk geval gaan adviseren aan de rechter. Maar met alleen controleren kom je er niet. Onze kracht zit in de combinatie van controleren en inzetten op gedragsverandering.
Ook op de binnenlandpagina van de Volkskrant stond een uitgebreid interview met mij waarin ik terugblik op de veranderingen in het reclasseringswerk van vroeger en het werk anno 21e eeuw. Een hele verschuiving.

De telefoon stond vanaf 07:00 uur roodgloeiend. De Nederlandse pers wist ons probleemloos te vinden. Wereldomroep, Radio 2, NOS Journaal, BNR Nieuwsradio, het Radio 1 Journaal, Stand.nl, het NRC Handelsblad, het AD, Journaal op 3, NOVA, TROS Nieuwsshow. Donderdagavond belde Pauw & Witteman al, maar over iets heel anders. Wat wij vonden van het nieuwe NCRV-programma Zij gelooft in mij? Ex-gedetineerden worden via de tv aan een vrouw ‘geholpen’. Wat mij betreft een slecht idee. Zo’n serieus onderwerp leent zich niet voor een amusementsprogramma. Voor Pauw & Witteman was dit onderwerp, en het nieuws over ons pleidooi voor de inzet van de GPS-enkelband, voldoende om mij uit te nodigen.

Daar sta je dan om 22:00 uur ’s avonds in de studio van P&W. In gespannen afwachting van het media-optreden. Maar gelukkig warm onthaald door redacteur Judith de Lang. Het was nog even spannend of we de GPS apparatuur op tijd in de studio kregen. Een collega is van de bank gesprongen en in de auto gestapt en wist luttele seconden voor de start van de uitzending de studio met de attributen te bereiken. Zo konden we tijdens het programma laten zien wat een GPS-set precies is.

Andere gasten aan tafel waren de ouders van baby Biendiya die, door een fout van het ziekenhuis, hun kind zijn verloren. Schuin tegenover mij zat hoogleraar Gynaecologie, Gerard Visser, en recht tegenover mij Xander de Buisonjé, presentator van Zij gelooft in mij. Het gesprek aan tafel ging goed. Ter inleiding van mijn betoog om GPS in te zetten bij voetbalhooligans werd een satirische filmpje Van Kooten en De Bie vertoond over de moeligans, de moeders van voetbalhooligans. Dat brak het ijs aan tafel.

Ik was onder de indruk van de ouders van baby Biendiya die, ondanks hun grote verlies, in staat waren hun verhaal over falende specialisten op de televisie te vertellen. Ook de discussie die ik voerde met Xander de Buisonjé was boeiend. Ondanks het verschil van mening over het nieuwe NCRV-programma hebben we na afloop nog een biertje gedronken. Bewondering heb ik voor de wijze waarop de presentatoren de volstrekt verschillende onderwerpen toch aan elkaar knoopten, zonder dat iemand te kort werd gedaan. Want hoe maak je een overgang van een overleden baby naar een amusementsprogramma over ex-gedetineerden?

Uiteindelijk heb ik over beide onderwerpen een duidelijke boodschap kunnen afgegeven. Maar bovenal bevestigt deze dag dat de reclassering mee doet aan het maatschappelijke debat. En zo hoort het ook!

Bekijk hier de gehele uitzending.

Categorie: Gastenblogs

Tags: Biendiya, Gerard Visser, hooligans, Kooten en De Bie, Sjef van Gennip, Volkskrant, Xander de Buisonjé, Zij gelooft in mij

Bertolf blogt: “Dat we een optreden op het dak gingen geven, werd ons een dag van tevoren gevraagd.”

om 11:39 | 3 reacties

Singer-songwriter Bertolf bracht op het dak van de Pauw & Witteman-studio een muzikale ode aan The Beatles. Dit rooftop-concert is in zijn geheel terug te kijken.

Het was voorbestemd één van de mooiste dagen uit m’n leven te worden. Ik heb iets met negens. Numerologisch gezien. Mijn geboortedatum is 02-07. Da’s negen. 1980. 1+9+8+0=18. 1+8=9. 9+9=18, is weer 1+8=9. Dus ook 3 maal negen.

Ahum. Excuses voor deze zweverigheid.

Dat ik te gast zou zijn in Pauw & Witteman naar aanleiding van het verschijnen van de geremasterde catalogus van The Beatles, dat wist ik al een week van tevoren. Dat we een ook een optreden op het dak gingen geven, dat werd ons pas de dag voorafgaand aan het rooftop-concert gevraagd. Wij waren uiteraard meer dan bereid dit te doen!

We waren al vroeg in Amsterdam om al onze spullen op het dak te tillen. Met extra veel dank aan de mensen die het hele podium naar boven hebben gesjouwd! En Guido en Cristian die ons zo goed hebben laten klinken.
En hoe leuk was het! Hoewel er maar kort promotie kon worden gemaakt voor het optreden, stond de straat vol, en een heleboel voorbijgangers bleven staan of begonnen zelfs uitzinnig te dansen.
Nu zeg ik dit niet vaak over onszelf, maar pfff…wat waren we goed! Toen we het concert na de reguliere uitzending van P&W terugkeken in de bar van de Plantage, werden we allemaal euforisch van trots.

Ik denk dat het echt uniek was dat, naast dat we ons eigen liedje mochten spelen in de uitzending, er nog twintig minuten live muziek te zien waren op de publieke omroep. Gebeurt zelden en voor ons natuurlijk de beste televisie-promotie die je kunt wensen.
Naast uiteraard wel een klein beetje spannend, vond ik het vooral heel leuk om te gast te zijn aan tafel. Ik heb zelfs de hand geschud van onze ex-minister-president (die naar mijn mening uiterst zinnige dingen zei overigens).

De dag erna speelde ik met Miss Montreal één liedje in het voorprogramma van Coldplay voor 60.000 mensen. Ook heel erg cool om mee te maken natuurlijk! En ik hoorde dat mijn album op nr. 2 stond bij iTunes. De kracht van televisie.
Verder vind ik het nog leuk om te vermelden dat het met de nieuwe single van VanVelzen(die ik mede heb geschreven) heel erg goed gaat. Staat hoog in de single top 100 en is toegevoegd op de playlist van Qmusic.

Morgen gaan we repeteren voor de clubtour die voor de deur staat, en daarna heb ik heel even een weekje vakantie. En die ga ik nu heel lekker in.

Bekijk hier de gehele uitzending.

Categorie: Gastenblogs

Tags: Beatles, Bertolf, Coldplay, Miss Montreal, negen, Plantage, Rooftop concert, VanVelzen

Maarten ‘t Hart blogt: “Alles moet blijkbaar altijd overgedaan worden.”

geplaatst op 9 september, 2009 om 22:18 | 14 reacties

Maarten ‘t Hart was te gast bij Pauw & Witteman om over zijn boek ’Verlovingstijd’ te praten. Aan tafel was ook een debat over de Nederlandse troepen in Uruzgan, waar ‘t Hart zich in mengde.

Ik heb de uitzending gisteren als zeer plezierig ervaren. Het viel mee qua tijdstip. Ik was om half één thuis, sliep meteen in, werd pas om half zes wakker, dus toch vijf uur slaap. Meer dan genoeg voor mij. Zo meteen ga ik naar de herhaling kijken. Ik was erg tevreden over mijn inbreng van de Russen in de discussie over Afghanistan. Het lijkt wel alsof iedereen vergeten is dat zij daar eerst tien jaar zaten, en tegen een enorme zeperd opliepen. Maar ja, alles moet blijkbaar altijd overgedaan worden.

Veel succes vanavond met Van Agt. Ik vond hem altijd vreselijk, maar nu hij zo moedig opkomt voor de Palestijnen waardering voor hem.

Bekijk hier de gehele uitzending

Categorie: Gastenblogs

Tags: Afghanistan, Maarten 't Hart, Uruzgan, Van Agt, Verlovingstijd

Fayza Oum’Hamed blogt: “Achteraf viel het reuze mee bij Pauw & Witteman en het was zeker een bijzondere ervaring voor mij.”

om 15:23 | 15 reacties

Fayza Oum’Hamed kwam als vijftienjarig meisje naar Nederland, waar ze jarenlang door haar man en schoonfamilie werd mishandeld. Ze schreef er het boek De Uitverkorene over.

Als klein meisje in Marokko droomde ik ervan om later een goede journalist te worden. Daarom ben ik altijd, en nog steeds, bezig geweest met journalisten op televisie en in de kranten. Ik vind het interessant om te weten welke vragen ze stellen, hoe ze dat doen en of ze kritisch genoeg zijn. Naast Matthijs van Nieuwkerk van het programma De wereld draait door vind ik Jeroen Pauw en Paul Witteman ook goede journalisten. Ze zijn scherp, alert en weten precies hoe ze hun gasten kunnen prikkelen. Tegelijkertijd laten ze wel iedereen in hun waarde en dat kan niet elke journalist.

Maandag was ik zelf te gast bij het programma Pauw & Witteman in verband met het verschijnen van mijn boek De uitverkorene. Toen ik de studio binnen liep voelde me ik erg gespannen en ontzettend zenuwachtig en zag ik erg tegen het gesprek op. Redactrice Inger Boxsem kende ik al omdat ze bij mij thuis was geweest voor het voorgesprek. Ze ontving mij hartelijk en probeerde mij de hele tijd op mijn gemak te stellen. Ik mocht zelfs haar hand vast houden als de zenuwen mij te veel werden. Een lief mens gewoon.

Vlak voor de uitzending kwamen Jeroen en Paul op me af, ze gaven me een stevige hand en riepen: ‘Hallo Fayza, leuk dat je gekomen bent,’ alsof ze mij al lang kenden en dat gaf me gelijk een goed en warm gevoel. Aan tafel heerste een fijne en gezellige sfeer. Ik voelde me serieus genomen door Minister Eberhard van der Laan van Integratie. Ik voel me zeer vereerd dat hij mij steunt in de missie om het probleem rondom de importbruiden bespreekbaar te maken en aan te pakken. Het was vooral gezellig omdat de voetbalvrouwen ook aanwezig waren. Als vrouw die van voetbal houdt ben ik trots op het elftal en op hoe ver ze zijn gekomen. Dus achteraf viel het reuze mee bij Pauw & Witteman en het was zeker een bijzondere ervaring voor mij. Ik wil Pauw & Witteman erg bedanken voor het feit dat ze me de kans hebben gegeven om mijn verhaal te vertellen.

Bekijk hier de gehele uitzending

Categorie: Gastenblogs

Tags: De Uitverkorene, DWD, Eberhard van der Laan, Fayza Oum’Hamed, importbruid, voetbalvrouwen

Vera Pauw blogt: “Het volledig op eigen kracht behalen van de A-status is een mijlpaal voor het vrouwenvoetbal.”

geplaatst op 8 september, 2009 om 10:39 | 4 reacties

Vera Pauw is coach van het Nederlands vrouwenvoetbalteam dat op het EK in Finland tegen alle verwachtingen in wist door te dringen tot de halve finale.

Gisteravond waren we met het hele Nederlands Vrouwen Voetbalteam en staf te gast in de eerste uitzending van Pauw en Witteman van dit seizoen. Samen met partners en een paar ouders zijn we na aankomst op Schiphol direct doorgegaan naar de studio. We hebben met z’n allen gegeten waardoor we onze prachtige ervaring gezellig hebben kunnen afsluiten. Onze Leeuwinnen hebben een onvoorstelbare prestatie geleverd, maar het was voor ons allemaal moeilijk om ons dat te realiseren. We zijn 4 minuten voor afloop van de verlenging hard uit onze droom gewekt door de Engelse meiden. Ze waren beter en verdienden de overwinning, maar wat waren we dichtbij een volgende stunt!

Met gemengde gevoelens reisden we terug, steeds weer heen en weer geslingerd tussen trots en teleurstelling. De ontvangst op Schiphol verraste ons compleet. Verliezen, de finale niet halen en als heldinnen binnengehaald worden is dan ook nog steeds onwerkelijk, maar tegelijkertijd ook heel mooi. Als er een groep is die dat heeft verdiend, dan is dat deze groep. Als debutant en verreweg de jongste ploeg waren we dé verrassing van het EK. De meiden en hele staf hebben met onbegrensde energie dit voor elkaar gekregen. Het volledig op eigen kracht behalen van de A-status is een mijlpaal voor het vrouwenvoetbal.

Ik wist als enige dat dit vast zat aan het winnen van de strafschoppenserie in de kwartfinale tegen Frankrijk, dus het halen van de halve finale. ‘Kom op Anouk’, dacht ik, ‘doe het voor al die meisjes die er perspectief door krijgen.’ Niet alleen ónze droom werd ermee werkelijkheid, maar tevens die van de toekomstige Leeuwinnen. De afsluiting van dit avontuur vond plaats tijdens de uitzending van gisteravond. Het was een mooie afsluiting! Met trots gaan we ons richten op de WK kwalificatie.

Categorie: Gastenblogs

Tags: vera pauw, voetbal, vrouwenvoetbal