geplaatst op 27 februari, 2009 om 17:09
| 88 reacties
Arnold Burlage is al ruim 34 jaar werkzaam als luchtvaartredacteur bij De Telegraaf. Hij deed verslag van de laatste ontwikkelingen rond de vliegramp bij Schiphol.
Het is altijd weer spannend, zo’n tv optreden. De lampen, de glimmende cameraogen, die je vanuit het achterliggende duister aankijken, kunnen een schrijvend journalist al gauw uit zijn doen halen. Bij mijn eerste optreden in Pauw & Witteman viel me dat reuze mee. Je voelt je aan tafel op je gemak. Ervaren gesprekspartners vangen stotteren en zoeken naar woorden vakkundig op. Wel oppassen geblazen, want in de luchtvaartwereld ligt alles gevoelig. Bovendien zijn speculaties – ook op ander gebied – iets waar je je in een gezellige kout al gauw toe laat verleiden. Maar ook wat dat betreft hielden beide hosts zich bij de feiten.
Intussen schenkt de floor-regisseur de wijnglazen regelmatig bij. Het is alsof je om de stamtafel in je favoriete kroeg zit. Een sterk punt van het programma. Kwam nog bij dat de stoel van mijn zingende hoofdredacteur Sjuul Paradijs nog warm was. Op precies dezelfde plek kondigde hij nog geen week tevoren ons initiatief aan voor de nieuwe publieke omroep Wakker Nederland. Ook toen was het goed gegaan, een kritische doch faire behandeling van onze talkshow collega’s.
Wat heeft trouwens zo’n tv programma een wijdse impact. Ik kreeg binnen een uur na de uitzending al mailtjes en smsjes van relaties uit Zuid-Afrika, Spanje en zelfs de VS. Nederland volgt Nederland vanuit alle hoeken van de wereld. Iets wat de krant met internet weet te bereiken, maar tv; het is een mooie navelstreng met het thuisfront. Precies hetzelfde wat je voelt als je in Peru, Maleisië of Kaapstad instapt en aan boord van de KLM De Telegraaf krijgt met de voetbaluitslagen of spraakmakend nieuws.
Tot slot: bij een bitterbal en een wijntje nog wat nagepraat in het P & W café. Gezelligheid kent geen tijd. Naadloos aansluiten van werk en cafébezoek, waar vind je dat nog in deze tijd van anti-rook café’s. Tientallen vluchten per jaar naar fraaie bestemmingen, leuke relaties en boeiende onderwerpen doen niets aan af aan mijn conclusie dat deze kant van het journalistieke vak toch ook wel erg aantrekkelijk is. Afwachten maar of het met onze “eigen” omroep Wakker Nederland gaat lukken. Misschien krijg ik dan een tweede kans. Jeroen Pauw en Paul Witteman krijgen die om te solliciteren. Good show gentlemen…!
geplaatst op 26 februari, 2009 om 15:59
| 47 reacties
Het is crisis bij de voedselbanken. De schappen raken leeg en het aantal klanten stijgt. Oprichter Clara Sies maakt zich zorgen.
Gisteren, 25 februari 2009, werd ik voor de derde keer uitgenodigd bij P&W. De eerste keer ging het op het laatste moment niet door, de tweede keer kon ik zelf niet en nu viel alles op zijn plek en kon ik aanwezig zijn. De aanleiding is minder leuk: de voedselvoorraden bij de Voedselbanken slinken in rap tempo. Enerzijds door het groeiende aantal hulpvragers, anderzijds door de effectievere manier van productie bij de levensmiddelenproducenten. Daar komt nog een derde oorzaak bij: bedrijfjes die restpartijen voor een appel en een ei opkopen en weer in de handel brengen op kleinere schaal. Waar de overschotten eerst naar ons toekwamen, kiezen bedrijven ervoor om toch maar hun restanten voor weinig te verkopen. Ik kan het ze niet kwalijk nemen. Ook zij moeten op hun tellen passen in deze tijd. Het brengt ons echter wel behoorlijk in de problemen!
Een beroep doen op de politiek ligt gevoelig. Niet bij ons, maar bij hen! Via de Europese Unie wordt 500 miljoen euro beschikbaar gesteld voor organisaties als de onze om armoedebestrijding te ondersteunen. Nederland deelt hier niet in mee, net als nog twee of drie andere landen.
Kunnen wij niet, net als met het programma van René en Natasja Froger, iets bedenken om de politiek over hun schaamte heen te helpen? Het wordt toch eens tijd dat ze vanuit Den Haag een handreiking doen ter overbrugging van de ontstane situatie en nog meer ter ondersteuning van nu nog 17.000 huishoudens, maar later in het jaar vast nog meer!
Wij hebben het al minstens twee keer geprobeerd, misschien geldt hier ook: DRIE MAAL IS SCHEEPSRECHT!
Cartoonist Gregorius Nekschot is vorig jaar gearresteerd vanwege zijn cartoons, die discriminerend en beledigend zouden zijn. Om veiligheidsredenen kwam hij verkleed aan tafel bij Pauw & Witteman.
geplaatst op 23 februari, 2009 om 14:01
| 48 reacties
De vrouw van Philip Freriks, Lili, schildert portretten van hun katten. Freriks besloot de katten karakter te geven middels een boek: Les chats de Lili. Klik hier om een voorproefje uit het boek te downloaden, klik hier om enkele foto’s van de kattenschilderijen te bekijken.
Het is altijd vreemd om bij collega’s aan te schuiven en ondervraagd te worden. Alsof de rollen zijn omgekeerd. Lastig om jezelf een houding te geven. Je kent elkaar, oefent hetzelfde vak uit en weet van het gedoe achter de schermen. Plotseling zit je aan de andere kant. Als onderwerp. Door de spiegel heengestapt.
Vaak is het net even te gezellig. De sfeer van oude-jongens-pindakaas. Het moet vooral niet te serieus lijken. Als mannen van het vak moet je het natuurlijk allemaal relativeren. Of je nu het voorwerp bent of de interviewer. Soms gaat het dan mis. Dan is het net even te leuk, ben je net even te veel ‘jezelf’, is het ons-kent-ons-promillage net even te hoog. Dat soort gedachten ging door mijn hoofd toen ik samen met Lili naar P & W liep. De Plantage is op loopafstand van ons Amsterdamse onderkomen. Ik spreek uit ervaring. En toch blijft het lastig.
Juist in zulke gevallen moet je scherp zijn. En vooral ook ontspannen, leuk, een aangename causeur. En toch scherp, geconcentreerd. Een mengvorm waarvan de dosering elke keer weer verschilt. Je moet je opladen, klaar zijn op het juiste moment om vervolgens alert en helder te kunnen reageren. Lastig dus.
Het is aan anderen te oordelen of we vrijdagavond bij P & W de juiste mix hebben weten te vinden. Wat mij betreft was Lili ‘hors categorie’. Voor het eerst in haar leven werd ze ondervraagd in een rechtstreeks uitgezonden tv-programma en moest ook nog antwoorden in een vreemde taal. Ze was een beetje aan de lange kant, vond men. Ik heb het teruggezien en viel als een baksteen voor haar charme. Maar ja, ik ben waarschijnlijk niet geheel onbevooroordeeld.
En verder? P & W voldeden volgens mij geheel aan eerder genoemde criteria. Een fraaie combinatie van pensioenen als nachtmerrie en katten voor de mooie mensendroom. De poes als literair alter ego. Als troost.
Ik vond het eigenlijk een hartstikke leuke uitzending. Maar ja, ik ben misschien niet helemaal objectief.
geplaatst op 19 februari, 2009 om 15:57
| 45 reacties
Slechts gekleed in een korte broek beklom Wim The Iceman Hof de 5895 meter hoge Kilimanjaro.
Ik ben blij en opgelucht dat het beste praatprogramma in Nederland met aan boord een tweetal rhetorisch begaafde kapiteins die alles op de wilde zee tot rustige en heldere vaarwateren van het gesprek weten te loodsen, mij hadden uitgenodigd. Het zit bij jullie goed in elkaar en kon en mocht mijn woord doen.
Drie punten.
De Kilimanjaro was een tocht van respect en diepte (zie hoogte), diepte qua beleving en opoffering en een ware spiegeling van de Ziel. Niet voor niets kreeg ik de titel Mwanaume Barafu van die trotse Masaii, een hele eer en respect van mannen die er echt voor staan !
Binnen twee dagen naar de top in korte broek, is iets wat nog nooit eerder was gedaan, nu is het achter mijn rug. Een prachtige high altitude training en mede gekweekt zelfvertrouwen, goed voor de volgende uitdaging, de marathon boven de Poolcirkel!
Nog nooit een marathon gelopen, maar nu doen omdat ik het Wil, mindpower.
Alles in samenwerking met Firecrackerfilms/Channel four/National Geographic en BBC, wereldwijd uitgezonden.
Misschien is het medische onderzoek waar ik aan onderworpen ben geweest nog wel veel belangrijker. Nadat er bij mij bloed werd afgenomen tijdens mijn specifieke psychische voorbereiding, liet dat onderzoek zien dat er in mijn bloedbaan een spectaculaire groei was van antilichamen. De vechters tegen welke vorm van ziekte dan ook.
Dat betekent dat ik het immuunstelsel kan beïnvloeden en als nu in het verdere onderzoek mocht blijken dat ik dit ook bij een willekeurige groep mensen kan veroorzaken, zou dat een regelrechte medische doorbraak betekenen!
Daar ga ik voor !!!!!!!!!!
Succes met het programma, en wellicht zal ik binnenkort verslag doen van een relaas (positief) boven de Poolcirkel. De marathon in korte broek, overgeleverd aan de elementen op zoek naar nieuwe krachten en techniek.
geplaatst op 18 februari, 2009 om 10:21
| 14 reacties
Telegraaf-hoofdredacteur Sjuul Paradijs vindt dat het stemgeluid van heel Nederland onvoldoende in Hilversum wordt gehoord. Daarom is het volgens hem tijd voor een nieuwe omroep: Wakker Nederland.
De Buurt
Economische crisis, nationaal kabinet, massawerkloosheid.
En dan zo maar een klein liedje. Van Willy Alberti. Over hoe het toen was. Je ouders, je school, je vriendjes. Was het toen ook crisis? Waren er toen ook bonussen en graaiende bankiers? Stond wakker Nederland er toen zo veel slechter voor?
Daarom voor iedereen die het zich even niet meer herinnert. Wakker worden! Niet om terug te keren naar die tijd. Maar gewoon, om even bij stil te staan.
De buurt waar ik als jongen speelde Waar ik in de kleine straatjes vocht Waar ik lief en leed in armoe deelde En voor een cent een duimdrop kocht De zondagsschool was voor de zondag En ’s maandags opgewarmde kliek Een wijk die in het hart der stad lag Vlak achter een azijnfabriek…
geplaatst op 17 februari, 2009 om 18:09
| 6 reacties
De zonen van Yasmin Trok (Iljitsj) en Karin Bos (Melvin) zaten vast omdat ze worden verdacht van het telefonisch bedreigen van een Weesper basisschool. Beide moeders en advocaat Sam Bharatsingh waren te gast.
Gezien de aandacht die de media in de achterliggende tijd aan dit onderwerp hadden geschonken, was bij mij de verwachting gewekt dat het hoofdthema van deze uitzending de vrijlating (onder voorwaarden) van de twee verdachte jongens uit de Weesp-zaak zou zijn. Dit mede gezien de uitgenodigde gasten voor deze uitzending. Drie van de vijf gasten waren voor dit onderwerp uitgenodigd. Maar aan tafel bij Pauw & Witteman zouden nog twee onderwerpen worden besproken.
Er werd mijns inziens (te) veel tijd besteed aan de financiële crisis. De minister van Economische Zaken, mevrouw Maria van der Hoeven, is (veel en) lang aan het woord geweest. Er diende ook nog aandacht gegeven te worden aan de heer Frits van Eerd, directeur van Jumbo supermarkten, en als gevolg daarvan bleef er, zoals hiervoor door mij aangegeven (te) weinig tijd over om diep in te gaan op de vrijlating van de twee jongens uit de Weesp-zaak. Daarbij wil ik ook nog opmerken dat de beide moeders, om begrijpelijke redenen, meer aan het woord kwamen dan de advocaat van één van de jongens. Daardoor is mijns inziens de juridische kant van deze zaak, onder andere de voorwaarden waaronder de jongens worden vrijgelaten, te weinig voor het voetlicht gekomen.
De onderwerpen die mijns inziens aan de orde hadden moeten komen, zijn :
1. Waarom is de kinderrechter op haar genomen beslissing om de kinderen in de jeugdgevangenis hun detentie te laten uitzitten teruggekomen? Ligt hier een juridisch feit aan ten grondslag?
2. Hoe vaak komt het voor dat bij jeugdstrafrecht het huisarrest wordt toegepast? Is hier het VN verdrag van de rechten van het kind, door Melvin 14 dagen in detentie te willen houden, niet geschonden?
Deze onderwerpen zijn van maatschappelijk belang omdat steeds meer (zeer) jeugdigen in aanraking komen met justitie.
geplaatst op 12 februari, 2009 om 12:38
| 37 reacties
Andrea Vreede is verlaggeefster in Italië voor het NOS Journaal. Ze analyseert de ophef in Italië rond de overleden comapatiënte Eluana Englaro.
Oef. Een bliksembezoek. In iets meer dan 24 uur heen en weer van Rome naar Amsterdam om aan te mogen schuiven bij Pauw & Witteman. Ik was al eens eerder gevraagd, maar wanneer je voor een nieuwsprogramma als het NOS Journaal werkt is het meestal ondoenlijk om je los te maken en even snel naar Nederland te gaan. Het nieuws raast immers door en jij moet daar bij zijn. Dit keer maakte ironisch genoeg juist het overlijden van Eluana Englaro het mogelijk om bij Pauw & Witteman over haar te komen praten. Met haar dood stond het nieuws even stil en hapte iedereen naar adem, ontdaan door alle gebeurtenissen.
Zo kon ik proberen uit te leggen hoe het kan dat een land als Italië zo verdeeld is geraakt door de lijdensweg van deze comapatiënte en haar familie en op wat voor discutabele manier de politiek haar geval heeft gebruikt. Of liever misbruikt.
Eluana raakt mij diep. Ook mijn gastheren en medegasten, zo bleek aan de tafel. Hopelijk heeft de combinatie van goed gekozen filmpjes, sprekende krantenkoppen en mijn wat tomeloze woordenvloed kunnen bijdragen aan meer inzicht.
Met Eluana kreeg de uitzending een heftig begin. Gelukkig was er daarna ruimte voor lichtere zaken met Veldhuis & Kemper. Ik heb me kostelijk vermaakt over de “trubbels” van de moderne Nederlandse man. Omringd als ik immers was door zes prachtexemplaren! Het was een verfrissende duik in authentieke Nederlandse humor, iets wat ik wel eens mis in Italië. Lekker droog de maatschappij op de hak nemen. Fantastisch.
Met het verhaal over de reis van minister Koenders en Marco Borsato kwam de serieuze toon weer terug. Maar het was een verhaal vol positieve resultaten en hoop op meer. Onwillekeurig moest ik bij het relaas van mijn medegasten aan dat deel van Italië denken dat veel weg heeft van Colombia. Daar waar de maffia heerst en waar de film Gomorra zo scherp een beeld van geeft. Maar dat is een ander verhaal. Misschien één voor een volgende keer.
geplaatst op 10 februari, 2009 om 17:43
| 47 reacties
Kolonel Kees Matthijssen heeft het bevel van de Task Force Uruzgan overgedragen aan brigadegeneraal Middendorp en kwam terug naar Nederland.
Nadat we Pauw & Witteman medio vorig jaar te gast hadden op Kamp Holland in Uruzgan, was het niet meer dan logisch om na terugkeer in Nederland te gast te zijn in hun programma. Dat heb ik met alle plezier gedaan. Het was een mooie gelegenheid om te spreken over vele facetten van de missie in Uruzgan. Als je eenmaal in de uitzending zit met andere interessante gasten, besef je ook dat een uur niet zo heel erg lang is. Je realiseert je achteraf dat er nog wel meer dingen waren waarover iets te zeggen was. Of nog leuker, om te zoeken naar raakvlakken met de andere gasten. Die raakvlakken zijn er, ook al liggen ze misschien niet direct voor de hand.
Als je Bénédicte Ficq vakkundig hoort spreken over de rechtswereld waarin zij functioneert, dan besef je dat Nederland een goed en zorgvuldig functionerend rechtssysteem heeft. Een vergelijking met het rechtssysteem in Afghanistan gaat dan volledig mank en zou ook niet terecht zijn. We mogen niet verwachten dat we in Afghanistan op korte termijn ook zo’n rechtssysteem op kunnen zetten. Op dat vlak is er nog veel te doen, maar het heeft bij ons ook enige tijd geduurd voordat we zover waren.
Ireen Wüst maakt duidelijk hoe moeilijk het is om als topsporter datgene te presteren dat je graag zou willen. Het is geen automatisme. Het komt aan op het in elkaar vallen van alle puzzelstukjes zowel op het fysieke als op het mentale vlak. Als militairen niet zijn uitgezonden, zijn ze doorgaans aan het opleiden en trainen. In het militaire vak komt het aan op trainen van fysieke, mentale maar ook tactische vaardigheden. Ook daarbij geldt dat alle puzzelstukjes in elkaar moeten vallen, om gereed te zijn voor operationele inzet.
In de uitzending worden beelden getoond van een interview dat Peter ter Velde maakte met Taliban aanhangers. Er was geen gelegenheid om daar uitgebreid bij stil te staan, maar er zijn toch een paar dingen die ik daar over wil zeggen. Eerder heb ik de beelden samen met de Afghaanse brigadegeneraal Hamid, commandant 4de Afghaanse Brigade, bekeken. Hij vond het zeer interessant om te zien dat een Nederlandse journalist een dergelijk interview hield. Ik vond het interessant om te horen hoe hij deze Taliban aanhangers inschatte. Hij kwam tot de conclusie dat deze mensen geen hardcore Taliban zijn en bovendien te winnen zijn voor en door de Afghaanse overheid. Dit zijn mensen die op enig moment de ommezwaai kunnen maken. De sleutel hiervoor ligt volgens hem vooral bij het Afghaanse bestuur. Als zij deze mensen betere leefomstandigheden, meer werkgelegenheid en meer veiligheid bieden, dan zouden ook zij steun leveren aan het Afghaanse bestuur. Wat dat betreft is het interview van Peter ter Velde tekenend voor de situatie in Uruzgan, waar we toch een langzame kentering zien.
Wat we zien is een verhoging van de veiligheid in grotere delen van Uruzgan. We constateren daarbij dat de bevolking uit gebieden waar ISAF of de Afghaanse overheid minder frequent aanwezig is, ook meer veiligheid en vooruitgang wil. Zo hebben we een aantal weken geleden in Deh Rawood met 40 dorpsoudsten uit de Tanghi vallei deelgenomen aan een shura. Deze Tanghi-vallei stond tijdenlang bekend als veilige haven voor de Taliban. Nu lijkt daar verandering in te komen. De veiligere situatie heeft dus haar uitwerking op andere gebieden. Uiteraard is dat een positieve ontwikkeling en het bewijs dat de gewone Afghaan niets liever wil dan vrede en veiligheid voor zijn familie en omgeving.
Interessant was ook om de visie van mijn counterpart te horen op de ontwikkelingen in Uruzgan. Hij heeft heel scherp de rol voor ogen van het Afghaanse bestuur, politie en leger. Er wordt vaak gesproken over de rol van ISAF in Afghanistan. We moeten echter niet vergeten dat ISAF er ter assistentie en ondersteuning van de Afghaanse autoriteiten is. Dat betekent dat zij zelf de leidende rol moeten hebben. We spreken dan van Afghan ownership, Afghan leadership.
Die ondersteunende rol speelt op alle niveaus. Soms zou het veel gemakkelijker zijn om zelf de leidende rol te hebben, maar iedereen is ervan doordrongen dat dit niet wenselijk is. De Afghanen moeten in de toekomst volledig zelf de verantwoordelijkheid dragen en daarom op het gebied van veiligheid, bestuur en ontwikkeling de juiste keuzes maken.
Staatssecretaris van Sociale Zaken Jetta Klijnsma was uitgenodigd om te komen praten over haar voorstel om gemeenten meer te betrekken bij de (schuld)hulpverlening aan burgers.
Als het even kan kijk ik ’s avonds naar Pauw&Witteman. De manier waarop zij hun gasten bevragen, zonder sensatiezucht; de ruimte die mensen krijgen om een verhaal te doen; de verscheidenheid aan gasten: dat spreekt me aan. Toen ze me vroegen bij hen in de uitzending te gast te zijn, hoefde ik niet lang na te denken. Ik vond het leuk en was natuurlijk erg nieuwsgierig naar wat de avond zou brengen. Ik ben heel gastvrij ontvangen.
Met Jeroen Pauw en Paul Witteman heb ik tijdens de uitzending uitgebreid kunnen spreken over mijn plannen voor nog betere hulpverlening aan mensen die diep in de schulden zitten. Sommige gemeenten doen echt heel erg hun best om mensen snel te helpen. In andere gemeenten kan het nog een stuk beter. Dat is echt belangrijk: mensen die in de schulden zitten hebben vaak ook enorm veel andere zorgen. En het werkt door in het hele gezin. Ik maak me echt zorgen over gezinnen waar de kinderen de dupe van de schulden zijn. Kinderen die daardoor niet kunnen meedoen aan sport of naar dansles kunnen, of niet meegaan op een schoolreisje.
Schulden komen helaas zelden alleen. Meestal is er sprake van meer problemen zoals verslaving of gokken; hebben ze teveel op de pof gekocht; zit iemand psychisch in de knoop; is zijn baan kwijt geraakt of plotseling ernstig ziek geworden. Schulden kunnen zo’n druk op iemand leggen dat hij of zij niet eens meer aan werken toekomt door alle zorgen.
Mensen zijn in eerste instantie zelf verantwoordelijk voor het oplossen van hun schulden. Je moet de tering naar de nering zetten, maar onze hedendaagse consumptiemaatschappij trekt daar soms een zware wissel op. En als mensen met schulden om hulp vragen dan kunnen we niet de andere kant op kijken. Die mensen moeten we helpen. Gemeenten kunnen daar heel wat in doen en zijn daarvoor wat mij betreft aan zet. Zij hebben een brede blik, overzien het geheel en kunnen ook een samenhangend hulpaanbod voorstellen. Zij leveren maatwerk. Ze kunnen indien nodig de samenwerking zoeken met de woningcoöperaties en water- of gasbedrijven en afbetalingsregelingen voorstellen; ingeval van verslaving, psychische of fysieke ziektebeelden kan daarvoor hulpverlening worden ingeschakeld en de gemeenten kunnen met iemand op zoek naar een baan.
Bij schulden is hulpverlening echt topprioriteit, maar helaas gebeurt dat altijd als het kwaad al is geschied. Dat gun je niemand, temeer daar een schuldhulpverleningstraject geen lolletje is. Mensen die denken dat ze met schulden gewoon naar de gemeente kunnen stappen en dat het dan zo is opgelost, die komen van een koude kermis thuis. Schulden moeten (grotendeels) worden afgelost en dat betekent vaak lange tijd op een houtje bijten.
Het voorkomen van schulden heeft daarom mijn volle aandacht. Als coördinerend bewindspersoon op het terrein van de schulden werk ik samen met de ministers van Financiën en Justitie om dit aan te pakken. Ik noem een paar voorbeelden. We verhogen de boetes voor misleidende kredietreclames flink en we maken het minder gemakkelijk om langdurig rood te staan. Ook krijgen de kredietverstrekkers te maken met strengere regels rondom het uitlenen van geld. En ik ben blij dat ik mensen met schulden kan laten weten dat er hulp beschikbaar is hulp bij budgetteren: de tering naar de nering zetten. Schulden aflossen is een ding, maar leren met het beschikbare geld omgaan is een tweede. Schulden zijn niet alleen voorbehouden aan mensen met een smalle beurs. Ook mensen met een goed inkomen kunnen helemaal vastdraaien in de schulden: doordat ze plots hun baan kwijt raken, scheiden of veel te veel op de pof geleefd hebben en vrijelijk uit de dikke gidsen van postorderbedrijven hebben besteld. Goed omgaan met geld, niet meer uitgeven dan verantwoord is, dat voorkomt een hoop ellende in de toekomst.
Met mij aan tafel zaten nog drie andere gasten. Ik heb goed geluisterd naar hun verhalen. Het gaf een mooie inkleuring van onze samenleving: het ging over wel of niet roken in het café van de heer Gerhard Sannes, over de onderwereld zoals beschreven door Harry Lensink en mevrouw Maris vertelde over een dubbele moord op het terrein van een psychiatrische instelling waarbij bleek hoe lastig het soms is om te speuren naar bewijzen tegen een dader als het medisch beroepsgeheim in het geding is..
Voordat ik het wist gingen de camera’s uit en werden de studiolampen gedoofd: nu al afgelopen? Gelukkig was er na afloop gelegenheid om verder te praten met de heren Pauw en Witteman. Ook met Chris Maris heb ik nog een hele tijd staan praten. Ik vond het bijzonder knap hoe zij in staat was heel genuanceerd en integer te verwoorden om wat voor een dilemma het hier gaat. Goed, dat mensen in de samenleving zich zo betrokken voelen bij andere mensen, die helaas door een misdrijf het leven hebben verloren.
• Reageer op de inhoud van het blog. Voor algemene reacties op de uitzending, kunt u hier terecht.
• Discussie juichen we toe, maar houd het netjes.
• De redactie behoudt zich het recht voor reacties te verwijderen die in strijd zijn met onze fatsoensnormen.
Arnold Burlage is al ruim 34 jaar werkzaam als luchtvaartredacteur bij De Telegraaf. Hij deed verslag van de laatste ontwikkelingen rond de vliegramp bij Schiphol. 
