Een telefonisch interview in ‘De Telegraaf’ met Ruben, de enige overlevende van de vliegramp in Tripoli, heeft tot woedende reacties geleid. ‘HP/De Tijd’-hoofdredacteur Jan Dijkgraaf staat juist achter de publicatie en was te gast bij Pauw & Witteman om de keuze van de Telegraaf te verdedigen.

“Beste Jan, bedankt voor je toelichting bij Pauw & Witteman. Dat je de kanker mag krijgen! Zie de foto’s incl interview vanuit ziekenhuis graag tegenmoet! Vriendelijke groet, Juul”

Zomaar een mailtje van iemand die vanachter het mailadres juulke99@hotmail.com en onder de naam Juul Vaessen reageert op mijn optreden bij Pauw & Witteman naar aanleiding van een Telegraaf-publicatie van Jolande van der Graaf over Ruben, de enige overlevende van de vliegramp in Tripoli. Bestaat zo’n gast echt? Maakt ie speciaal voor dit soort gelegenheden een nieuw mailadres en een nieuwe alias aan? Dat een of andere wezenloos me kanker toewenst (de ziekte waaraan mijn vader een kleine twee jaar geleden overleed, dus wellicht heb ik de genen, good for you, Juul), ik kan er niet wakker van liggen.

Evenmin als van de Twitter-recensie van Francisco van Jole, officier, rechter en beul in één van de Republiek der Politieke Correctheid. “Bij P&W zit Jan Dijkgraaf weer in z’n vertrouwde ‘Ik ben een lul maar kom overal mee weg’ rol. Verlaat straks handenwrijvend de studio.” Tja, als je eenmaal een imago hebt, moet je het vooral cultiveren. Als de paar mensen die er wel toe doen in mijn leven me maar kennen zoals ik echt ben.

U moet het me maar niet kwalijk nemen, maar de opinies van de Juul Vaessens en de Francisco van Joles, elk op hun terrein het topje van de ijsberg, laten me Siberisch koud. Ik kreeg bij Pauw & Witteman, omdat de journalistenvakbond NVJ verzaakte en Jolande van der Graaf en haar hoofdredacteur Sjuul Paradijs niet wilden of konden wegens ernstige doodsbedreigingen, de gelegenheid het op te nemen voor een van de beste journalistes van Nederland. Want dat is Jolande van der Graaf.

En voor de collega’s van het nieuwe blad BINNENHOF: ik ken Jolande al 22 jaar, maar compromitterende foto’s van haar en mij samen zullen jullie kunnen maken noch kopen. Wat dat betreft ben ik net Bart Chabot: zo verbaasd dat één leuke vrouw ooit voor me viel, dat ik nooit het risico zal lopen die te verliezen…

Bekijk hier de hele uitzending.

Herman Pleij is cultuurhistoricus . In Pauw & Witteman ging hij in op de herdenkingsbijeenkomst voor de slachtoffers van het Koninginnedagdrama vorig jaar en op het feest van dit jaar.

Soms ben ik jaloers op iemand als de misdaadjournalist Bert Huisjes, die even zakelijk als beheerst kan uitleggen wie de ‘Tattoo Murderers’ zijn en wat ze willen. Dat trof des temeer daar hij verbonden is aan een krant als De Telegraaf die toch het liefst in vette koppen denkt. En wat een enige man, die Michiel Vos die Amerikaan is geworden omdat hij zich in zijn Amerikaanse gezin een ‘alien’ ging voelen, bijna van een andere planeet. Snel, alert, puntig, geestig ook en zo nu en dan toch weer heel Nederlands. Na de vertoning van zijn inburgeringgelofte (die hij heel serieus neemt) vertoonde hij toch de lacherigheid die Nederlanders bevangt bij zulke plechtigheden: doe gewoon. Wij halen hier ook niet de uitspraken van de groten uit het eigen verleden aan. We doen het liever met volkswijsheden, van wandbordjes tot aan Johan Cruijff, die iedereen zelf zou kunnen verzinnen. Onze grootste held, Willem van Oranje, heet niet voor niets Willem de Zwijger. Graag praat ik nog eens met Michiel over hun staatsnationalisme tegenover onze saamhorigheidsrituelen. Dan wordt misschien duidelijk waarom zij zo’n moeite hebben met een gewone ziekteverzekering, terwijl wij dat vanuit een vanzelfsprekende solidariteit heel normaal vinden – net zoals werkeloosheidsuitkeringen, AOW en pensioenen.

En wat de Nederlandse inburgeringquiz betreft (we maken van alles in dit land een quiz), inderdaad stemmen we met Amerikanen overeen in het onverwijld uitpakken van een cadeautje. Maar verder zijn er alleen maar verschillen. Roept men in Amerika ongeacht de inhoud meteen ‘wonderful!’, ‘amazing!’ enzovoort, dan gaat het schenken hier gepaard met ‘je mag het ruilen’ en ‘dat had je niet moeten doen’. Trek zelf uw conclusies. En wederom de bewondering voor meneer Jeroen en meneer Paul die ogenschijnlijk uit de hand lopende discussies precies op tijd weer in hun gareel weten te brengen: trek ook uw conclusies.

Journalist Simon Vuyk onderzocht voor Revu en SBS de vuurwerkramp in Enschede. Journalist Simon Vuyk legt in zijn boek De waarheid achter de vuurwerkramp‘ de uiteindelijke schuld van de ramp in Enschede bij de overheid.

Het is maandag 26 april 2010, half acht ‘s morgens. Terwijl ik in de keuken voor mijn gezin sinaasappelen sta uit te persen, lees ik de voorpagina van de Volkskrant met daarop het bericht over mijn nieuwe boek over de vuurwerkramp: “Vuurwerk voor taarten oorzaak ramp Enschede”. Vrijwel onmiddellijk gaat mijn gsm: een radio 2-programma wil mij graag interviewen. Al snel volgen andere telefoontjes met dezelfde verzoeken. Het gaat de hele dag door. Radio, televisie, kranten, Belgische media, etc. Ik verwijs ze allemaal door naar de volgende dag, omdat ik met de redactie van Pauw & Witteman heb afgesproken om die avond bij hen voor het eerst de inhoud van mijn boek toe te lichten. Het wordt mij niet in dank afgenomen, maar de journalisten die mij kennen weten dat ik altijd handel naar ‘een man een man, een woord een woord’ en accepteren de situatie. Ik zeg tegen iedereen dat ik hoop dat ze het boek gaan lezen en dat ik daarna graag al hun vragen zal beantwoorden. Het gaat om de inhoud en niet om de waan van de dag. Het gaat om een onopgelost mysterie dat naar mijn overtuiging tien (!) jaar na dato alsnog opgehelderd kan worden. Moet worden.

Intussen gooit de politie Twente olie op het vuur. Eerder deze maand hebben korpschef Martin Sitalsing en ik persoonlijk afgesproken dat hij op 29 april op het politiebureau in Enschede het eerste exemplaar van het boek in ontvangst zou nemen: zonder pers, zonder fotograaf, geen media-moment. Ook is toen afgesproken dat het geen vertrouwelijke overhandiging zou zijn. De uitreiking zou een gebeurtenis zijn waaraan bekendheid mocht (en zou) worden gegeven. Dit staat zwart op wit en is op vrijdag 23 april nogmaals gecommuniceerd, inclusief de mededeling dat de Volkskrant al op maandag zou publiceren.

Om 12 uur, tussen alle media-telefoontjes door, word ik gebeld door de politie Twente dat Sitalsing het eerste exemplaar niet in ontvangst zal nemen. Ik vraag waarom. Vanwege de publiciteit in de Volkskrant, antwoordt de mij onbekende politieman. Maar dat wist de korpschef, houd ik hem voor. Sitalsing vindt het ongepast om gezien de media-aandacht het boek aan te nemen, zegt de man. Ik leg hem uit dat ik dit jammer vind, maar het besluit van Sitalsing uiteraard respecteer. Later die middag zal de weigering van de politie uitgroeien tot een relletje waar ik mij verre van houd. Ik blijf het zeggen: Het gaat me om de inhoud en niet om de waan van de dag. Ik blijf hopen op een nieuw politieonderzoek naar de toedracht van de vuurwerkramp. Dat is veel belangrijker dan ‘geruzie’ over de uitreiking van het eerste boekexemplaar. Dit licht ik ’s avonds op televisie toe, als Jeroen Pauw en Paul Witteman mij er naar vragen.

Het is al nacht wanneer ik na het interview in Pauw & Witteman door een chauffeur van de VARA terug wordt gereden naar huis. De uitzending verliep goed, hoewel ik achteraf nog wel wat meer boosheid op de autoriteiten en wat meer frustraties over het dwarsbomen van de waarheidsvinding had willen uiten. Nog vijf uur dan sta ik weer sinaasappelen te persen met de ochtendkrant naast me. Ik ben benieuwd hoe het boek verder zal worden ontvangen en welke journalisten me gaan bellen, nu de waan van de dag achter de rug is.

Bekijk hier de hele uitzending.

Priscilla Jourdan is de vriendin van Marcel Kaatee, die beschuldigd werd als boekhouder betrokken te zijn bij een aantal afpersingszaken. Jourdan schreef het boek Gangsterliefje tegen wil en dank, over haar leven tijdens het proces tegen Kaatee.

Ik hoorde dat ik definitief aan tafel zou komen te zitten bij Jeroen Pauw, en werd erop voorbereid dat het wel eens een ‘pittig’ gesprek zou kunnen worden. Ook had ik van iemand die er ook wel eens te gast was geweest, gehoord dat Jeroen vrouwen ‘niet moet’ aan tafel, wat mijn vooroordeel (helaas, ik ben ook maar een mens) versterkte. Ik heb namelijk vaak gedacht: ‘Je zal maar tegenover hem zitten. Dan ben je nog niet klaar!’ Dus, op mijn qui vive stapte ik de uitzending in en ‘was klaar voor Jeroen’. Ik dacht: ik laat de vloer niet met me aanvegen!

Tijdens het gesprek dat Jeroen met mij had, dacht ik echter op een gegeven moment ‘wanneer komt hij nou met zijn cynisme, de vooroordelen en de ‘ja maar waar rook is, is vuur’ tirade’. Toen deze uitbleef, kalmeerde de felle tekkel in mij en ik voelde me tegen alle verwachting in zelfs gewaardeerd en ook nog als zodanig behandeld (hoezo vooroordeel, Priscilla?!). Ik kon mijn zinnen uitspreken en Jeroen en de andere tafelgasten luisterden echt naar me.

Het programma was naar mijn idee veel te snel afgelopen; het had nog wel uren mogen duren! Jeroen had het helemaal niet op mij (eigenlijk ons, Marcel zat in het publiek) gemunt. Jawel! Maar niet in negatieve zin! Ik vond het heel erg leuk om op televisie te zijn.

Na afloop was er een goed verzorgde borrel, waar de nazorg fantastisch was. Uitgebreid vroeg redacteur (in ons geval) Inger ons over hoe we het hadden ervaren, of het naar onze zin was gegaan, en ze vertelde wat haar was opgevallen. Met een hapje en een drankje erbij leek het wel een avondje uit.

Toen kwam opeens DE enige echte Jeroen Pauw bij ons staan, de man waar ik zo bevooroordeeld over was geweest, op wie ik thuis, veilig van achter mijn strijkplank naar het programma kijkend, altijd aanmerkingen had. Diezelfde man had mij zojuist voor televisiekijkend Nederland, heel respectvol en charmant behandeld. Oepsie!

Jeroen, Marcel en ik, en Chantal van de uitgeverij die mij die avond steunde, en die mijn PR zo geweldig doet niet te vergeten, hadden nog een enorm gezellige avond. Om een uur of 01:00 zei Marcel dat we maar eens op huis moesten gaan. Onderweg naar huis hadden we het erover hoe we ons toch zo vergist konden hebben, ‘want wat een schat is Jeroen in werkelijkheid’.