geplaatst op 28 januari, 2009 om 11:26
| 102 reacties
Guantánomo Bay gaat dicht. Strafpleiter Knoops adviseerde de verdediging van een van de terreurverdachten. Aan de hand van dat proces schreef Knoops zijn eerste thriller.
Hoe toevallig kan het lot zijn. Twee boeken over Guantánamo Bay die ieder vanuit een andere invalshoek werden geschreven. Een door een voormalig gevangene (non-fictie) en een door een advocaat die bij Guantanamo Bay betrokken is geweest (fictie). Met het laatste boek doel ik natuurlijk op mijn boek: Advocaat van de vijand. Een tragisch maar tegelijkertijd intrigerend onderwerp dat tijdens de uitzending naast het ING-probleem door minister Bos centraal stond. Voor mij was het een zeer bijzondere uitzending om naast een ex-gevangene van Guantánamo Bay te zitten en van hem te horen wat ik zelf ook in mijn thriller aan de orde stel.
Voor een dergelijk thema kan eigenlijk, zoals Jeroen Pauw al aangaf, nooit genoeg tijd worden uitgetrokken. Er zijn denk ik weinig uitzendingen waar politiek en recht zo nauw met elkaar verweven bleken te zijn. Immers, Guantánamo Bay is natuurlijk ook een symbool van politieke macht. De laatste vraag hierover was dan ook begrijpelijk gericht aan minister Bos: waarom heeft de wereld en bijvoorbeeld Nederland niet ingegrepen toen men wist dat het in dat gevangenenkamp goed mis was? Dit roept natuurlijk de vraag op naar de aansprakelijkheden van Staten die (indirect) hun medewerking hebben verleend aan het overbrengen van gevangenen naar Guantánamo Bay. Het is niet uitgesloten dat dergelijke Staten in de nabije toekomst voorwerp zullen zijn van juridische claims die door ex-gevangenen kunnen worden ingediend. Naast de 250 gevangenen op Guantánamo Bay, zitten er waarschijnlijk nog honderden gevangenen in CIA-gevangenissen elders in de wereld. Het probleem is dus voor president Obama nog groter dan wij al denken. Hoe dit op te lossen?
Daarvoor zou eigenlijk een aparte uitzending moeten komen…
geplaatst op 27 januari, 2009 om 17:57
| 5 reacties
De NBVA (vereniging van onafhankelijke financiële en assurantieadviseurs) reageert op de uitzending van gisteren. Econoom Erica Vertegaal zei hierin onder meer dat financieel adviseurs niet te vertrouwen zijn. Dit is volgens de NBVA een volkomen eenzijdig beeld.
Beste redactie
Met belangstelling hebben wij gisteren gekeken naar de uitzending van Pauw & Witteman en de aandacht die u daarin heeft besteed aan één van onze voorlichtingsfilms, waarmee wij de consument willen helpen verstandig met zijn financiële beslissingen om te gaan. Het viel ons echter ook op dat de film die – volgens uw aankondiging aan ons – zou worden gebruikt ter illustratie van een verhaal over consumentenvertrouwen de opmaat vormde voor mevrouw Verdegaal om een frontale aanval te openen op de onafhankelijk financieel adviseur. Een aanval die naar ons oordeel ten onrechte de hele beroepsgroep en in het bijzonder de NBVA raakte. Ten onrechte, omdat:
1) Naar onze stellige overtuiging dit geen recht doet aan de beroepsgroep van financieel adviseurs in zijn geheel, die, ondanks de uitzonderingen, nooit gedomineerd is door kwaadwillende adviseurs die vooral op het eigen belang uit waren. Bovendien is door de bedrijfstak zeker de afgelopen vijf jaar fors geïnvesteerd in kwaliteit van advisering en consumentenbescherming. De branche moet intussen voldoen aan strenge regelgeving, beschikken over een vergunning en staat onder toezicht van de AFM. Bovendien geeft zij sinds 1 januari jl. volledige inzage in haar verdienmodel, waardoor de klant precies kan weten waar hij aan toe is.
2) Mevrouw Verdegaal vervolgens de vloer aanveegt met de onafhankelijkheid van advies, alsof die niet zou bestaan. Onze leden moeten voldoen aan twee harde onafhankelijkheidseisen (geen productieverplichtingen en geen eigendomsverhoudingen met enige aanbieder van financiële producten). In combinatie met een NBVA-gedragscode en wetgeving die het klantbelang centraal stellen en een normale beroepstrots, zijn dit voldoende voorwaarden om wel degelijk onafhankelijk in het belang van de klant te adviseren. In dat kader verwijzen we overigens ook graag naar een recente uitspraak van de minister van Financiën tijdens het Tweede Kamer debat over beloningen op 6 november 2008: ‘Als hij (de consument/ red.) dat advies niet bij een tussenpersoon kan krijgen, is hij ertoe veroordeeld om direct naar de aanbieder van het product te gaan. Dan is de onafhankelijkheid van het advies vele malen meer in het geding dan wanneer de consument kan terugvallen op een tussenpersoon.’
3) Mevrouw Verdegaal zonder argumentatie stelde dat de consument dit allemaal makkelijk zelf kan. Daarbij gaat zij echter voorbij aan de hausse van onderzoeken en publicaties (van o.a. AFM, Nibud, CentiQ, Maarten van Rooij, Henriëtte Prast) die recent stelden dat het met de financiële deskundigheid van de consument helemaal niet zo best gesteld is.
4) Wij als NBVA en onze leden juist voorop lopen in de beweging geschetst onder punt één. Bovendien is de doelstelling achter de tien animatiefilms op YouTube, waarvan de getoonde tv-commercial er één is, juist een bijdrage te leveren aan de financiële geletterdheid van de consument. Lang voordat de wetgever eisen stelde aan deskundigheid en integriteit van de financieel adviseurs, committeerden onze leden zich al vrijwillig aan bijvoorbeeld permanente educatie-eisen, gedragsregels, een verplichte klachtenregeling en onafhankelijkheidseisen. En omdat ook wij ons zorgen maken over het gebrek aan motivatie en kennis van de financiële consument nemen wij actief deel in CentiQ (het platform waarin overheid, een veertigtal partners uit de financiële sector, voorlichtings- en consumentenorganisaties en de wetenschap hun krachten hebben gebundeld om de consument te ondersteunen op het gebied van financiële zelfredzaamheid) en investeren wij in onafhankelijke consumentenvoorlichting. Met de filmpjes en de aanvullende informatie op onze website wil de NBVA consumenten juist helpen de kwaliteit van een adviseur of een financieel aanbod beter te beoordelen en kritische vragen te stellen. Als u al een opmaat had gewenst voor het ongenuanceerde en deels onjuiste verhaal van mevrouw Verdegaal had het uw programma gepast om dat niet zo expliciet aan de naam van de NBVA te koppelen.
5) Tot slot, gezien het voorgaande, was het gepast geweest wanneer in uw uitzending de beroepsgroep gelegenheid was geboden om te antwoorden op de eenzijdige en niet beargumenteerde aanval van mevrouw Verdegaal.
U zult begrijpen dat wij teleurgesteld zijn over de wijze waarop onze beroepsgroep in uw programma besproken is. Temeer daar wij er van overtuigd zijn dat veel van uw kijkers niet geholpen zijn met de boodschap van mevrouw Verdegaal. Wij zouden het daarom op prijs stellen wanneer u de beroepsgroep zelf de gelegenheid geeft haar verhaal te vertellen over haar investeringen in de kwaliteit van financiële dienstverlening. Het uit de markt zetten van de kleine groep kwaadwillenden is daarvan een onmisbaar onderdeel, maar beslist niet hele hele verhaal. Het doet sowieso de grote meerderheid van financiële adviseurs die altijd naar eer en geweten en met grote deskundigheid consumenten hebben geholpen onrecht om ze zo eenvoudig over één kam te scheren met de snelle jongens en beunhazen. Een groep waar zij zelf én hun klanten al genoeg last van hebben, zonder dat zij ook nog het algemene beeld mogen bepalen.
Erica Verdegaal is econoom en columnist. Ze schrijft over persoonlijke geldzaken van consumenten. In de uitzending nam ze tussenpersonen op de korrel.
Wat gaat een televisie-interview snel! Wat blijft veel ongezegd! Geen wonder dat uitspraken weleens ongenuanceerd overkomen. Dat raakt sommige financieel adviseurs, bleek uit de reacties die ik vanmorgen in mijn mailbox vond. Gelukkig reageerden veel meer kijkers, doorgaans financiële consumenten, positief en herkennend. Hoewel gelukkig? Het is eigenlijk intens treurig dat Nederland met 6,5 miljoen woekerpolissen opgezadeld is dat sommige banken hun spaarrentes stiekem verlagen als de marktrente stijgt, dat ons te dure, onnodige verzekeringen worden aangepraat, zoals de uitvaartpolis. Dat we jaarlijks voor pakweg een miljard euro worden bezwendeld, dat we de afgelopen jaren voor tientallen miljarden euro’s in dure, ingewikkelde en onzekere beleggingsproducten met garantie (zogeheten notes) hebben gestoken en nog eens een paar miljard in vaak weinig transparante beleggings-cv’s.
Verder is het droevig dat Nederlanders vorig jaar voor honderden miljoenen euro’s werden gedupeerd doordat hun vastgoedbelegging niet bestond, dat veel van ons mooie belastingvrije spaarloon sinds jaar en dag naar te dure woekerpensioenen wordt doorgesluisd, dat veel beleggingsfondsen ondanks torenhoge kosten onder de maat presteren en dat het onzorgvuldig en massaal oversluiten van hypotheken in de afgelopen jaren, vanaf 2031 kan gaan leiden tot een fiscale ramp voor de woonconsument.
In de optelsom van deze dingen schuilt een belangrijke oorzaak van de kredietcrisis: de groei van onze welvaart heeft de financiële wereld veranderd in één groot verkoop- en winstkanaal. Financiële bazen en verkopers roken de afgelopen vijftien jaar ongekende winst-, bonus- en provisiekansen. Die geur van geld maakte hen blind voor risico’s. Dat veranderde ons financiële systeem in een kaartenhuis. De onbetaalde rekening gaat mede naar de consument.
En wiens schuld is dit? Meer dan eens wijzen financiële aanbieders, en vertegenwoordigers daarvan, de vinger naar de hebberige en wispelturige consument. De ware schuldigen zijn overigens niet slechts tussenpersonen. Bijna alle banken, verzekeraars, vermogensbeheerders en beleggingsinstellingen hebben uit de goedgevulde ruif van onze gegroeide welvaart meegepikt.
Dan irriteert het als bekende Nederlanders zich kritiekloos, maar tegen een forse beloning, verhuren als mascotte aan banken, beleggingsinstellingen en verzekeraars. Speciaal voor Antoine Bodar vermeld ik hier de tien (katholieke) financiële geboden, die ik recent beschreef in NRC handelsblad. Sommige dingen kun je beter laten. Mijn mening op televisie was kort en leek daardoor soms ongenuanceerd. Alle verwijzingen in dit blog naar mijn columns in NRC Handelsblad vullen dit manco aan. Zo’n waarheid zal bij sommigen snoeihard overkomen. Maar zo nu en dan moet Nederland hardhandig worden wakker geschud.
geplaatst op 26 januari, 2009 om 12:03
| 10 reacties
Ignace Demeyer is hoofd spoedeisende hulp in het Belgische ziekenhuis waar vrijdag de neergestoken baby’s zijn opgevangen. Hij was ook ter plaatse bij de crèche.
Ik heb net de uitzending gezien op mijn pc. Het bevestigt het gevoel dat ik ervoer tijdens de uitzending: heel sereen, geen zweem van sensatiezucht. Journalistiek van het beste soort, zonder jullie valse complimentjes te willen maken. De gebeurtenissen waren inderdaad hallucinant en nooit eerder in de geschiedenis beschreven, behoudens de kindermoord van Herodes ten tijde van de geboorte van Christus als ik me nog iets herinner van mijn vroege schooltijd. Ik heb lang getwijfeld om deel te nemen aan jullie uitzending omdat het zo’n kies onderwerp is; net gebeurd. De verleiding en het risico om in live uitzendingen uitspraken te doen die fout kunnen zijn is groot.
Niets van de vraagstelling was echter verontrustend voor mij. De getuigenis van de heer Opstelten heeft mij en ontroerd en deugd gedaan, ik denk er nog vaak aan terug. Nu zijn we begonnen aan het verwerkingsproces van het gebeuren, dit gaat van het zakelijke (rapporten schrijven, kritische analyses maken om lessen te trekken uit het gebeurde en het actuele rampenplan bij te sturen) tot het menselijke, met name de psychologische begeleiding van de medewerkers. Voor mijzelf was een belangrijk deel van het verwerken de rust, de gezelligheid van de babbel na de uitzending met jullie team. Jullie zijn echt wel heel fijne mensen met een geweldige inborst.
Wat betreft de kijkcijfers. Ik denk dat jullie niet beseffen hoeveel Belgen (Vlamingen) alvast jullie bekijken, ontzettend veel reacties gekregen op jullie programma en allen vol lof. ‘Zoals gewoonlijk was P&W weer goed’. De ervaring van met andere gasten over andere onderwerpen uit te weiden is best interessant, zelf vond ik het misschien moeilijker voor hen en voor jullie om van een pijnlijk onderwerp als het mijne plots om te switchen naar luchtigere onderwerpen. In elk geval ik voel me vereerd uitgenodigd geweest te zijn en blijf steeds ter beschikking van jullie en jullie kijkers. Tot slot mijn dank aan de twee journalistes die me uitnodigden, ze waren professioneel en hartelijk tegelijk.
Tien jaar lang was hij burgemeester van Rotterdam en nu neemt hij afscheid: Ivo Opstelten.
Het was een oude afspraak, die ik nog als burgemeester had gemaakt, bij Pauw en Witteman terug te blikken op mijn burgemeesterschap. De dag waarop ik deze belofte inlos, wordt overschaduwd door een onvoorstelbaar drama in België. Een maniak steekt in een kinderdagverblijf in op kinderen en leidsters. Ook deze blog, een terugblik op de uitzending van deze vrijdag 23 januari, kan niet anders dan deze gebeurtenis centraal stellen.
Aan tafel bij Paul en Jeroen zit dokter Ignace Demeyer. Als hoofd van de spoedeisende hulp is deze arts ter plekke geweest, onder meer om leiding te geven aan het verspreiden van de gewonden over diverse ziekenhuizen. Het is indrukwekkend dat deze man na een dag als deze in de auto springt om in Amsterdam live op televisie zijn verhaal te vertellen.
Slechts weinig mensen zullen dat echter zo goed kunnen als dokter Demeyer. Zijn emoties de baas, bovenal professioneel, vertelt hij hoe de hulpverlening dit drama het hoofd heeft geboden. Hij mag trots zijn op zichzelf, maar zeker ook op de kundige en adequate wijze waarop de Belgische autoriteiten hun calamiteitenorganisatie op orde hebben. Ook burgemeester Piet Buyse verdient daarvoor lof. Het leed is niet minder, maar op een moment van intens verdriet en ontzetting moet de overheid perfect functioneren. Dat was onbetwist het geval deze dag in België.
Bijzonder was de soepele overgang tussen dit dramatische onderwerp en het gesprek met de andere gasten, waaronder mijzelf. Dat is mede te danken aan de goede voorbereiding die de redactie en de hele crew verzorgen. Dit programma heeft vele, hardwerkende professionals achter de schermen. Dat werpt vruchten af.
Ik waardeer de ontspannen sfeer zeer en kom graag terug om in plaats van terug te blikken, weer vooruit te kijken. Ik groet via deze weg mijn tafelgenoten Georgina Verbaan, Ignace Demeyer, Marc van Roosmalen en natuurlijk Paul en Jeroen. Tot ziens!
geplaatst op 23 januari, 2009 om 11:28
| 25 reacties
Tom Zijlstra was te gast in Pauw & Witteman om in te gaan op de gang van zaken rond het vertrek van de omstreden neuroloog Ernst Jansen Steur van het Medisch Spectrum Twente. Zijlstra was destijds lid van de Raad van Bestuur van het MST.
Om half negen in de avond staat de taxi voor de deur, die me naar de studio van Pauw & Witteman zal brengen. De chauffeur is aardig, hij heeft veel gereisd in het Middellandse Zeegebied, er is dus nogal wat uit te wisselen. In de VARA-studio bij Artis word ik opgevangen door een redactrice. Jeroen Pauw en Paul Witteman stellen me scherpe, kritische vragen – terecht – maar ik krijg goed de ruimte om mijn visie op de kwestie weer te geven.
Het is moeilijk om zelf te beoordelen of je het er goed van hebt afgebracht, maar van omstanders en publiek en van de heren P&W zelf, oud-collegae en vrienden, kreeg ik later positieve reacties. Ik wacht het maar af, dit is mijn verhaal en mijn verdediging, meer weet ik niet en hier moet men het maar mee doen.
Om twee uur ´s nachts kijken Ans en ik via Uitzending gemist naar de uitzending van RTV Oost. Na mij komt Herre Kingma aan het woord. Hij speelt op de man en niet op de bal. Als een arrogante corpsbal begint hij me meteen neer te sabelen: “als Zijlstra een flinke vent was geweest had hij vier jaar geleden hiermee naar buiten gekomen” en “het is een laffe actie om zijn straatje schoon te vegen” en “hij hangt nu de public hero uit en wij moeten de rotzooi opruimen” Ik begrijp hem wel. Hij heeft al genoeg problemen aan zijn hoofd en zat er niet op te wachten om dit er ook nog bij te krijgen. Toch is dat heel normaal. Want iedere nieuwe ziekenhuisbestuurder neemt erfenissen van zijn voorgangers over. De levenscyclus van problemen en kwesties loopt niet parallel met die van bestuurders, zeker als ze zo kort zitten als tegenwoordig. Kingma wordt (goed) betaald om problemen op te lossen, niet om erover te klagen. En ooit zal hij op zijn beurt ook problemen voor zijn eigen opvolgers achterlaten. In elk geval heeft Kingma nog een ander probleem: zijn eigen regionale inspectie heeft destijds ingestemd met iedere stap die ik deed om Jansen Steur zo snel mogelijk uit het MST en uit de patiëntenzorg te verwijderen. En zijn eigen inspectie heeft het niet nodig geacht om het Openbaar Ministerie in te schakelen. Wist hij daarvan? Dat laat hij in het midden. Het geschiedde echter wél onder zijn eindverantwoordelijkheid. Hij zit dus in een spagaat als hij mijn handelwijze afkeurt, want dan keurt hij ook die van zijn eigen inspectie af.
Vandaag is het allemachtig rotweer. Er kan zelfs storm komen. Ik rijd door wind en regen naar de reisboekwinkel Stanley & Livingstone in Den Haag om er een sterrenglobe te kopen. Onderweg word ik gebeld door een verslaggever van Tubantia over “een nieuwe doofpotcasus” die zich in de periode 1997 – 2001 zou hebben afgespeeld rond Jansen Steur. Mijn aanstelling bij MST begon op 1 februari 2001, dus zou ik ervan moeten weten. Het zegt me echter niks. Later gaat me toch een vaag lichtje op, mijn geheugen is goed maar niet feilloos, van een soort ‘deal’ met een patiënte die door mijn toenmalige collega Henk Bijker behartigd werd, over iets wat zich voor mijn tijd afspeelde en waar ik werkelijk geen zinnig woord over te vertellen heb (hoewel ik natuurlijk in formele zin wel medeverantwoordelijk was). Is een dergelijk ‘doofpot-contract’ ooit in de vergadering van de Raad van Bestuur geweest? Ik herinner me dat niet. De hele aangelegenheid Jansen Steur begint me zoetjesaan de keel uit te hangen, wat ik weet heb ik verteld en als er nog andere kwesties zijn, dan was ik daar niet bij betrokken.
Om vier uur ben ik terug in Gorcum. Opnieuw bellen verslaggevers. Ik wil niet meer in programma´s, ik heb niets meer toe te voegen en verwijs ze naar dit weblog.
geplaatst op 22 januari, 2009 om 14:19
| 32 reacties
Advocaat Els Lucas deed in september aangifte tegen Wilders. Het Openbaar Ministerie ging toen niet tot vervolging over, maar doet dit nu alsnog.
Inderhaast aan tafel gevraagd bij Pauw & Witteman merk ik opnieuw het belang een gedegen uitleg te geven over het fenomeen vrijheid van meningsuiting. In tegenstelling tot wat de heer Wilders zijn achterban wil doen geloven, is de beslissing van het Gerechtshof van 21 januari 2009 juist een overwinning van de democratische rechtstaat. Hij doet weliswaar voorkomen alsof hij ‘nu helemaal niets meer mag zeggen’, en dat nu is juist niet het geval. Het Gerechtshof heeft wel heel duidelijk aangegeven dat juist een volksvertegenwoordiger een ruime mate van vrijheid in zijn/haar uitingen toekomt, maar ook dat die vrijheid niet zover gaat dat alles is toegestaan.
Zowel het Openbaar Ministerie als het Gerechtshof onderschrijven, dat er veel vrijheid bestaat om een ideologie te bekritiseren, ook met felle woorden. De kern van het probleem is mijns inziens, dat een gehele bevolkingsgroep als ongewenste criminelen wordt bestempeld. Wilders houdt zijn achterban voor de gek door te stellen, of in ieder geval in sterke mate, de suggestie te wekken, dat het sluiten van de grenzen voor een specifieke bevolkingsgroep DE oplossing is voor alle problemen die zich in de Nederlandse samenleving voordoen. Een zondebok aanwijzen heet dat. Een gemiste kans, lijkt mij. Wilders zou een voorbeeld kunnen nemen aan Barack Obama, die kans heeft gezien gevoelens van angst om te buigen tot hoop voor de toekomst, niet door mensen uit te sluiten, maar juist door serieus de hand uit te steken, ook naar zijn tegenstanders. Daarbij slaagt hij er ook nog in de handen op elkaar te krijgen door duidelijk te maken, dat ieder individu een verantwoordelijkheid voor het geheel heeft te dragen.
geplaatst op 21 januari, 2009 om 15:48
| 76 reacties
Van der Linden volgde Cisca Dresselhuys op als hoofredacteur van Opzij. Ze praatte aan tafel mee over de inauguratie van Barack Obama en de rol van Michelle Obama in het bijzonder.
Veel reacties. Sms, e-mail, telefoon. Variërend van ‘wat zag je er mooi uit’ tot ‘Goed!’ Je gelooft er zelf toch niks van, omdat televisie nu eenmaal kwetsbaar maakt en het voor vrouwen (daar komt-ie) nog een streep kwetsbaarder is. Vrouwen aan tafel, als ze zelf al willen (da’s ook een punt): het liefst mooi, slim, geestig, en uitblinkend in alle olympische sporten, inclusief die van de ‘gedroomde studiogast’. Maar, hulde voor P&W: twee vrouwen aan tafel.
We praatten na over de inauguratie van Barack Obama. Die op zijn eigen feestje opeens niet de gedroomde studiogast was, want op het moment suprême, het afleggen van de eed, ging het mis: hij sprak voor zijn beurt en meteen daarna klunsde de rechter die de eed afnam. Ik vond het niet erg, Maarten van Rossem wel, maar dat past bij zijn nieuwste rol: die van Obama-criticus.
Mij werd gevraagd of Michelle Obama wel een goed voorbeeld is van een geëmancipeerde vrouw, nu ze man naar het Witte Huis is gevolgd en heeft aangegeven vooral voor de twee dochters te willen zorgen. Natuurlijk, vond ik, ze is gestudeerd (Princeton en Harvard Law School), heeft een carrière als advocaat, is een enorme netwerker en houdt bij de voordeur van de residentie toch opeens niet op met denken? Daarna riep ik nog wat over rolmodellen en kwam ik helaas niet toe aan het punt dat ik eigenlijk wilde maken: Michelle Obama gaat er eindelijk voor zorgen dat een puur door racisme veroorzaakte tijdschriftenwet gaat worden gebroken: een zwarte vrouw op de cover verkoopt niet. Zelfs Oprah Winfrey niet totdat ze haar eigen blad ging maken. Anna Wintour, de hoofdredacteur van de Amerikaanse Vogue, vertelde Oprah een paar jaar geleden nog: als er tenminste 15 kilo afgaat, overweeg ik het…misschien. Da’s nog eens een fijne vrouw.
Wie de afgelopen maanden in Amerika is geweest heeft het op de covers van tijdschriften al kunnen zien: Michelle Obama is de ‘it-girl’. En daarmee is ze een absoluut rolmodel en boegbeeld van emancipatie voor zwarte vrouwen in Amerika en daarbuiten.
Dat wilde ik graag nog zeggen. (En dat naast het feestje van nieuwe tijden in Washington DC er nog een feestje was dat in het teken stond van verandering: de lancering van een vernieuwde Opzij. (zie ook: www.opzij.nl)
Daarna heb ik nog wat gedronken met Jeroen.
geplaatst op 19 januari, 2009 om 11:13
| 35 reacties
Presentator Derk Bolt en eindredacteur Paul Vertegaal maken al 15 jaar lang het tv-programma Spoorloos, onlangs namen zij de 350ste aflevering op.
De telefoon gaat in het holst van de nacht. De persdienst aan de lijn. Vrijdagavond Pauw & Witteman, over de 350ste uitzending van Spoorloos. Het lijkt wel een droom. Maar dat komt vooral omdat ik in Los Angeles ben en het een uur of drie in mijn vroege morgen is. De zoektocht aldaar verkeert in een afrondende fase, dus ik beloof dat ik er zal zijn. Een paar uren later ontwaak ik uit een lichte nachtmerrie. Ik zit dus bij P&W aan tafel en weet geen enkele vraag afdoende te beantwoorden. Stotterend en hulpeloos haal ik het tot de titelrol onder de afkeurende blikken van de ondervragers.
Ik knip de tv aan en zie op Comedy Central een montage van de grootste blunders die scheidend president Bush in zijn carrière maakte. Dat is lachen! Zo, wat kan die man stuntelen tijdens interviews. Hij lijkt mij wel, in mijn droom.
Gelukkig lees ik op de mail dat mijn eindredacteur Paul Vertegaal ook meekomt. De dag ziet er meteen en stuk zonniger uit. Paul en ik zijn even lang verbonden aan het programma. Hij heeft mij er bijgehaald, om het zo maar eens uit te drukken. En als eindredacteur kan hij natuurlijk veel meer over de achtergronden van Spoorloos vertellen dan ik als reizende verslaggever. Dat gaat goedkomen.
Nu eerst nog even veilig naar huis zien te komen. Ik heb geen vliegangst, maar zo’n noodlanding in de Hudsonrivier zet je toch aan het denken. Wanneer we het vliegtuig binnenkomen is een purser in gevecht met 6 grote zuurstofflessen. Uit zijn commentaar begrijp ik dat de ondingen horen bij een passagier in ademnood. En ja hoor, daar zit ik uiteindelijk dus naast. Daar gaat de rustige terugreis. Mijn buurman wordt regelmatig af- en aangekoppeld. Ik krijg het er benauwd van.
Na aankomst moet ik meteen de hele dag inspreken voor onze 350ste uitzending. Ik heb nauwelijks geslapen. Door het tijdsverschil kan de vermoeidheid zich elk moment genadeloos melden. Ik hoop oprecht dat het niet tijdens P&W is. Om een uur of 7 ga ik nog even in bad liggen. Dat is lekker. En de badolie ruikt ook zo fijn. Langzaam vallen de ogen dicht. Ik schrik wakker doordat ik me verslik in het badwater. Hoestend en rochelend kom ik langzaam bij. Okay, ik ben in slaap gevallen. Ik zag mijn leven niet aan me voorbij flitsen, dus de dood is op afstand gebleven. Maar hoe laat is het in Godsnaam? Het valt mee, kwart voor acht. Een tip tussendoor: ga gewoon onder de douche in geval van jetlag. Zeker als u die avond nog naar een televisieprogramma moet. Nou ja.
Lekker schoon, opgefrist en klaarwakker fiets ik naar de studio in Amsterdam. Het is koud en ik ben blij dat ik erop gekleed ben. Ik had de keuze uit enkel een modieuze blouse of een wit overhemd onder de in L.A. aangeschafte (uitverkoop) Abercrombie&Fitch trui. Het wordt de laatste combinatie. Op de fiets bevalt dat nog prima, maar na een uurtje in de studio breekt het zweet steeds onbarmhartiger door. Heb ik het warm, of ben ik toch een beetje zenuwachtig? Het valt me op hoe ontspannen alles verder verloopt. We kletsen een beetje met Guy Verhofstadt over België en Spoorloos. Financieel goeroe Peter Paul de Vries is laat. Pas vlak voor de uitzending zien we P&W. Alles goed? Even een grapje, dan snel aan tafel. De financiële noodmaatregelen worden doorgenomen. Ik moet meteen aan m’n Icesave rekening denken. Veel stond er niet op, maar ik wil het wel graag terug. Als daar nog maar geld voor overblijft. Na de uitzending even vragen.
Door het aandachtige luisteren krijg ik dorst. Maar ik maak me grote zorgen over het glas water dat voor me op tafel staat. Groot, stevig en vol. Wat nou als ik het omstoot wanneer ik nonchalant een slokje wil nemen? Ik krijg het nog warmer.
Het valt me op dat er deze keer niet echt geschaterd is tijdens de uitzending. Vaak gebeurt dat wel, meen ik me van thuis op de bank te herinneren. Maar dan komt het advies van Herman Koch aan Barack Obama. Of de nieuwe wereldleider na een ontmoeting met de premier van Nederland, door middel van een knipoog naar de camera wil laten zien dat hij doorheeft wat er mis is met Jan Peter Balkenende. Daar komt het op neer, maar dan vertelt Koch het geniaal grappig. Tranen in m’n ogen. Een mooie uitsmijter.
Het is klaar, afgelopen. Biertje aan de bar, even nakletsen, het weekend is begonnen. Op de fiets overvalt mij een groot gevoel van tevredenheid. Wat is het toch, koud, grauw, maar ongeëvenaard heerlijk in Amsterdam. Of niet soms? Ik ben klaarwakker, de stamkroeg is nog open. Even kijken of iemand m’n nieuwe trui heeft gezien.
geplaatst op 16 januari, 2009 om 16:09
| 82 reacties
SP-Kamerlid Van Bommel liep mee in een betoging tegen het Israëlische geweld in Gaza. Medebetogers scandeerden “Hamas, joden aan het gas”. Dat wordt Van Bommel aangerekend.
Eindelijk kon ik dan mijn kant van het verhaal vertellen. Nadat eerder deze week rabbijn Evers en later advocaat Moszkowicz hun vertroebelde kijk op de wereld hadden gegeven, kon ik vertellen wat er bij de vredesdemonstratie op 3 januari in Amsterdam écht is gebeurd. Ik meen enig recht van spreken te hebben aangezien ik erbij was en zij niet. De kern van de zaak is in twee zaken samen te vatten: 1. het was onhandig van me om ‘intifada, intifada, Palestina vrij’ te roepen omdat dit door veel mensen met geweld wordt geassocieerd. 2. de verwerpelijke leuze ‘Hamas, Hamas, joden aan het gas’ heb ik niet gehoord, zou dat wel zo zijn geweest dan had ik de demonstratie verlaten. Zo. Dat hebben we nu wel gehad.
Het voorstel van collega Zijlstra (VVD) om met carnaval roken in de horeca weer toe te staan is ludiek bedoeld. Of het nog een vervolg krijgt in de Tweede Kamer waag ik te betwijfelen. Mijn advies aan hem is: Maak er een carnavalsliedje van! Gegarandeerd succes. De tekst kan niet moeilijk zijn: tevreden roker, geen onruststoker, lekker biertje, tabakspleziertje etc. etc. Het grote voordeel ervan is dat zijn idee dan langer blijft bestaan dan in de berichtjes van vandaag. Gewoon even de studio in, paar meiden erbij in het koortje en huppakee. Zo’n schijfje kost niet meer dan een kwartje. Gewoon uitdelen in heel Brabant en Limburg. Hoe een Fries het Zuiden won. Er zit ook nog wel een boek in (kan later worden verfilmd).
De beelden van een jokkende Moszkowicz waren aardig. Die ga ik op Youtube zetten. De beelden van Jesse Jackson waren echter indrukwekkend. Ik ga de hele docu van Koos Postema op de site van P & W bekijken. Er is één vraag die ik eigenlijk nog aan Koos had willen stellen. De vergelijking tussen Jackson en Obama is makkelijk gemaakt. Maar behoorde Jackson op de leeftijd dat hij in de docu zit, net als Obama al tot de bovenlaag van de zwarte gemeenschap? Dat lijkt wel het geval te zijn gezien kleding, taalgebruik en opvattingen. Ik zal het Koos eens vragen bij de eerste gelegenheid dat ik hem zie.
• Reageer op de inhoud van het blog. Voor algemene reacties op de uitzending, kunt u hier terecht.
• Discussie juichen we toe, maar houd het netjes.
• De redactie behoudt zich het recht voor reacties te verwijderen die in strijd zijn met onze fatsoensnormen.
Guantánomo Bay gaat dicht. Strafpleiter Knoops adviseerde de verdediging van een van de terreurverdachten. Aan de hand van dat proces schreef Knoops zijn eerste thriller.
