Leo Blokhuis blogt: "Ik voel me even Koning Onbenul in de harde wereld"

geplaatst op 20 december, 2008 om 20:27 | 310 reacties

Tussen kerst en Oud & Nieuw is hij weer dagelijks op televisie met de Top 2000 à gogo: Leo Blokhuis. Aan tafel kon hij zijn verregaande kennis van, -en passie voor popmuziek etaleren.

Naar Pauw en Witteman, da’s een ritje naar de studio één trap boven die van De Wereld Draait Door, het programma waar ik al een paar keer kon aanschuiven. Alles en iedereen die ook maar iets met dat programma te maken heeft loopt om tien uur nog rond in de Plantage studio. Net de laatste uitzending van het laatste seizoen achter de rug. “Hee, leuk… Kom je even mee borrelen?” Nee. Ik ga naar Pauw & Witteman. Een wenkbrauw omhoog. Blijkbaar hoort iemand die met DWDD in verband gebracht wordt niet bij P&W. Ik vind het leuk om daar te zijn.
Ik kom net uit Friesland. We hebben daar wat opgenomen voor een van de Top 2000 uitzendingen. Een groot feest in het dorp Noord-Bergum met een Friese Pink Floyd coverband. Het is even een en al Top 2000 in mijn leven, want ook Paul en Jeroen willen wat meer weten van dat fenomeen. Ik ben de vrolijke noot in een behoorlijk serieus programma. Eerst Deedee Derksen over Afghanistan, een onderwerp dat een zwart randje krijgt door de dood van alweer een Nederlandse soldaat in dat land. Dan Kelly en Yvonne de Heer, een slachtoffer van een loverboy en haar moeder. Moedig dat zij haar verhaal vertelt, ongelofelijk hoe een leven zo jong totaal kan ontsporen. Loverboys, wat een bizar fenomeen. Hoe harteloos moet je zijn om op zo’n afschuwelijke manier misbruik van iemand te kunnen maken.
Ik voel me even Koning Onbenul in de harde wereld. Bazelen over muziekjes als om je heen mensen al het kwaad van de wereld aan den lijve ondervinden. Maar als ik mezelf mijn aanwezigheid in het programma aan de vriendelijk belangstellend mijn kant opkijkende Jeroen en Paul hoor relativeren, bijna verontschuldigend, bedenk ik dat de muziek er juist vandaag toe doet. Ik ervaar kunst – en dus ook muziek – als een onmisbaar deel van mijn leven. Juist als alles mis gaat, grijp je terug op mooie muziek, op gedichten, op boeken, op afbeeldingen die net zo diep je lijf en leven in kunnen komen als pijn en verdriet. Juist als je troost en kracht en moed zoekt, put je uit het reservoir van onverklaarbaar mooie liedjes. Muziek is nodig. In de lach om de clowneske kapriolen van de Amerikaanse tweeling-pianisten Mark & Clark, in de ontroering van Donna Summer, die ik sprak een dag nadat Obama was gekozen, of in de bombast van Demis Roussos’ band Aphrodites’ Child. De Top 2000 is een circus, natuurlijk. Maar wie weet kunnen we je verleiden even verder te zoeken, mooie pareltjes uit de rijke schatkamer van de muziek op te diepen en liedjes te vinden die je een leven lang dierbaar blijven.
Het was een bijzondere avond, gisteren in de Plantage studio in Amsterdam. Fijn dat ik er bij mocht zijn.

Bekijk hier de hele uitzending.

Categorie: Gastenblogs
Tags: , ,

Altan Erdogan blogt: "Met de hackactie is een kleine fragmentatiebom in de media ontploft"

geplaatst op 18 december, 2008 om 23:38 | 31 reacties

Altan Erdogan is hoofdredacteur van het weekblad Revu. Het blad begon een actie tegen de betutteling uit Den Haag. En Revu hackte de mailbox van staatssecretaris Jack de Vries.

Paul Witteman had nog een nieuwtje in de hoge hoed, aan het einde van het item over het Verboden eindejaarsnummer van Revu in de uitzending van P&W op dinsdag, waar ik te gast was: staatssecretaris Jack de Vries heeft aangifte tegen ons weekblad gedaan vanwege het hacken van zijn privémail. ‘Had je dit verwacht?’ vroeg Witteman in de uitzending. ‘Ja’, was m’n antwoord.

‘Hier heb je op gehoopt?’, was de volgende vraag, en ik meen dat ik dit – nogal bedremmeld – ontkende.

Met de hackactie (en ons eindejaarsnummer) is een kleine fragmentatiebom in de media ontploft. Opvallend vaak wordt mij door collega-journalisten voorgehouden dat Revu ongetwijfeld garen moet spinnen bij deze ‘stoere’ actie, de Volkskrant schreef deze week zelfs dat het ons slechts om de verkoopcijfers te doen is. Veel vragenstellers en stukjesschrijvers hebben blijkbaar het verhaal niet gelezen, en – erger nog – missen het punt en de nieuwswaarde volledig.

Wat wij met de hackactie hebben gedaan, is journalistiek blootleggen dat je binnen enkele stappen tot in de mailbox kunt geraken van een politicus op één van de kwetsbaarste plekken in het kabinet. Dat is nogal wat, in een tijd waarin de terreurdreiging volgens de overheid onverkort van kracht is.

De privacy hebben we nergens geschonden: we hebben geen enkel privégegeven openbaar gemaakt, en hebben nota bene een bericht in de mailbox achtergelaten waarin we onze werkwijze en ons doel open en bloot bekend hebben gemaakt.

Dat Jack de Vries gepikeerd naar de politie stapt, snappen we – al vermoeden we dat na onze actie zijn mail prima beveiligd is.

Dat veel collega’s in de media niet over de verontwaardiging van de staatssecretaris heen kunnen kijken en nieuws niet herkennen, geeft te denken.

Bekijk hier de volledige uitzending.

Categorie: Gastenblogs
Tags: , ,

Youp van ‘t Hek blogt: "Heb de indruk dat het wat minder braaf kan"

geplaatst op 16 december, 2008 om 12:25 | 112 reacties

Youp van ‘t Hek doet dit jaar weer de Oudejaarsconference. Hij schoof aan in Pauw en Witteman om uit te leggen hoe hij te werk gaat, welke afwegingen hij maakt en wie hij wel of niet op de korrel neemt.

Heb de indruk dat het wat minder braaf kan. Mijn theaterervaring zegt: meer mengen. Het is nu zo’n sjabloon. Eerst gast nummer 1, dan gast nummer 2, dan de zapservice en dan nummer 3….iets meer lawaai, speels, zandbak, chaos, lachen, storm, tegenwind, dansen…..het neigt naar muf en als er dan ook nog een verkeerd filmpje wordt gestart…een vers houtje op het vuur geeft prettige knetter….gast minder is misschien ook een idee….dat de presentatoren zich beter kunnen concentreren op de 2 aanwezigen en waardoor er meer chemie ontstaat, dwing gasten met elkaar te praten….dat gasten elkaar vragen stellen…….op het moment dat ik vanavond op stoom kwam begon de eindtune….

Bekijk hier de hele uitzending.

Categorie: Gastenblogs
Tags: ,

Sjors Fröhlich blogt: "En zeker nadat Jeroen Pauw mij al knielend zijn excuses heeft aangeboden, was de zaak wat mij betreft afgedaan"

geplaatst op 15 december, 2008 om 10:41 | 19 reacties

Sjors Fröhlich was uitgenodigd om te komen praten over zijn stemproblemen. Hij moet hierdoor zijn radiowerk opgeven.

De mug en de olifant.

Best gek om eens aan de andere kant te staan. Zelf te worden uitgenodigd als gast, geen vragen te stellen maar deze te beantwoorden. Het was onontkoombaar bij mijn mededeling dat ik niet meer terugkeer op de radio. De redactie van Pauw en Witteman was mij al maanden op het spoor. Ik had niks te melden, dus ik ging niet op de vriendelijke uitnodigingen in. Nu had ik wel wat te melden, dus liet ik dat donderdag aan de redactie weten. Ze wilden me graag hebben. Leuk toch? Ik wees Annemiek van de redactie er op dat het nieuws pas vrijdag bekend mocht worden. Dat was duidelijk. Voor de zekerheid vroeg ik donderdagavond 21.00 uur of Jeroen die avond niet in de aankondiging van de volgende dag ging zeggen dat ik ging stoppen op de radio. “Goed dat je het zegt..ik regel het”, zei Annemiek.

Er ging even iets mis in de communicatie: “En morgen te gast Sjors Fröhlich, die uit komt leggen waarom hij niet meer terugkeert op de radio”, hoor ik Pauw zeggen. Niet dat ik P&W het nieuws niet gunde, maar ik wilde mijn collega’s vrijdagochtend zelf het bericht vertelde. Nou ja..het zij zo.

De vrijdag was hectisch met ontelbaar veel interviews en af en toe wat meligheden om het vol te houden. The slip of the tongue van Jeroen kwam ter sprake. “Ik pak ze keihard terug, ik ga gewoon in Netwerk zitten”, riep ik baldadig. Een ANP-journalist zonder gevoel voor humor hoorde toevallig mijn grappende opmerking. Hij zei er niks over in het gesprek dat volgde, maar een uur later stond op het ANP-net: “Woedende Fröhlich niet naar Pauw & Witteman”. Woedend was ik zeker, maar dan op deze meneer van het ANP. Een grap kan dus ook al niet meer. Even heb ik te doen met bankpresidenten en ministers die altijd op hun woorden moeten letten. Ik belde de meneer van het ANP. Zoals het een journalist betaamt, was hij niet van plan toe te geven dat hij fout zat. Gelukkig werd later door het ANP de olifant weer teruggebracht tot een mug. En zeker nadat Jeroen Pauw mij al knielend zijn excuses heeft aangeboden, was de zaak wat mij betreft afgedaan. Een prettige uitzending volgde. Oh ja..sorry Paul, voor die opmerking over de botox.

Bekijk de gehele uitzending hier.

Categorie: Gastenblogs
Tags: ,

Marlies Pernot: "Hierbij mijn mea maxima culpa richting mijn leden en de kijkers"

geplaatst op 11 december, 2008 om 13:28 | 40 reacties

Marlies Pernot van Vereniging Eigen Huis schreef een brandbrief aan minister Van der Laan (Wonen en Wijken). Pernot wil dat de minister maatregelen neemt om de woningmarkt nieuw leven in te blazen.

Ik moet het Pauw & Witteman nageven dat ik gisteravond voor de tweede keer in korte tijd mijn zegje mocht komen doen over de woningmarkt. En dat in een thema-uitzending over mensenrechten. Ik had nog willen zeggen dat ook goed wonen een mensenrecht is, dat door deze regering veronachtzaamd wordt. Maar de Zimbabwaanse proleet Robert Mugabe voor de laatste keer waarschuwen laat zich wat makkelijker in oneliners verpakken dan die hele complexe woningmarkt van ons. Daarbij ben ik en mijn organisatie Vereniging Eigen Huis natuurlijk een stuk minder sexy dan de niet geringe beveiligingsproblematiek van Ayaan Hirsi Ali. Maar ik moet toegeven dat ik van Pauw & Witteman de ruimte kreeg mijn zegje te doen over die stapel bakstenen die voor de meeste mensen veiligheidsgevoel nummer één is: de eigen woning. En ik ben werkelijk van mening dat ons kabinet het grondrecht van goed wonen voor iedereen verwaarloost. Dát had ik moeten zeggen.

Hierbij mijn mea maxima culpa richting mijn leden en de kijkers. Het is live televisie en ik heb me ietsje te veel laten verleiden tot uitweidingen over brandbrieven richting het kabinet. De woningmarkt is een complex kluwen van partijen met vaak tegenstrijdige belangen. De vraag van Pauw & Witteman of het nu wel of niet het goede moment is om een huis te kopen, is niet zonder relevantie. Waar het om gaat is dat iedereen die dat wil in dit land een passende woning moet kunnen kopen. Dat is nu niet het geval en dat komt omdat de regering het woningmarktdossier tot voor kort als niet bestaand behandelde.

Als ik weer word uitgenodigd door Pauw & Witteman, ga ik dat in ferme taal verkondigen. Bij deze zet ik mezelf in de etalage. En overigens ben ik van mening dat Jeroen Pauw en Paul Witteman niet alleen charmante gastheren zijn, maar in die hoedanigheid in staat blijken je uitspraken te ontfutselen die bij sommige van mijn leden tot hoog opgetrokken wenkbrauwen leidden.

Bekijk hier de volledige uitzending.

Categorie: Gastenblogs
Tags: , , , ,

Erwin van Lambaart: "Het is een flinke omschakeling om persoonlijke gevoelens te bespreken"

geplaatst op 10 december, 2008 om 18:57 | 5 reacties

Het grote publiek kent Van Lambaart als jurylid van Op zoek naar Evita. Sinds 2006 bestiert Van Lambaart het theaterbedrijf van Joop van den Ende.

Ik kijk frequent naar Pauw & Witteman. De diversiteit van de gasten en onderwerpen spreken mij aan. Bovendien krijgt actualiteit veel ruimte in het programma. Nu was het verzoek gekomen om zelf aan te schuiven. Uit voorgesprekken met de redactie bleek dat ze naast mijn werk als producent en directeur, ook vooral erg geïnteresseerd waren in mijn persoon. Hoe ik in het vak ben gekomen? Of ik steun kreeg van mijn ouders? Wat voor rol mijn vader speelde in mijn jeugd en hoe ik dat zelf nu doe als vader? Ik moest wennen aan die insteek. Ik ben gewend om te praten over het vak, over nieuwe producties of talentvolle artiesten. Het is dan een flinke omschakeling om zulke persoonlijke gevoelens en herinneringen te bespreken en daarmee te delen met 1,2 miljoen Nederlanders! Andere onderwerpen die ter sprake zouden komen waren uiteraard mijn functie binnen Stage Entertainment en de actualiteit van de première van Joseph and the amazing techiniolor dreamcoat aanstaande vrijdag.

Gisteren in de loop van de dag hoorde ik wie mijn tafelgenoten zouden zijn. André Rieu zou aanwezig zijn, iemand die ik bijzonder waardeer door wat hij voor elkaar krijgt in binnen- en buitenland. Een gepassioneerde musicus met een grote drive om te entertainen. Verder zouden Mark Rutte en Agnes Kant aanschuiven en vooruitblikken op het debat dat ze vandaag in de Tweede Kamer zouden hebben over de financiële crisis en de stappen die de overheid onder leiding van Wouter Bos hierin neemt. De openingsvraag aan tafel was dan ook wat de effecten van crisis zijn op, in ons geval, de musicalmarkt. De verkopen lopen bij ons op dit moment (nog) gelijk aan vorig seizoen waarin we in totaal een record aantal van 2,3 miljoen kaarten verkochten. De historie zegt ons bovendien dat mensen juist in barre tijden geld en tijd vrijmaken voor een theaterbezoek. Even weg uit de problemen van alledag en genieten van een mooi verhaal. Dat was in de jaren dertig al zo en is ook anno 2008/2009 het geval.

Natuurlijk wil je nog veel meer bespreken over bijvoorbeeld het bedrijf of de rol van Joop van den Ende als leermeester. Dat dit uiteindelijk niet zo was, kwam door de waan van de dag, door actualiteiten en interessante discussies. Maar dat geeft niet, dat kan wellicht een volgende keer. Dan kunnen we het gelijk hebben over de ervaring van Jeroen Pauw bij het bezoeken van een musical, want ik kreeg tijdens en na de uitzending het idee dat hij toch nieuwsgierig is waarom ruim 3 miljoen Nederlanders per jaar wel naar een musical gaan. Hij zou Sunset Boulevard gaan bezoeken. Ik ben uiteraard bijzonder benieuwd naar zijn oprechte mening.



Bekijk hier de volledige uitzending.

Categorie: Gastenblogs
Tags: , , , , ,

Bert Heemskerk blogt: "Ik besloot dat ik het beste als een saaie bankier kon overkomen"

geplaatst op 9 december, 2008 om 13:24 | 35 reacties

Rabobank-topman Bert Heemskerk was te gast bij Pauw & Witteman. Hij sprak over bankinjecties door de overheid en over verlaging van de hypotheekrente.

Onderweg naar de uitzending van Pauw en Witteman schiet er toch door je hoofd: wat zal er gevraagd worden, geef ik de goede antwoorden? Als bestuursvoorzitter van een grote bank worden je woorden toch op een goudschaaltje gewogen. Je kunt je geen fouten permitteren. De Rabobank heeft het goed gedaan, ik ben trots op die bank, maar ik wilde mezelf ook niet op de borst kloppen. Ik besloot dat ik het beste als een saaie bankier kon overkomen. Maar tijdens de uitzending verliep alles zeer ontspannen.

Ik zat aan tafel met de oudste top-acteur en de jongste top-violiste ter wereld. Paul Witteman en Jeroen Pauw waren kritisch, maar ik had de indruk dat ik mijn visie op de financiële crisis goed kwijt kon. Ik kon het nieuws brengen dat de Rabobank de hypotheekrente gaat verlagen, die beslissing wordt vandaag genomen. Ik sluit niet uit dat de andere banken ook zullen volgen.

Het enige waar ik achteraf een beetje een dubbel gevoel over had waren mijn opmerkingen over Wouter Bos. Maar wie kaatst kan de bal terug verwachten. In Trouw zei minister Bos dat hij mijn uitspraken met een korreltje zout nam. Wat ik daar van vond, vroeg Jeroen Pauw. Ik zei dat ik die opmerking van Bos met een hele zak zout nam. Na afloop zei mijn woordvoerder: “Ik zie de krantenkoppen al voor me: ‘Heemskerk noemt Bos een zak…’

Bekijk hier de hele uitzending.

Categorie: Gastenblogs
Tags: , , ,

Nilgün Yerli blogt: “Is het zo laat geworden omdat vandaag de heren niet bij ons in de slaapkamer waren maar jij bij hen???”

geplaatst op 8 december, 2008 om 12:17 | 57 reacties

In haar nieuwe tv-programma Bij Yerli ontvangt Nilgün Yerli Nederlandse gasten op verschillende plekken in Turkije. Bij Pauw & Witteman zat Yerli aan tafel met Neelie Kroes en Wilco van Rooijen.

Ik volg Jeroen en Paul vanuit Turkije elke nacht. In Turkije is het een uur later, dus van 00.00 tot 01.00 Turkse tijd kan ik pas kijken. Omdat we alleen in onze slaapkamer een tv hebben, wordt mijn man gek van de twee mannen in onze kamer elke nacht… “Moeten we weer met Jeroen en Paul slapen?”, vraagt hij dan. Maar de weekenden is hij uiterst gelukkig.

Netwerk, Nova, Journaal en P&W zijn mijn enige steunpilaren om nog vat te hebben op Nederland. Want hoe dan ook, ik ben wel uit Nederland, maar Nederland is niet uit mij. En dat zal voor altijd zo zijn. Ik ben wie ik ben dankzij Nederland, en dankbaarheid in het leven is de grootste rijkdom die je kunt hebben. Naast het vertrouwen in de liefde…

Het voelde als een thuiskomst om bij ze te zitten. Ik vind het enger om bij hun aan tafel te zitten, dan op te treden voor duizend man. Een gek gevoel, omdat de heren uiterst galant en hoffelijk zijn. Zelfs na afloop. Er zijn menigeen die zonder camera je amper aankijken, maar zij zijn anders. Ze hebben liefde voor hun vak en gasten, anders hou je deze top sport, al jaren met zoveel succes, niet vol.

Toen ik hoorde dat ik met Neelie Kroes aan tafel zou zitten voelde het heel bijzonder. Jammer dat ze wegging zonder ‘dag’ te zeggen, zelfs haar fles wijn die P&W aan hun gasten geeft, kon ze niet aannemen, want toen het programma eenmaal afgelopen was, was ze foetsie! (Misschien had ze een belangrijke reden, hoofdpijn, telefoontje van…). Jammer dat vele politici door hun drukte en verantwoordelijkheid en geen tijd, de kleine elegante belangrijke menselijke attenties niet kunnen nakomen. Maar het is ook niet goed wanneer de gast later vertrekt dan de gastheer. Gênant zelfs…. in mijn geval ´gastheren´. Ik had heel erg het Hollands samenzijn van zoveel verschillende mensen gemist denk ik, ik bleef en bleef. Natuurlijk speelde de gastheer Paul met zijn elegantie en vriendelijkheid en gastheer Jeroen de vrolijke, in het hart een cabaretier, daar ook een grote rol in, omdat je niet genoeg kan krijgen van zijn manier van kijken, grappen, dollen en afwezige aanwezigheid. Maar het zijn ook de mensen die samen met Paul en Jeroen het programma maken, ieder doet mee met de borrel en gezelligheid die geen tijd kent.

Wel was het hoogste tijd dat ik na mijn 3 glazen whisky weer naar huis moest. Had ik net Wilco van Rooijen over verantwoordelijkheid voor je kind aangesproken en stapte ik nu zelf met een glaasje teveel de auto in. Mijn vader zei altijd: “wie zegt dat vrouwen geen karakter hebben? Ze hebben elke dag een ander” … in mijn geval elk uur. Contradictie in mij maakt mij, mij.

Op zoek naar een shoarma tent om een kopje koffie te krijgen, om een beetje helder naar Zandvoort te kunnen rijden, verdwaalde ik tien keer in de binnenstad van Amsterdam. Ik heb geen richtingsgevoel. Toen God richtingsgevoel aan mensen uitdeelde was ik verdwaald en kon de weg ernaar toe niet vinden, dus toen ik aankwam was het al uitgedeeld en bleef er niets voor mij over. Dus ik kwam om 04.00 uur pas thuis. Mijn slapende man vroeg, “is het zo laat geworden omdat vandaag de heren niet bij ons in de slaapkamer waren maar jij bij hen???” Toen begon ik het uit te leggen en werd het 05.00 uur.. En de volgende ochtend moest ik bij Desmet studio zijn voor de Opium radio en mijn hersenen sliepen nog….

Heren van Amsterdam, en het hele P&W team, een dankbare groet voor een bijzondere avond…

Bekijk hier de hele uitzending.

Categorie: Gastenblogs
Tags: , , ,

"Stoute stoute Pauw en braaf stoute Witteman"

om 11:25 | 3 reacties

Op sinterklaasavond was Nilgün Yerli te gast bij Pauw & Witteman. Naast een blog schreef ze een sinterklaasgedichtje.

Sint kijkt elke avond naar Pauw & Witteman
Over land en over zee
Vanuit Turkije met Heimwee
Stout stoute Pauw
En braaf stoute Witteman
Sint bewondert het enthousiasme
En het subtiele sarcasme
En al die meningen die de revue passeren
Echt een pluim voor de heren

Sint is nu in het land
En een beetje verward
Niet omdat;
Sint zich verbaasd
Dat Nederland geschapen is door Nederlanders
Terwijl God de wereld schiep

Niet omdat:
Sint verdrietig is dat in Nederland
Interpretaties belangrijker zijn dan bedoelingen
En waar ironie en harmonie elkaar vasthouden en afstoten

Niet omdat;
Het land dat vrijheid hoogacht, terwijl beschaving en fatsoen aan het verloederen is
En het land waar het vertrouwen het hoofd nog net boven water weet te houden maar
Waar helaas het wantrouwen zegeviert

Maar meer waarom Nederland de afkomst van de Sint
Aan Spanje bindt?
Goed, Sint begrijpt best dat niemand een turk op het dak wil
Maar langzaamaan is het kil
Dat men het verschil
Van de goede wil
Niet erkent
Nee, dit is geen compliment
Maar een belangrijk fundament
Dat zowel het parlement als de producent en de concurrent
Sint uit Turkije erkent
Want het woord: de turk is een mankement
Wat vele vooroordelen kent
En wanneer Nederland consistent
Sint uit Turkije erkent
Dan voelen de kinderen zich met turken content
En mag Turkije misschien dan in de Europese Unie
In 2090 juni
PS: Sint is een illusie

Bekijk hier de de uitzending waarin Nilgün Yerli te gast was.

Categorie: Gastenblogs
Tags: , , ,

Jean van de Velde blogt: "Opeens zit je dan tegenover een held"

geplaatst op 5 december, 2008 om 16:06 | 68 reacties

Volgende week gaat Wit licht in première, de nieuwe film van regisseur Jean van de Velde. Hij waagde een sprong in het diepe met Marco Borsato als hoofrolspeler.

Opeens zit je dan tegenover een held. Een held? Het is meer alsof je oog in oog met Sinterklaas zit: niet iemand die held geworden is door dingen te doen, maar door er gewoon te zíjn. Te zijn zolang jij er al bent, en lang daarvoor…
Mart Smeets.

Begin jaren ‘70 vestigden mijn ouders en ik ons definitief uit Afrika in Nederland. Begin jaren ‘70 ook begon Mart Smeets zijn televisie-carrière, zo leerde ik uit het interview gisteren bij Pauw en Witteman. München 1972 om specifiek te zijn. Als 15-jarige puber, die in Afrika nog nooit televisie gezien had, omdat het er gewoonweg niet was, heb ik die Olympische Spelen ademloos gevolgd. Hangend op een bank voor een kleurentelevisie in een flatje: een Nieuwe Wereld.

En hoewel ik mij niet bewust ben geweest van de eerste interviews en reportages die Mart Smeets toen maakte, ergens in een hoekje van mijn brein moet er toen een neuronenspoor zijn aangelegd met de klank en het timbre, de dynamiek en de cadans van zijn commentaren. De Smeets-Express, zullen we het maar noemen. Want alle wagonnetjes en treinstellen van andere sportcommentatoren die over dat spoor in mijn brein rijden, haperen en schuren in mijn beleving.

Niets is zo vertrouwenwekkend voor mij als de Smeets-Express. Waar hij ook naar toe gaat, hij vertrekt op tijd, met de zekerheid dat we op een bijzondere bestemming gaan aankomen; ondertussen is er altijd iets interessants te zien als je uit het raampje kijkt; de wissels worden niet overgeslagen en we kunnen altijd opeens een andere kant opgaan; we gaan met de rust van een locomotief met af en toe het genot van de enthousiaste stoomfluit; in de coupés van de Smeets Express wordt gelachen, gedronken, vol overgave geouwehoerd, op niveau gedebatteerd maar ook soms geheimzinnig samengezworen, en gemystificeerd. En dat alles in een landschap dat Sport heet.

Door Mart Smeets ben ik, die in mijn hele jeugd verstoken ben geweest van de notie sport en sporters, verslingerd geraakt aan die fenomenen. Heb er zelfs films en een televisieserie over gemaakt. Gisteren zat ik dan geheel onverwacht naast de man die verantwoordelijk is voor het ontginnen en toegankelijk maken van dat gedeelte van mijn brein.
Voor al die mensen die nog nooit Mart Smeets in levende lijven hebben meegemaakt: hij bestaat écht!

Bekijk hier de volledige uitzending.

Categorie: Gastenblogs
Tags: , , , ,