Tinkebell blogt: "Zelden zat mijn mailbox zo vol met lieve mails"
Nadat kunstenares Tinkebell een tas van haar eigen kat maakte, werd ze bestookt met haatmails. Die heeft ze gebundeld in een boek waarin ze ook persoonlijke gegevens geeft van de afzenders van de mails.
Dearest Pauw & Witteman kijker,
Wat fijn dat u allen zo massaal uw betrokkenheid heeft laten blijken. Zelden zat mijn mailbox zo vol met lieve mails en heel heel veel bestellingen voor het boek “Dearest TINKEBELL,” wat morgen gelanceerd zal worden en naast de betere boekhandel ook in de stand van TORCH Gallery op ART Amsterdam verkrijgbaar is.
De exemplaren die ik zelf in mijn bezit had en gesigneerd te koop aanbood op mijn website zijn sinds vanmorgen uitverkocht. Voor een online bestelling zou u het nog kunnen proberen bij http://www.dejongehond.nl. Ik verwacht dat ook de voorraad daar na dit weekend uitverkocht zal zijn.
Uiteraard heb ik mij ook weer mogen verbazen over de hoeveelheid reacties die samen een tweede “Dearest TINKEBELL,” zouden kunnen vormen. Wat bent u toch origineel: ik ga een tas van je maken! Je bent ziek! Ik ga je doodmaken! Ook de tips van ‘echte’ kunstenaars over wat ik allemaal zou kunnen doen om mijn projecten nog interessanter te maken zijn zeer bruikbaar. Dank u allen!
Maar dit was dus de ochtend na de uitzending.
Gisterenavond was heel gezellig. Laura, mijn contactpersoon met wie ik ondertussen al twee maanden bel en mail over dit project is een schat en we (Coralie Vogelaar en ik) zijn heel goed ontvangen. Sowieso zijn alle medewerkers bij de VARA altijd super aardig en betrokken. Bij de make-up werd ik zoals gebruikelijk direct weer weg gestuurd (niemand kan mij zo mooi opmaken als ikzelf!).
De uitzending verliep heel soepel en ondanks dat Bram een beetje onzinnige vragen stelde over mijn “My dearest cat Pinkeltje”-project: (Hoe interessant is het om te weten hoe mijn kat uiteindelijk dood ging en waarom? Dat vraag je toch ook niet aan de slager of de schoenmaker?) was het allemaal reuze gezellig. Jammer is dat de tijd altijd te kort is op televisie en je daardoor zelden elke nuance in je verhaal kunt brengen. Gelukkig bestaat er internet en mag ik u hier nogmaals voorzien van wat informatie. Het persbericht over “Dearest TINKEBELL,” vindt u hier onder en voor een uitgebreid interview met Coralie en mij verwijs ik u gaarne naar het NRC Handelsblad. In het cultureel supplement van vandaag zal een alleraardigst artikel verschijnen, geschreven door Sandra Smallenburg.
Looove TINKEBELL.
PERSBERICHT
“Dearest TINKEBELL”: Afzenders dreigmail worden publiek gemaakt in kunstwerk
Op 16 mei a.s. wordt het boek “Dearest TINKEBELL.” gepresenteerd: een verzameling van haat- en dreigmail die beeldend kunstenaar TINKEBELL. in de periode 2004-2008 ontving. Veel van de hatemail is een reactie op het project ‘My dearest cat Pinkeltje’ (2004), waarvoor TINKEBELL. van haar kat een handtas maakte.
Dit boek is gerealiseerd in samenwerking met beeldend kunstenaar Coralie Vogelaar, die onderzoek heeft gedaan naar de afzenders van de verschillende haat- en dreigmail. Naast de verschillende berichten die TINKEBELL. ontving, bevat het ook alle persoonlijke gegevens van de afzenders – foto’s, persoonlijke weblogs, huisadressen – voor zover deze door de afzenders zelf op het internet zijn geplaatst. Het grootste deel van de afzenders (c.a. 80%) opgenomen in het boek komt uit Amerika. Andere afzenders komen o.a. uit Nederland, België, Frankrijk, Spanje, Rusland, Groot Brittanië en Brazilië.
In het boek zijn tevens tekstuele bijdragen opgenomen van schrijvers zoals van NRC Handelsblad kunstrecensente Ine Poppe en filosoof en taalwetenschapper Vincent W.J. van Gerven Oei. Zij belichten de betekenis van de verschillende e-mails vanuit hun eigen discipline en vakgebied.
Zij plaatsen het boek in een bredere context om zo de tendens van de haat- en dreigmail als maatschappelijk fenomeen en artistiek-inhoudelijke verzameling te bezien.
TINKEBELL. en Vogelaar brengen met dit project een fundamentele omkering teweeg: De mogelijkheid om schijnbaar anoniem via het internet in te breken in de persoonlijke levenssfeer van publieke en semi-publieke personen wordt in het boek niet alleen ter discussie gesteld, maar ook van repliek gediend. Waar men het als gebruikelijk acht de kunstenaar ter verantwoording te roepen over zijn of haar werk, wordt met dit boek ook van beschouwers – critici – geëist dat zij rekenschap geven van hun handelen.
