Boele Staal blogt: "De banken nemen de maatschappelijke onrust zeer serieus"

geplaatst op 31 maart, 2009 om 16:14 | 11 reacties

Boele Staal, voorzitter van de Nederlandse Vereniging van Banken, had samen met de top van de financiële sector een gesprek met minister Bos over de bonuscultuur.

Met plezier kijk ik terug op mijn bezoek aan Pauw & Witteman gisteravond waarin ik een toelichting mocht geven op het herenakkoord over bonussen in de financiële sector. Voor het herenakkoord was alle aanleiding, omdat er veel maatschappelijke onrust is over de financiële sector. Die maatschappelijke onrust is begrijpelijk, maar vanuit de sector willen we graag de discussie op realistische basis voeren. Het was fijn om de gelegenheid te krijgen om uitleg te geven.

Zo blijf ik benadrukken dat de banken de gevolgen van de crisis en de maatschappelijke onrust zeer serieus nemen. Dat wordt ook duidelijk uit het herenakkoord zoals dat gisteren is gesloten. De belangrijkste afspraken zijn dat we een gezamenlijke verantwoordelijkheid hebben om de discussie over beloningen in de sector op realistische en constructieve wijze te voeren. Geen oververhitting meer in de discussie dus, maar afspreken dat de beloningssystemen in de financiële sector duurzamer en gematigder zijn dan wat in het verleden in delen van de sector praktijk was. Daar hoort bij: geen onverantwoordelijke risico’s gericht op louter korte termijn en aandeelhouderswaarde en tijdens de kredietcrisis zal de salarisstijging aan de top van het bedrijf niet meer zijn dan bij de rest van het personeel. We hebben meer afspraken gemaakt. Mocht u interesse hebben in het volledige akkoord, verwijs ik u graag naar de websites van de Nederlandse Vereniging van Banken of van het ministerie van Financiën.
Als u toch aan het surfen bent, is misschien www.veteranendag.nl een bezoekje waard. Want ook mijn voorzitterschap van de Nederlandse Veteranendag kwam gisteravond nog even aan de orde, omdat ik vanuit die rol in Uruzgan ben geweest. Een boeiende en indrukwekkende reis.

Ik maak mij nu op voor de presentatie van het rapport van de Adviescommissie Toekomst Banken komende dinsdag 7 april. De banken hebben de commissie, met oud-ING-topman Cees Maas als voorzitter, gevraagd de gevolgen van de kredietcrisis voor de toekomst van de bancaire sector in Nederland in kaart te brengen. De commissie gaat in het rapport onder andere in op de maatschappelijke rol van banken, de toezichtstructuur én de beloningsstructuur. Ik kijk uit naar de conclusies en aanbevelingen van de commissie en hoop dat ook deze stap bijdraagt aan een verder herstel van vertrouwen.

Bekijk hier de gehele uitzending.

Categorie: Gastenblogs
Tags: , , , ,

Hans Jansen reageert op Tofik Dibi

om 12:21 | 1 reactie

Uit het antwoord van Tofik blijkt dat er geen moskeeën bestaan waar zijn prettige opvattingen gepredikt worden. Of dat hij zelfs niet bereid is er één te noemen. Dat had ik als zijn gesprekspartner toch wel verdiend. Als er maar één moskee geweest was had hij hem wel genoemd, maar ze zijn er gewoon niet.

Maar er zijn duizenden moskeeën. Daar worden wekelijks zo niet dagelijks dingen gezegd. Als wetenschapper rapporteer ik daarover. Het is voor de omringende wereld namelijk van belang wat er daar in die moskeeën gezegd wordt. Mijn rapportage geeft ernstige redenen tot zorg. Die rapportage hoort niet als propaganda te worden weggezet, en is zeker geen steun aan de radicalen, zoals Tofik ergens suggereert. Ik ga niet over de betekenis van de koran, ik rapporteer hoe de koran in de moskeeën gebruikt wordt. En dat gebruik is anti-Westers, anti-christelijk, anti-joods, anti-socialistisch in alle betekenissen van dat woord, en anti-intellectueel.

Categorie: Gastenblogs
Tags: , ,

Tofik Dibi: "Ik ben een overtuigd moslim op mijn manier en daar verontschuldig ik mij niet voor"

geplaatst op 30 maart, 2009 om 17:45 | 18 reacties

Na Hans Jansen schrijft ook Tofik Dibi een weblog over het debat dat zij voerden in Pauw & Witteman.

Laat ik maar heel eerlijk zijn. Na de uitzending van afgelopen vrijdag was ik in een redelijk euforische stemming.

Ik ben een overtuigd moslim op mijn manier en daar verontschuldig ik mij niet voor. Ik wens niet door radicale moslims en radicale islamcritici opgesloten te worden in één interpretatie van de Koran.

En juist daarom verbaas ik me geregeld over de onaflatende pogingen van Jansen, Wilders en anderen om Nederlandse moslims een gewelddadige en onverdraagzame interpretatie van de Koran op te dringen. Het ironische is dat radicale moslims op precies dezelfde wijze zieltjes proberen te winnen voor hun gewelddadige strijd. Je zou bijna denken dat Jansen c.s. aandelen hebben in de radicale islam.

Het is mijn wens dat moslims binnen en buiten Nederland vrij zijn om hun geloof geheel op eigen wijze in te vullen. Om van hun geloof af te vallen, om niet te geloven of om zich te bekeren tot een ander geloof. En het doet mij deugd dat uit onderzoek van het Sociaal Cultureel Planbureau blijkt dat mijn generatie en de volgende generatie steeds meer hechten aan een persoonlijke invulling van hun religie, aan een kritische houding ten aanzien van hun religie en aan een moderne levenswijze.

Hans Jansen vraagt zich af of er ook moskeeën zijn waar mijn ‘prettige opvattingen’ worden gepredikt? Dat hoeft helemaal niet zolang onze Grondwet en onze wet- en regelgeving maar gerespecteerd worden. Net als hem zal ik daar altijd op toezien.

Eén van de mooiste reacties die ik heb gekregen na de uitzending is de volgende: ‘het was duidelijk de waarheid van gisteren, die de werkelijkheid van vandaag tegenkwam.’

Ik hoop dat die werkelijkheid steeds zichtbaarder wordt.

Bekijk hier de volledige uitzending.

Categorie: Gastenblogs

Hans Jansen blogt: "Zijn er moskeeën waar de prettige opvattingen van Tofik Dibi vanaf de kansel gepredikt worden?"

geplaatst op 29 maart, 2009 om 18:44 | 38 reacties

In een debat over de islam vroeg Tofik Dibi aan Hans Jansen welke dingen er nu gebeuren in Nederland op grond van wat mannen met baarden in moskeeën beweren. Jansen had zo snel geen antwoord, maar in zijn blog komt hij alsnog met een hele lijst.

De belangrijkste vraag achteraf lijkt me: Zijn er ook moskeeën waar de prettige opvattingen van Tofik Dibi vanaf de kansel gepredikt worden? Zo nee: toch zijn er heel erg veel moskeeën. Wat wordt er daar dan gepredikt?

Welke dingen gebeuren er nu in Nederland op grond van wat mannen met baarden in moskeeën in binnen- en buitenland beweren? Het is dieptreurig dat ik geen antwoord wist te geven op die vraag. De brutaliteit van zo’n vraag is dan ook adembenemend.

Maar daar gaan we: de veiligheidscontroles op vliegvelden, de bewaking van Wilders, het proces tegen de cartoonist Nekschot, de apartheidsloketten in de gemeente Utrecht, de moord op Theo van Gogh, de verdrijving uit Nederland van Ayaan Hirsi Ali, de problemen rond genitale verminking van meisjes, het schofferen van homo’s op straat, antisemitisme in het openbaar, willekeurige uitschelden voor hoer, weigering van studenten tandheelkunde hygiënische maatregelen te nemen (korte mouwen), vrouwen die niet door een mannelijke arts of hulpverlener kunnen worden geholpen, eremoorden, de zouteloosheid van het Nederlandse cabaret dat het niet over de islam wil hebben, de zelfcensuur op de opiniepagina’s.

Helaas zullen reageerders nog wel iets aan de lijst weten toe te voegen. Ik viel stil toen het kamerlid van GroenLinks deze vraag stelde. Dat wijst op twee dingen die ik allebei onprettig vind. Dit soort zaken zijn bij de Tweede Kamerfractie van GroenLinks dus kennelijk onbekend; en ik begin mijn soepelheid in het debat te verliezen.

Het korancitaat met ‘rotbeesten’ is 8:55, sharr ad-dawaabbi < inda-llaahi lladhiina kafaruu.
Dat neemt allemaal niet weg dat het net verschenen prachtboek Eindstrijd er wezen mag, en verstandige weloverwogen goedgeschreven bijdragen levert aan het debat.

Strijd de goede strijd, Hans Jansen

Bekijk hier de hele uitzending.

Categorie: Gastenblogs
Tags: , , , ,

Talita Teves blogt: "Moet men beleggen in kunst in plaats van in aandelen? Ja!"

geplaatst op 19 maart, 2009 om 19:13 | 161 reacties

Talita Teves is eigenaresse van Amsterdam Auctioneers Glerum. Volgens haar is het nog steeds verstandig om te investeren in kunst.


Afgelopen vrijdagavond was ik te gast bij Pauw & Witteman, naar aanleiding van de opening van de TEFAF, de grote kunstbeurs in Maastricht. Ik ben veilingmeester en eigenaresse van het grootste Nederlandse veilinghuis Amsterdam Auctioneers Glerum, gespecialiseerd in het veilen van kunst en antiek. Al snel werd ook gesproken over de economische crisis en hoe deze de kunstmarkt heeft geraakt.

De kunstmarkt is een deelmarkt en deint natuurlijk altijd wel een beetje mee op de golven van de wereldeconomie. Maar dat betekent niet dat alle prijzen voor kunst en antiek gezakt zijn als gevolg van de huidige crisis. Sommige waarden houden goed stand en andere bewegen zelfs tegendraads. Tijdens de recessie van de jaren ’80 waren er diverse segmenten van de kunstmarkt waar de prijzen stegen, terwijl de waarde van aandelen bleef afnemen. Er zijn altijd mensen die in een slecht beursklimaat hun toevlucht zoeken in andere markten, waaronder de kunstmarkt. En een mooi schilderij wordt nou eenmaal niet zo gauw in zijn waarde geraakt als de hypotheekrente stijgt. Kunst of antiek vormt meestal een vrij rustig bezit.

Moet men dus beleggen in kunst in plaats van in aandelen? Ja!
Is succes op alle gebieden in de kunstmarkt gegarandeerd? Nee, dat niet.

De huidige economische crisis is niet uit het niets gekomen, maar is een versterking van een tendens die eigenlijk al jaren geleden is begonnen. Zo ook binnen de kunst; de smaak van de koper is niet van de ene op de andere dag veranderd en de waarde van het object ook niet.

De laatste paar jaar merkten wij in de kunstwereld al dat het aankoopgedrag verandert. Men kiest steeds meer voor kwaliteit i.p.v. kwantiteit. Unieke stukken en geen massaproducten. Kwaliteit, oorspronkelijkheid en vakmanschap krijgen meer gewicht. En namen, “merken”, daar draait het vaak om, ongeveer zoals ook is te zien in de modewereld, bij de aankoop van een auto en het boeken van een vakantie. Met namen bedoel ik dan in het bijzonder goede, bewezen, gevestigde namen. Niet de vele namen die voortkomen uit een eigentijdse hype. Er zijn veel tweede keus merken in de horlogewereld en er zijn ook veel namen in de kunstwereld die in jaren van overvloed met slimme marketing werden gecreëerd om een graantje mee te pikken. Een aardig voorbeeld daarvan vindt U in de Chinese hedendaagse kunst, waar plotseling enorme bedragen werden betaald voor werk van vele spannende nieuwe kunstenaars, waarvan hooguit een enkele de moeite waard is. Aan deze gekheid komt een eind en dat einde kondigt zich al een tijdje aan.

Nu de recessie ook ons heeft geraakt zal dit patroon zich alleen maar versterken.
Dat houdt dus in dat U nog steeds goed zit bij de aankoop van een mooie 17e eeuwse Oude Meester, een door een 18e eeuwse meubelmaker gesigneerd Louis XVI bureau en een gevierde 19e eeuwse stadsschilder in originele lijst.

Dit klinkt misschien als ver buiten bereik voor velen, maar dat hoeft helemaal niet zo te zijn. Ook met een budget tot €5000 kunt U op de veiling Uw slag slaan:

  • Een 18e eeuwse fauteuil, dat vaak comfortabeler zit dan het moderne meubel (vanaf €1.500)
  • Een originele pentekening of aquarel door één van de Cobra-kunstenaars (waaronder Corneille, Appel, Lucebert etc.) (vanaf €1.000)
  • Een 18e eeuws Chinees porseleinen serviesdeel, blauwwit versierd met lange lijzen (vanaf €4.000)
  • Een 18e eeuwse spiegel afgezet met rocailles, bloemen en vogels (vanaf €3.000)
  • Een gouden mannenhorloge van Jaeger Le Coultre, model Tournante uit de jaren ‘30 (vanaf €2.500)
  • Een Art-deco zilveren broche afgezet met diamanten (vanaf €2.000)

Het aanschaffen van kunst en antiek is dus vaak financieel aantrekkelijk en het geeft U het plezier van het bezit van een uniek gebruiksvoorwerp of decoratief object. Daarnaast is er nog de onweerstaanbare charme van de ‘doorleefdheid’ van een voorwerp.

Achter ieder object gaat een geschiedenis en verhaal schuil. Het voorwerp is een spiegel van de tijd waarin het is gemaakt door de vormgeving, de voorstelling, het materiaal enzovoorts. Het verhaal wordt grotendeels aan Uw eigen fantasie over gelaten; aan die tafel bijvoorbeeld is twee eeuwen lang gegeten, gedronken, gediscussieerd en gelachen.

Ik hoop dat ik U een beetje enthousiast of in elk geval een beetje nieuwsgierig heb kunnen maken. En dat U gauw eens bij ons komt kijken. En voor diegene die het bezoeken van een veiling hoogdrempelig achten; laat dat nou los. Er is geen markt zo transparant als die van de veiling; het betreft tenslotte een openbare verkoping.

Ik heb mijn bezoekje aan Pauw & Witteman een erg leuke ervaring gevonden. Ik ontving na de uitzending een overweldigend aantal reacties, waarvoor veel dank.

Wellicht mag ik U binnenkort eens in het veilinghuis verwelkomen.

Bekijk hier de hele uitzending.

Categorie: Gastenblogs
Tags: , , ,

Egbert-Jan Weeber: "Het is toch zot dat duurzaam bouwen niet ergens bovenaan staat op de politieke agenda?"

om 14:45 | 4 reacties

Egbert-Jan Weeber speelt de hoofdrol in Bollywood Hero, een film over een jonge acteur die tijdens een verblijf in Mumbai besluit iets te doen aan de ellende om zich heen.

Wat een inspirerende avond was dat! Ook al heb ik dan geen tv meer in mijn huis, ik heb het programma Pauw en Witteman vaak genoeg gezien om het een hele eer te vinden er een keer aan tafel te mogen zitten. En wat is het leuk om zulke verschillende mensen uit zulke verschillende werelden te ontmoeten; een rekenwonder van het Centraal Planbureau, een undercoveragent in de Bijlmerbajes, de bouw van de toekomst, ik nam de mensen als het ware mee naar India en dan nog de twee beste interviewers van Nederland. Omdat mijn twee vorige keren in een talkshow ietwat traumatisch waren moet ik toegeven dat ik er best wel een beetje tegen op zag om in de uitzending te komen. Deze twee heren zijn toch ook niet zomaar de eerste de besten. Maar goed, ik was daar te gast om mijn film Bollywood Hero te promoten. Ik ben trots op mijn film en het liefst schreeuw ik dat van de daken, dus wat had ik te verliezen?

Vol goede moed ging ik op mijn fietsie naar de studio en kwam daar lekker vroeg aan, zodat ik een beetje kon acclimatiseren. Ik werd super goed ontvangen door Laura van de cultuur redactie, die met mij nog even alles doornam en me op mijn gemak stelde. Even in de make-up en vervolgens werd ik voorgesteld aan de andere gasten die in een zaaltje zaten te wachten rondom een ovalen tafel die verdomd veel weg had van zo’n interview tafel. Toen ik er bij kwam zitten voelde ik me even de interviewer, want ik kon het niet laten om Coen Teulings van het CPB de kleren van het lijf te vragen over alles wat ook maar met recessie te maken had. Ik ben van mezelf behoorlijk nieuwsgierig aangelegd en vooral van onderwerpen waar ik weinig van af weet en die abstract voor me zijn wil ik dan op zo’n moment alles maar dan ook alles van weten en wanneer spreek je nou zo iemand?

Dan was er ook nog Kris Daels, een super aardige ex-undercover agent die over zijn avonturen een boek had geschreven. Natuurlijk hing ik ook aan zijn lippen. Hij had verhalen waar je op een verjaardagsfeestje of in een café qua sterke verhalen iedereen totaal mee wegvaagt en al ligt het misschien wel enorm voor de hand, als acteur denk je meteen “dat boek, daar zit een film in”! De essentie van zijn werk die hij me heeft meegeven – en voor acteren geldt precies hetzelfde – is dat je niet moet spelen of doen alsof, maar dat je op moet gaan in je rol.

Als klap op de vuurpijl had je ook nog Anne Marie Rakhorst, die voor mij de toekomst vertegenwoordigt. Waarom zijn niet alle huizen in Nederland al lang maximaal duurzaam gemaakt of worden in ieder geval alle bouwprojecten die er gepland zijn niet volledig duurzaam gebouwd? Alle technologie is er om een huis zo te maken dat je geen fossiele brandstoffen meer hoeft te verbruiken en het is zelfs mogelijk om een huis te maken dat meer energie genereert dan het verbruikt. Daar zorgt zij met haar bedrijf dan voor. Ook is zij genomineerd voor Vastgoed Ondernemer van het Jaar. Als er hoop is voor de wereld dan wordt zij dat. Het is toch zot dat duurzaam bouwen niet ergens bovenaan staat op de politieke agenda?

Voldaan fietste ik naar huis. Het was me gelukt om geen wartaal uit te slaan omdat ik mijn zenuwen eindelijk eens redelijk onder controle had. Ik heb dus als het ware mijn talkshow-trauma verwerkt, ik weet nu bijna alles over recessies, ik heb een gesigneerd boek gekregen waar misschien wel een super film inzit, ik heb een visitekaartje gekregen van Anne Marie om mijn huis energiezuiniger en misschien energiegenererend te maken, ik kreeg een goede fles wijn en na afloop heb ik nog een leuk gesprek gehad met Paul Witteman en Jeroen Pauw.

Kortom, een super avond!

Bekijk hier de gehele uitzending.

Categorie: Gastenblogs
Tags: , , , , ,

Helmert Woudenberg blogt: "Ik ben kleinzoon van een NSB’er en nog erger misschien, zoon van een SS’er"

geplaatst op 17 maart, 2009 om 16:38 | 37 reacties

Acteur Helmert Woudenberg kruipt in de rol van Hatty Waterman, de enige overlevende van een Joods gezin dat werd gedeporteerd en vermoord.

Ik voel mij bij Pauw en Witteman wel op mijn plaats, in ieder geval best op mijn gemak. Graag had ik na afloop nog even wat gedronken, maar ik werd aangesproken door een brandwacht van wie twee ooms aan het Oostfront hadden gestreden en toen ik in het café kwam, was dat praktisch leeg. Terwijl ik later hoorde dat jullie nog in de redactiekamer zaten, maar later, toen ik al op weg naar huis was, toch naar het café zijn gekomen. Ik hoorde ook dat Job Cohen, met wie ik een heel prettige ontmoeting had, mij nog had willen spreken. Geef hem vooral mijn telefoonnummer. Ik sta hem graag te woord. Of ik regel kaartjes voor hem, als hij, zoals hij tijdens de uitzending uitsprak, de voorstelling wil komen zien.

Het verweer van Cohen verweerde tegen allerlei verwijten rond de aanpak van de terreurdreiging vond ik heel plausibel en getuigen van goed bestuur. Hoewel ik nog had willen zeggen dat als je mensen oppakt die alleen nog maar verdacht zijn, je de uiterste correctheid op moet kunnen brengen. Dat is nou niet direct gebeurd. Ook onmiddellijke en welgemeende excuses waren op hun plaats geweest. De kwestie ligt wel gevoelig. Zijn de Marokkanen nu wat de Joden toen waren? De minderheidsgroep waar alle maatschappelijke onvrede maar op afgereageerd wordt? Terwijl natuurlijk terreurdreiging uiterst serieus genomen moet worden.

Wat mijn eigen aandeel betreft, het lijkt zo alweer voorbij te zijn. Alsof het een minuutje duurt. De moeilijkste vraag is dan wel: hoe voelt het voor de zoon van een NSB’er om in de huid te kruipen van een voortvluchtige Jood? Nu ben ik de kleinzoon van een NSB’er en nog erger misschien, de zoon van een SS’er. Ik ben in pleeggezin, ver van mijn eigen familie, opgegroeid en heb totaal geen last van een tweede generatie trauma. Bij het maken van Waterman, is dan ook mijn orthodox-christelijke overgrootvader het enige familielid dat door mijn hoofd speelt. Ik ben bij het maken van mijn solo een acteur die bevlogen is van een zinnig verhaal. Van een persoonlijke verwerkingstherapie is daarbij totaal geen sprake. Ik kan in alle objectiviteit zeggen dat de voorstelling alleen maar een eerbetoon wil zijn aan de Amsterdamse Jodenhoek en het gezin Waterman. Een verhaal dat staat voor vele gezinnen. Bij het spelen van Pim Fortuyn spookte, vreemd genoeg, het foute verleden van mijn familie veel meer door mijn hoofd dan nu.

Het verhaal van Rob Zomer maakte indruk op me. Het is ook weer het verhaal van een gewone soldaat, waardoor weer veel schrijnender tot je doordringt wat er is gebeurd, dan dat je het uit de mond van Voorhoeve of Karremans hoort.

Bekijk hier de gehele uitzending.

Categorie: Gastenblogs
Tags: , , , ,

Femke Halsema blogt een open brief aan Herman Wijffels

geplaatst op 13 maart, 2009 om 22:20 | 87 reacties

De crisisplannen van het kabinet worden over het weekend getild. Dat bevalt GroenLinks-leider Femke Halsema helemaal niet. Ze doet een beroep op Herman Wijffels de onderhandelingen in goede banen te leiden.

Geachte heer Wijffels, beste Herman,

Een brief van mij verwacht u wellicht niet en ik zou me ook niet tot u richten als de nood niet hoog was. Ik veronderstel dat u de economische en politieke ontwikkelingen in Nederland op de voet volgt, temeer daar u als informateur de geestelijke vader bent van het huidige kabinet. Net als ik maakt u zich wellicht grote zorgen over de moeizame crisisonderhandelingen in het kabinet, die – nadat ze al rijkelijk laat startten – nu onderbroken zijn voor een lang weekend. Dit weekend vindt het congres van de PvdA plaats en de PvdA-leden zullen de onduidelijkheid gebruiken om hun eigen lijst met eisen op tafel te leggen. Als de politieke onderhandelaars er volgende week niet uitkomen dan staat voor volgend weekend het CDA-congres op de agenda en ook daar zullen eisen worden geformuleerd. Het negatieve effect is dan dat de loopgravenoorlog tussen de twee grootste partijen in het kabinet nog heviger wordt dan deze al is.

De coalitiepartners lijken vooral af te willen koersen op een politieke uitruil, die alle drie betrokken partijen zo min mogelijk electorale schade oplevert. In dat geval is het best denkbare resultaat een modderig compromis, dat te bescheiden investeringen bevat, in de omstandigheden te grote bezuinigingen en slechts symbolische afspraken over de noodzakelijke hervormingen. Zo’n compromis sleept de drie coalitiepartijen misschien door de economische crisis maar de Nederlandse samenleving niet. U zult het met mij eens zijn dat onze samenleving nu het meeste gebaat is bij forse en snelle investeringen om de werkloosheid af te remmen en bij duurzame hervormingen om de begroting weer op orde te krijgen en de arbeidsmarkt te moderniseren. U zult het ook met mij eens zijn dat dit crisispakket daadkrachtig politiek leiderschap vereist, en de bereidheid van alle betrokkenen om over hun eigen schaduw heen te springen. GroenLinks in ieder geval bereid pijnlijke maatregelen voor haar rekening te nemen, als deze leiden tot meer werk en tot een Green Deal, waarvan u ook een verklaard voorstander bent.

Voor de crisismaatregelen wordt, zoals u weet, het regeerakkoord opengebroken. Aangezien u CDA, PvdA en CU twee jaar geleden wist te overreden tot samenwerking, zou ik nu een dringend beroep op u willen doen om de onderhandelingen heel snel in goede banen te leiden. U heeft daarbij grote kennis van de internationale en nationale economie en in uw carriere meermalen aangetoond dat u in moeilijke onderhandelingsomstandigheden uitkomst kunt bieden. Bovendien bent u zich er ook zeer van bewust dat de economische en klimaatcrisis gelijktijdig en samen moeten worden bestreden. Begin volgende week wil ik de premier verzoeken om u tijdelijk de leiding te geven om de onderhandelingen over een nieuw regeerakkoord heel snel vlot te trekken en in de gewenste richting te duwen. Ik hoop dat u dit verzoek wilt ondersteunen door uw bereidheid om te hulp te schieten, kenbaar te maken.

In afwachting van uw reactie groet ik u hartelijk,

Femke Halsema

Categorie: Gastenblogs
Tags: , , , ,

Roger Vleugels blogt: "Deze vragen focussen op overreactie, op tunnelvisie en op slechte coördinatie en communicatie"

om 11:50 | 5 reacties

AIVD-deskundige Roger Vleugels analyseerde de arrestaties bij de terreurdreiging bij een winkelboulevard in Amsterdam. Er liggen volgens hem nog veel vragen open.

Als je hals over kop de taxi in moet, als je neus de trap oplopend naar Pauw gepoederd wordt, als Witteman je ontvangt in een setting waarin een reeks winkels in Amsterdam ontruimt zijn dan moet er wel iets aan de hand zijn. Of niet? De ernst van de ontruimingsmaatregelen, de manier waarop de arrestaties door de autoriteiten bekend gemaakt werden was duidelijk: Er was terreurdreiging en we zijn aan een ramp ontsnapt.

Het was in de uitzending gisteravond te vroeg om de stelling van de autoriteiten te betwisten. Dat geldt ook nu nog, maar er zijn wel vragen te stellen. De meest centrale is dat de aard van de maatregelen en de manier waarop autoriteiten werkten niet ondersteund werd door dat wat bekend gemaakt werd. Waarbij ik me ten volle realiseer dat in zulke vroege momenten om operationele redenen uiteraard niet alles meteen openbaar gemaakt kan worden. Los van dit veiligheidsaspect valt het volgende te noemen:

  • Als je in de nacht informatie binnenkrijgt over locaties en over mensen die een aanslag willen plegen, dan is het vreemd dat je eerst die locaties veilig stelt en pas daarna de mensen arresteert. Dit is nog vreemder omdat zeer vroeg in de ochtend arresteren gemakkelijker is dan overdag als mensen vaker niet thuis zijn.
  • Als je zegt tot de lijst met verdachten gekomen te zijn op basis van AIVD informatie dan is het vreemd als je tegelijkertijd zegt dat de verdachten louter criminele antecedenten hebben. De AIVD houdt terreur-gelinkte antecedenten bij, en juist niet criminele antecedenten.
  • Als je zegt dat er terreurdreiging is dan is er een hoofdrol voor de Nationale Coördinator Terreurbestrijding. In deze affaire was er geen zichtbare rol voor de NCTb, noch in de zg. doorzettingsmacht, noch in coördinatie, noch in externe communicatie.
  • Als je spreekt over aanslagen met explosieven en je ontruimt niet alle verdiepingen boven wel ontruimde winkels en weer wel een theater dat niet in de tip genoemd wordt dan is dat iets dat in de communicatie naar het publiek op zijn minst toegelicht moet worden.
  • Als je spreekt over mogelijk meer verdachten dan is het vreemd als je dat binnen 12 uur, voordat verhoren en huiszoekingen volledig verwerkt kunnen zijn, weer intrekt.
  • Als je huiszoekingen doet en binnen enkele uren kunt melden dat je niets belastends hebt aangetroffen dan is dat dubbel vreemd, allereerst vanwege de snelheid [het uitlezen van in beslag genomen harde schijven kost meer tijd] maar het wordt nog vreemder als je niet tegelijk toelicht waarom de operatie dan toch zo groot was opgezet.

Deze en meer te stellen vragen focussen op overreactie, op tunnelvisie en op slechte coördinatie en communicatie. Ook nu zeg ik nog niet onomwonden dat het overheidshandelen niet in de haak was. Wat me aansprak aan meewerken aan Pauw & Witteman gisteravond was dat temidden van nieuwsuitingen waarin het vooral ging om het ontsnapt zijn aan een aanslag ruimte was voor enige eerste reflectie.

Bekijk hier de hele uitzending.

Categorie: Gastenblogs
Tags: , ,

Annette Birschel blogt: "Gelukkig vind je in Nederland tussen kommer en kwel bijna altijd nog een schaats"

geplaatst op 12 maart, 2009 om 14:04 | 21 reacties

Annette Birschel is correpondent voor verschillende Duitse omroepen. Ze volgde het nieuws over de schietpartij op een school in Duitsland op de voet.

“Ik word nooit journalist”, zei mijn dertienjarige zoon. “Jullie verdienen geld met het leed van anderen.” Groot gelijk heeft hij. Ik heb goed verdiend de laatste weken. Vliegtuigramp in Amsterdam, het instorten van het stadsarchief in Keulen en het debacle rond de Noord-Zuidlijn, en nu dan nog het bloedbad op de Duitse school in Winnenden. Kassa. Is het leuk? Nee. Erger moet het nog voor Jeroen Pauw en Paul Witteman zijn die bijna elke avond de waan van de dag moeten bespreken, en dat is dus vaak kommer en kwel. En gisteren was het dus weer zo´n dag. Het drama van Winnenden en de nasleep van de vliegtuigramp. Ellende, niets als ellende.

Gelukkig vind je in Nederland tussen kommer en kwel bijna altijd nog een schaats. Ook al is dat een oud verroest stukje ijzer met een zwart elastiekje (wel in een mooie lijst) het tovert meteen een glimlach op de gezichten, het schept een band tussen gasten, presentatoren en publiek en door de studio waait een luchtje van oer-Hollandse gezelligheid. Marnix Koolhaas, historicus maar ook coach van een Argentijns schaatstalent (ook nog de achterneef van Maxima) kwam met de oude Argentijnse schaats en veel verhalen: de Spanjaard Gomez, Noren, Yvonne van Gennip, rondetijden. Nooit hoef je in Nederland een naam, een gebeurtenis of een vakterm uit te leggen, tenminste als het om schaatsen gaat. Zelfs na dertien jaar Nederland en na talloze wereldbekerwedstrijden, nationale, Europese of wereldkampioenschappen, die ik thuis ook mee moet kijken, blijf ik in dit opzicht een onwetende allochtoon. Schaatsen promoten in de wereld wil Marnix Koolhaas. Voor de sport, maar ook als hulp in de kredietcrisis en redding voor het klimaat. Je wilt het bijna geloven. Vol verbazing zie ik hoe groot de kracht van zo´n oude roestige schaats is.

Bekijk hier de hele uitzending.

Categorie: Gastenblogs
Tags: ,