Kluun blogt: "Afbranden is makkelijk, ophemelen veel moeilijker"

Kluun bundelde zijn columns en andere stukjes, maar daar ging het eigenlijk nauwelijks over aan tafel. Toch is hij alles behalve ontevreden over zijn optreden in Pauw & Witteman.

Of ik het niet jammer vond dat we niet zo veel over mijn nieuwe boek (KLUNEN, 16 euro, nu overal te koop, met de 71 beste columns, verhalen, acties , zin en onzin van Kluun, ‘een regelrechte aanrader’ – Paul Witteman; maar dit terzijde).
hadden gehad, vroeg Paul Witteman me na afloop. De pr-dame van uitgeverij Podium stond driftig mee te knikken. Nee, was mijn antwoord. Nu moet ik erbij zetten dat ik makkelijk praten heb: het veiligstellen van mijn pensioen, waar mijn tafelgenoot en oud ABP-topman Jan van de Poel zich zo bezorgd over maakte, dat zit bij Kluun wel goed, maakt u zich geen zorgen.

Nee, ik was blij dat ik mijn punt, waarover ik al vaak op mijn site heb geschreven, eindelijk uiteen kon zetten op een plek waar het thuishoort: in een praatprogramma waar doorgaans ook de types naar kijken waarover ik het in mijn betoog had.

Dat betoog kwam er in het kort op neer dat het afbranden van iets of iemand makkelijk is, als je gezegend bent met een scherpe tong of pen. Iets of iemand op een creatieve, originele manier bewonderen of ophemelen, is veel moeilijker.
Onze culturele elite schreeuwt moord en brand als er in een voetbalstadion joden, hoeren of boeren wordt geroepen, maar maakt elkaar ondertussen schaamteloos voor rotte vis uit, zolang het maar scoort.

Sterker, ik meen de laatste jaren te merken dat juist de massa de hufterigheid zat is. Meer dan de elite. Leest u in dit kader s.v.p de artikelen hieronder eens. Berichten uit voetbalstadions, beiden uit 2005.

http://www.kluun.nl/pivot/entry.php?id=245&a=1#artikel

http://www.kluun.nl/pivot/entry.php?id=607&a=1#artikel

De reacties die vannacht en vandaag op mijn site binnenkwamen zijn ook hoopgevend. Nu afwachten hoe de zelfbenoemde culturele en intellectuele elite zelf gaat reageren…

KLUUN

PS: Mocht u hebben gedacht bij het zien van de uitzending: jeetje, wat is die Kluun overdressed, dan komt dat omdat ik twintig minuten voor elf nog bij mijn eigen Nightwriters-avond op het podium stond. We hadden een Sex&The City-spcecial, met de schrijfster van deze serie (en van 1 Fifth Avenue en Lipstick Jungle), Candace Bushnell. Ik moest naast Candace, Saskia Noort en de grootste schrijfster van Nederland, Renske de Greef (1m91) als enige man optreden, vol goedgeklede glamoureuze jongedames. Dat werd dus strak in het pak. Zo. En dan bent u weer helemaal bij.

PPS: En dan toch even tegemoetkomen aan degenen die een eendimensionaal beeld van me hebben: mijn buurvrouw aan tafel, u weet wel, die jonge versie van Astrid Joosten: wat een buitengewoon charmante,welbespraakte, intelligen-.. ach, wat bazel ik: WAT EEN LEKKER WIJF, DIE SANDERIJN CELS!

Bekijk hier de betreffende uitzending.

Don Diablo blogt: "Misschien moet ik ze maar eens uitnodigen voor een heftige rave!"

Dj Don Diablo werkt ’s nachts aan muziek in zijn studio of hij draait op op een feest. Alleen op woensdag is hij gezellig thuis, dan rent hij in zijn onderbroek rond, vergezeld door talloze groupies.

Eigenlijk moest ik gisteren al mijn Gastenblog aanleveren, maar ja… na een “Don Diablo Woensdag”, inmiddels een begrip, is het altijd even bijkomen in huiselijke sferen! Over thuis gesproken, dat is precies het gevoel dat ik had toen ik aan tafel mocht schuiven bij Jeroen, Paul en de rest van de gasten. Arnoud Boot en Femke Halsema, what can I say? Ze zijn niet alleen deskundig en welbespraakt, maar ook nog eens bijzonder fijne mensen om achteraf een gezellig drankje mee te drinken! Misschien moet ik ze maar eens uitnodigen voor een heftige rave! Kunnen ze ook eens wat stoom afblazen en alle verantwoordelijkheden eens van zich afschudden. Ik heb Femke Halsema inmiddels al mijn nieuwe album gegeven. Ik ben benieuwd of die al te horen is in de Tweede Kamer? Hmmm… nu kijk ik vooral uit naar de release van mijn volgende album, misschien mag ik dan nog meer van mijn moeders teddyberen collectie laten zien in animatievorm. Ik kan niet wachten!

-Don-

p.s. 1 Jeroen, volgende week “woensdag” weer bij jou thuis!
p.s. 2 Paul, thanks again voor de high five!
p.s. 3 Arnoud, als je dochter echt nog een handtekening wil, dan is dat wel te regelen. Na zulke hartelijke woorden over mij is dat het minste wat ik kan doen!


Klik hier om de betreffende uitzending te bekijken.

Arnoud Boot blogt: "Dochter sms’t: vraag handtekening Don Diablo"

Arnoud Boot is hoogleraar Financiële Markten aan de Universiteit van Amsterdam. Hij ging in debat met Femke Halsema over het parlementaire onderzoek naar de kredietcrisis waar zij voor pleit.

Wat viel op als P&W gast? Een atmosfeer creëren waar niemand het idee heeft dat het live in de huiskamer wordt gevolgd, en dus waar discussie mogelijk lijkt zonder een te vast script. Achteraf SMS berichten op mijn telefoon, vier stuks van mijn dochter van 13: “vraag handtekening van DJ Don Diablo.” Een nieuwe wereld gaat bijna open als je als econoom in een P&W uitzending zit met een muzikant. Jammer genoeg zag ik de SMS boodschappen te laat (dus geen handtekening), maar wat een dynamiek, creativiteit en enthousiasme in zo’n artiest – een muzikant, dj, schrijver en producer ineen. Je realiseert je meteen dat vernieuwing in de maatschappij moet komen van de jongere generatie.

Bevlogenheid was er, en zeker ook bij Femke Halsema, mijn directe debat opponent van GroenLinks, die in de gaten heeft dat het nu belangrijk is om belangrijke maatschappelijke vragen aan de orde te stellen. De maatschappij is footlose, het ongeremde kapitalisme vraagt om een nieuwe inrichting. Daarover waren Femke Halsema en ik het eens, maar wat op dit moment te doen met bankiers, excessieve salarissen, en al dit overheidsbezit aan banken waar Ministerie van Financiën nu mee in zijn maag zit? Hoe dan ook, een verademing: debat en strijd.

Doe je het goed, doe je het niet goed? Kom je goed over of niet? Je doet je best. Meer kun je niet doen, maar kritisch blijven naar jezelf en vooral ook tegen kritiek kunnen, is waar het omdraait. Je blijft leren, hopelijk geldt dat ook voor bankiers. Maar vertrouw daar niet te veel op, de financiële sector is te belangrijk om aan bankiers over te laten, maar je hebt ze wel nodig.

De kracht van het programma, sorry ik ben er alleen positief over, is juist door een grote diversiteit aan tafel mensen los te krijgen. Jammer dat ik zo weinig weet over literatuur. Aan tafel zitten met Doeschka Meijsing die zich als schrijfster kan losmaken van de gekte van de dag gebeurt je niet vaak.

Klik hier om de betreffende uitzending te bekijken.

Tomas Lieske blogt: "Om te praten over het gevoel in een roman, is niet gemakkelijk"

Tomas Lieske schreef zijn roman Dünya niet op een laptop of schrijfmachine, maar met potlood op velletjes papier. Hij is genomineerd voor de AKO literatuurprijs 2008. Lees hier een voorproefje uit Dünya.

Het ging over Dünya, zeiden ze. Maar hoe over een roman te praten? Een roman moet je lezen en wie het boek gelezen heeft, kan over de inhoud praten. Maar in een televisieprogramma voor een groot en onbekend publiek wat raak kletsen over de inhoud van een roman, dat levert een vaag verhaal op en verwarring en een aantal vreemde namen die niemand iets zeggen.

Dus het moest anders. Ik had foto’s laten zien van mijn werkkamer in Berlijn en vermoedde dat het gesprek die richting op zou gaan. Het werd zoals Marco Borsato opmerkte een technisch gesprek. Maar dat was goed, want nu kon ik uitleggen hoe ik schreef. Hoe ik mij voorbereid. Hoe ik uit de hoed met al die ideeën en invallen een roman tover. Marco Borsato hield meer van het gevoel, zei hij. Ik stop dat gevoel in die roman. Bij voorbeeld in de omstandigheden dat twee Nederlandse jongens door een oorlog en een ontploffing totaal van huis worden afgesneden. Of in de roof van een klein kind. Of in de liefde voor dat kind. Of in de manier waarop zij met dat kind op de arm door het eindeloze Turkse land sjokken. Maar om daar over te praten, is niet altijd even gemakkelijk.

In verband met medicijngebruik mocht ik geen alcoholische drank gebruiken. Iedereen kreeg wijn, maar ik moest weigeren. Dat gaf mij even het aureool van de asceet die ik tijdens het schrijven van een roman ben, maar in dit geval was het onterecht, dat aureool. Na afloop met Paul Witteman staan praten met een glas prikwater in mijn hand. Over een week mag ik weer drinken.

Klik hier om de betreffende uitzending te bekijken.

Ilse DeLange blogt: "Hutje mutje op elkaar maar het ging prima!"

Op haar nieuwste album slaat Ilse DeLange een nieuwe weg in. Producersduo Machopsycho weefde elektronische beats door haar liedjes. Toch is het geluid van DeLange onmiskenbaar Amerikaans gebleven.

Vanwege de release van mijn nieuwe album Incredible was ik te gast bij Pauw en Witteman. De andere gasten waren Gerrit Zalm, Camiel Eurlings en Ewout Irrgang. Kredietcrisis, fileprobleem… laat mij maar over muziek praten!

Wel interessant om aan tafel te zitten bij deze heren en ze hun standpunten horen verdedigen. Mooi hoe gedreven ze zijn.

We hebben uitvoerig gesproken over de totstandkoming van mijn album en ik heb een stukje gezongen van Broken girl. Dit liedje gaf goed de inhoud van het gesprek weer. Ik voel me zelfverzekerder en vrijer.

Op het eind van de uitzending hebben we met de hele band de single So Incredible gespeeld. Hutje mutje op elkaar maar het ging prima!

Het was een leuke uitzending!

Lieve groet,
Ilse

Klik hier om de betreffende uitzending te bekijken.

Chris de Stoop blogt: "Het kontje… van Wouter Bos"

De Belgische schrijver Chris de Stoop is genomineerd voor de AKO-literatuurprijs. Hij kwam praten over zijn boek dat gaat over de Rwandese genocide, psychiatrische misstanden en complotten. Maar de eerste vraag gaat over Fortis, wat vindt hij daarvan?

“Ik weet al wat de eerste vraag aan een Belg zal zijn,” zegt Rudi Vranckx in de wagen van Antwerpen naar Amsterdam. Rudi heeft een boek uit over zijn werk als oorlogsreporter in Irak (Stemmen uit de oorlog) en wordt vanavond geïnterviewd in een radioprogramma. Ik zit op hetzelfde moment bij Pauw & Witteman naar aanleiding van de AKO-nominatie voor mijn boek Het complot van België. Dus: carpoolen maar.
“Ze zullen vragen wat je van Fortis vindt. En van Wouter Bos,” denkt Rudi.
“Wat moet ik antwoorden? Ik weet niets van bank- of beurzaken,” zeg ik vertwijfeld.
“Waarvoor was Wouter Bos eerder in België bekend?” vraagt Rudi. “Alleen voor zijn kontje. Dus…”

In Vlaamse mediakringen geldt Pauw & Witteman als het neusje van de zalm, dus ik was sowieso al behoorlijk nerveus. Hoe moet ik het met hen hebben over een delicaat boek waarin het gaat over het uitmoorden van een gesticht in Rwanda? Een verhaal dat toch té zwaar op de hand is, of té kritisch voor de overheid, dacht men eerder blijkbaar bij de Vlaamse televisie, want geen enkel programma wilde het brengen. Maar Pauw en Witteman nemen er alle tijd voor, stellen de juiste vragen, tonen de juiste beelden, en het publiek luistert ademloos naar wat er in het Rwandese gesticht aan onuitsprekelijke dingen gebeurd is. En daarna brengt Frédérique Spigt nog een sterke song die er naadloos op aansluit: ‘Spreek!’

“Zie je wel, ik had gelijk,” zegt Rudi op de borrel achteraf. Een geslaagde borrel: er is misschien geen Belgische bank meer in Amsterdam, maar nog wel Belgisch bier.
Terwijl ik mijn glas leegdrink, denk ik ongerust terug aan de eerste vraag van Paul Witteman.
“Wat vind je als Belg van het Fortis-verhaal? En van het optreden van Wouter Bos?”
“Het kontje…” begon ik hakkelend.
Ik was op het ergste voorbereid.

Klik hier om de betreffende uitzending te bekijken.

Joris Linssen: "Paul vaderlijk en bemoedigend, Jeroen schalks en uitdagend"

Rick van der Ploeg bleek voor het nieuwe programma van Joris Linssen een bron van inspiratie. “De onverwachte ‘deap throat’ van de human interest komt met de ene na de andere topgast naar voren.”

De Plantage in Amsterdam, naast Artis. Het lijkt wel of alle talkshows hier vandaan komen! Laatst zong ik hier nog met mijn band in De Wereld Draait Door en nu zie ik ook oud-collega taxichauffeur Wilfried de Jong lopen, die net klaar is met zijn sportprogramma. Bij al die programma’s is er publiek; drommen mensen die zich vergapen aan de gasten van diverse pluimage. Eigenlijk hoort dit gewoon bij Artis!

We worden goed verzorgd door onze oppassers Paul en Jeroen. Beetje good cop, bad cop. Paul vaderlijk en bemoedigend, Jeroen schalks en uitdagend. Die gooit soms wat pinda’s door de tralies of plaagt de gevaarlijkste leeuw door eens flink met zijn armbanden te rammelen.

Het wordt een vrolijke avond. Ik vertel over mijn nieuwe tv-programma Joris’ Showroom en Rick van der Ploeg blijkt een bron van inspiratie. Hij kent genoeg kandidaten voor mijn programma over excentriekelingen. De onverwachte ‘deep throat’ van de human interest komt met de ene na de andere topgast naar voren. Zo kent hij een therapeut die anaal kralen inbrengt met een kruidenmengsel, die vervolgens laat uitpoepen en dan aan het patroon van de kralen je ziel kan aflezen. Ik zie de ogen van oppasser Jeroen nieuwsgierig oplichten. Je ziet hem denken: ‘En wie kan straks de boel weer opruimen?’

 

Klik hier om de betreffende uitzending te bekijken.

Ali B blogt: "Het voelde gezellig en ik wilde hem als mens benaderen"

Ali B schoof voor de tweede keer aan tafel bij Pauw & Witteman. De eerste keer zorgde dat voor veel reacties omdat hij premier Balkenende tutoyeerde. Ook na het tweede gesprek kreeg de rapper de nodige reacties.

Afgelopen vrijdag was ik te gast bij Pauw & Witteman. De laatste keer dat ik er te gast was, zat ik daar met premier Balkenende. Ik vond het toen een erg gezellig gesprek, zelfs zo gezellig dat ik de heer Balkenende tutoyeerde. En dat heb ik geweten want ik heb er heel veel reacties op gekregen. Als ik nu met hem aan tafel zou zitten dan had ik het anders aangepakt en zou ik gewoon ‘u’ zeggen. Maar zoals ik al zei, het voelde gewoon gezellig en ik wilde hem gewoon als mens benaderen, met hem te ‘levellen’.

Maar nu zat ik dus afgelopen vrijdag weer in de uitzending en ook nu kreeg ik na de uitzending weer tientallen mailtjes over deze uitzending. Ik heb in de uitzending namelijk gesproken over de hitlijsten. In mijn ogen is de hitlijst zoals deze nu samengesteld wordt geen afspiegeling van hoe het hoort te zijn. Ik heb niet voor niks mijn eigen platenmaatschappij opgericht om daar mijn platen uit te gaan brengen. Als ik toendertijd bij een platenmaatschappij zou zijn gebleven dan denk ik dat mijn carrière gestokt zou zijn.

Als voorbeeld gaf ik aan dat een clip van mij ruim 2 miljoen keer bekeken is op internet terwijl de clip van de toenmalige nummer 1 Jeroen van der Boom 100.000 keer bekeken was. Ik gun het Jeroen van der Boom van harte, begrijp me niet verkeerd, maar in mijn ogen is dit een beetje scheef en raar. En blijkbaar zijn een heleboel mensen het met me eens want ik heb echt enorm veel mailtjes ontvangen van mensen die me hierin steunen, die met me meedenken en ook mensen die me hun hulp aangeboden hebben. Ik denk dat hierover het laatste woord nog niet gesproken is…

Klik hier om de betreffende uitzending te bekijken.

Fleur Agema blogt: "De baantjes zijn weer verdeeld"

PVV-Kamerlid Fleur Agema hoopt dat door haar optreden in Pauw & Witteman er opheldering komt over de sterfgevallen in een zorginstelling in Zandvoort. Ze blogt over de andere gasten en over haar bijdrage aan tafel.

Staatssecretaris Aboutaleb (PvdA) wordt burgemeester van Rotterdam. De baantjes zijn weer verdeeld. Het enige waar burgemeester Job Cohen (PvdA) zich nog druk over maakt is of het geen CDA-er had moeten worden. De burger staat op een zijspoor en kijkt ernaar, maar een dubbel paspoort in overheidsfuncties dat kan natuurlijk niet. Voor je het weet krijg je situaties zoals het Marokkaanse Kamerlid Arib die ook in een adviescommissie van de koning van Marokko zit of de Marokkaanse inlichtingendienst die volgens de AIVD geheime informatie probeerde in te winnen via een Rotterdamse agent van Marokkaanse komaf. Daarbij kampt Rotterdam met immense integratieproblemen en zou het beter zijn dat er een burgemeester komt die de islamisering van de stad een halt toeroept in plaats van iemand zoals de heer Aboutaleb die begin september nog verkondigde dat het islamitische Suikerfeest in ons land breed gevierd zou moeten worden.

Voormalig staatssecretaris Vermeend (PvdA) heeft een irreëel plan om de Noordzee vol met windmolens te zetten dat zou 15-20 miljard gaan kosten en goed zijn voor de economie. Hij vergeet erbij te zeggen dat het jaren duurt (en dus ook geld kost) om zo iets voor te bereiden, dat er een lange tijd overheen gaat voordat die dingen renderen en dat de Nederlandse belastingbetaler het grapje moet voorfinancieren. Nee, als we een rendabele energievoorziening willen zonder CO2 uitstoot dan moeten we inzetten op kernenergie in plaats van die gekke windmolens die overigens een relatief korte levensduur hebben. Ik zou meneer Vermeend ook nog willen adviseren het rapport Frisse Zeewind van Milieudefensie te lezen. Van hen kunnen we namelijk de nodige acties (herinneren we ons het Bulderbos nog?) verwachten als die windmolens op een vliegroute van vogels of binnen onze territoriale grenzen zouden komen te staan.

Bianca Stigter nam ons mee in de mooie wereld van de kunst en de verbeelding. Prachtig, ik ga het boek zeker lezen en wens haar alle succes met haar nominatie voor de AKO literatuurprijs.

Ik hoop voor mijn bijdrage aan het programma dat er opheldering komt over het hoge aantal sterfgevallen op de PG-afdeling De Branding van zorginstelling Huis in de Duinen te Zandvoort. Ook vertrokken er in diezelfde periode 20 medewerkers. Wanneer er 26 van de 30 bewoners in 18 maanden komen te overlijden is dat zo ontzettend veel meer dan het gemiddelde van elf in alle verpleeghuizen dat we moeten achterhalen wat er precies is gebeurd. Ik hoop dan ook dat staatssecretaris Bussemaker van VWS bewerkstelligt dat er een groot onderzoek komt naar alle misstanden in dit verpleeghuis, immers ouderen verdienen een mooie oude dag en een goede nachtrust en niet dat zij zich van angst of verdriet en zelfs soms onder de blauwe plekken in slaap huilen.

Henk Kamp blogt: "Als parlementariër doe je je werk in de openbaarheid, maar zonder de media heeft openbaarheid nauwelijks zin."


Henk Kamp verlaat eind dit jaar na een lange carrière de Tweede Kamer om commissaris te worden van de Antilliaanse eilanden Bonaire, Sint Eustatius en Saba en werd daarom uitgenodigd.

Als ik word uitgenodigd voor een informatieve tv- of radio-uitzending, zeg ik in beginsel ja. Niet omdat ik het zo leuk vind om aandacht te krijgen of om propaganda te maken voor de VVD, maar omdat de media voor mij het middel zijn om verantwoording af te leggen aan de mensen die ik vertegenwoordig. Als parlementariër doe je je werk in de openbaarheid, maar zonder de media heeft openbaarheid nauwelijks zin.

Het omgaan met de media leer je vooral door ervaring. In het begin vond ik de telefoontjes van de bureauredacteuren van de diverse programma’s een lastige onderbreking van mijn werk. Dat praten voorafgaand aan een uitzending met iemand anders dan de presentator had weinig zin, dacht ik. Later werd me duidelijk dat een goed voorbereidend gesprek met de bureauredacteur bepalend is voor de kwaliteit van de uitzending. Als je langer meedraait – zoals ik inmiddels – dan weten de bureauredacteuren wat ze aan je hebben en zijn die gesprekken kort en krachtig.

Dinsdag werd bekend dat ik aan het eind van dit jaar de Tweede Kamer ga verlaten. Dat leidde tot uitnodigingen voor alle informatieve tv-programma’s van de dag daarna. Samen met mijn voorlichter koos ik voor Pauw en Witteman. Een toezegging aan de één leidt altijd tot afzeggingen van de anderen. Slechts in bijzondere omstandigheden doe je meerdere programma’s op één avond. Mijn vertrek is niet zo’n omstandigheid.

De uitzending verliep goed. Ik kan het u aanraden, meedoen aan een tv-programma is nog aardiger dan er naar kijken. Hoe u uitgenodigd kunt worden? Zingen zoals Trijntje Oosterhuis, bijvoorbeeld. Of dertig jaar in de politiek zitten en dan je afscheid aankondigen. Waar kiest u voor?

Klik hier om de betreffende uitzending te bekijken.